Ο χρόνος σήμερα είναι ένα από τα πολυτιμότερα αγαθά. Προσωπικά θα ευχόμουν το 24ωρο μου, να γινόταν να διαρκεί 30+ ώρες. Ο χρόνος δεν αγοράζεται και δεν μεταβάλλεται κι αυτό τον κάνει ακόμα πολυτιμότερο. Οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα έχουν έλλειψη χρόνου, δεν προλαβαίνουν. Πολλές οι υποχρεώσεις, τα καθημερινά πρέπει , και μέρες γεμάτες από ένα τρέξιμο που ποτέ δεν έχουμε σκεφτεί γιατί πραγματικά το κάνουμε. Η άμεση απάντηση που έρχεται σε όλους μας είναι…μα για να βελτιώσουμε την ζωή μας. Την αυριανή ζωή μας θα προσθέσω εγώ. Γιατί ζωή είναι μια, κι είναι αυτή που ζούμε στο τώρα μας και μόνο. Τα υπόλοιπα είναι όνειρα μας για το αύριο που είναι πάρα πολύ καλό να υπάρχουν αλλά σαν συνέχεια της ζωής που ήδη έχουμε, κι όχι μιας κενής αναμονής.

Τι είναι πραγματικά όμως ο ελεύθερος χρόνος; Και γιατί δεν φροντίζουμε να τον έχουμε; Ή μήπως τον έχουμε και τον σπαταλάμε;...

Στην δουλειά μου συναντώ καθημερινά δυο κυρίαρχα συναισθήματα, την απελπισία και τον πόνο. Η απελπισία έρχεται στους ανθρώπους όταν νοιώθουν ότι τίποτα στην ζωή τους δεν πάει καλά, και ουσιαστικά έχουν την αίσθηση ότι δεν υπάρχει κάτι θετικό, μια άκρη από την οποία να μπορέσουν να πιαστούν για να πάρουν την δύναμη να συνεχίσουν. Ο πόνος από την άλλη πλευρά, είναι κάτι που όλοι μας έχουμε νοιώσει σε δυσάρεστες καταστάσεις μικρές ή μεγάλες. Άλλοτε βαθύς πόνος κι άλλοτε μια παροδική στιγμιαία ματαίωση για κάτι θετικό που τελικά δεν συνέβη. Κι επειδή η ζωή για όλους ή σχεδόν για όλους είναι αρκετά δύσκολη σήμερα, προκύπτει αυτόματα το ερώτημα, όταν η ζωή μου δεν είναι καλή, με ποιόν τρόπο εγώ μπορώ να νοιώθω καλά;

Αρχικά θα πρέπει να στραφείς σε νέες δραστηριότητες , εθελοντισμό ή κάτι παρόμοιο, που θα σου ξαναδώσει την αυτοεκτίμηση που πιθανόν «χάθηκε» με την απώλεια της εργασίας σου ή κάποιας άλλης παρόμοιας κατάστασης. Μην περιμένεις με όσα έκανες χθες, να οικοδομήσεις το αύριο.

Δεύτερον, βρες κάτι που σου αρέσει πραγματικά πολύ και κάντο πολύ. Δηλαδή ασχολήσου εντατικά με κάτι που πραγματικά σε γεμίζει. Δώσε «ενέργεια» στον εαυτό σου, γέμισέ του τις μπαταρίες. Κι αν αρχικά νοιώθεις ότι δεν έχεις όρεξη να ασχοληθείς με τίποτα, προσπάθησέ το. Θα εκπλαγείς με το πόσο μπορεί να σου αλλάξει την διάθεση...

O PassiveAggressiveτύπος , είναιο άνθρωποςπου ενεργεί παθητικά αλλά είναι συγκαλυμμένα επιθετικός.Η συμπεριφορά τους, είναι βασισμένη στο να δείχνουν ευχάριστοι λεκτικά, αλλά στην πραγματικότητα θα βάλουν εμπόδιο σε κάθε θέλω σου. Θα αισθανθείς σαν να δέχεσαι κακοποίηση, αλλά δεν θα το συνειδητοποιείς. Ο ασυνείδητος θυμός τους, θα μεταφερθεί κάθε φορά σε σένα, αφού συχνά θα σε κάνουν να αισθάνεσαι υπαίτιος του θυμού που οι ίδιοι σου προκαλούν με την συμπεριφορά τους.

Είναι άτομα με εξαιρετικά χαμηλή αυτοεκτίμηση, εξαιρετικά ντροπαλοί και με υψηλές αναστολές. Κύριος σκοπός τους είναι η αποφυγή οποιουδήποτε ελέγχου τους, και η έκφραση της επιθετικότητάς του πάντα τόσο καλυμμένη, που μέσααπο μια υπερβολική οικειότητα θα γίνουν χειραγωγοί σου χωρίς να το καταλάβεις.

Οι διαταραχές προσωπικότητας είναι επίμονες και διαρκείς. Σύμφωνα με την Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρεία, η παθητική επιθετικότητα θεωρήθηκε μια διαταραχή προσωπικότητας στο DSM-IV:

Ως αυτή η συμπεριφορά, η οποία αντανακλά εχθρότητα, που το άτομο αισθάνεται και δεν τολμά να εκφράσει ανοιχτά. Συχνά, η συμπεριφορά είναι μια έκφραση της δυσαρέσκειας του ασθενούς, που αδυνατεί να βρει ικανοποίηση σε σχέση με ένα άτομο ή ένα δεσμό από το οποίο εξαρτάται υπερβολικά και δεν έχει ποτέ αποκοπεί.

Το διαγνωστικό αποδίδει τη διαταραχή σε κάποιον με αρνητικές συμπεριφορές και παθητική αντίσταση στις αιτήσεις για οποιαδήποτε επαρκή του απόδοση. Η παθητική επιθετικότητα βρέθηκε να σχετίζεται με οριακές και ναρκισσιστικές διαταραχές προσωπικότητας, ισχυρές αρνητικές εμπειρίες παιδικής ηλικίας και συχνά, κατάχρηση ουσιών και αλκοόλ...

Ο ασφαλής δεσμός αναφέρεται σε έναν ισχυρά συναισθηματικό δεσμό μεταξύ παιδιού και πρόσωπου που το φροντίζει, είτε είναι η μητέρα είτε κάποιος άλλος, ο οποίος δημιουργείται ως αποτέλεσμα της ευαίσθητης παροχής φροντίδας. Η μητέρα λαμβάνεται ως ένα αξιόπιστο πρόσωπο για το παιδί, συναισθηματικά διαθέσιμο, υποστηρικτικό, το οποίο καλύπτει τις ανάγκες του παιδιού.

Τα παιδιά με ασφαλή δεσμό αισθάνονται σιγουριά & ασφάλεια, γίνονται περισσότερο κοινωνικά, ανεξάρτητα, περίεργα, και ικανά. Επιπλέον, και σύμφωνα με τον Έρικσον, τα παιδιά αυτά έχουν αυξημένο αίσθημα εμπιστοσύνης, τόσο στα πρώτα χρόνια της ζωής τους αλλά και στη μετέπειτα ανάπτυξή τους.

Ο δεσμός που θα αναπτύξει ένα παιδί με τη μητέρα του παίζει καθοριστικό ρόλο στην προσωπικότητά του και την κοινωνική του ανάπτυξη. Τα παιδιά με ασφαλή δεσμό είναι πιο ενθουσιώδη, συνεργάσιμα και επίμονα. Είναι αυθόρμητα, επινοούν συμβολικό παιχνίδι, επιμένουν περισσότερο στις εργασίες τους στη σχολική ηλικία, είναι πρόθυμα να μάθουν και να διδαχτούν νέες δεξιότητες, έχουν αυξημένες κοινωνικές δεξιότητες και αλληλεπιδρούν θετικά με τους άλλους...

Ένας αγχώδης γονέας μπορεί εύκολα να μεταφέρει το άγχος του στο παιδί του. Ο γονέας λειτουργεί ως μιμητικό πρότυπο ακόμα κι αν δεν το θέλει. Η υπερπροστασία και η συνεχής επιφυλακή του γονέα προς εντοπισμό πιθανών κινδύνων και απειλών, μεταφέρεται στο παιδί. Το παιδί αισθάνεται ότι είναι ευάλωτο, ότι κάτι κακό μπορεί να συμβεί ανα πάσα ώρα και στιγμή, αισθάνεται αφόρητη υπερένταση και ανησυχία.

Πως μεταφέρουν οι γονείς το άγχος τους στα παιδιά;

Οι γονείς που εκφράζουν συνεχώς τους δικούς τους φόβους μπροστά στο παιδί, του μεταδίδουν άγχος. Ακόμα και ο τρόπος που θα εκφραστεί ή οι λέξεις που θα χρησιμοποιήσει ο γονέας μεταφέρουν και δημιουργούν σκέψεις και συναισθήματα άγχους στο παιδί.

Μια άλλη παγίδα αφορά στην αποκάλυψη υπερβολικών πληροφοριών στο παιδί. Ένα παιδί δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί προβλήματα που μπορεί να μοιράζεται ο γονέας μαζί του π.χ. οικονομικά θέματα, οικογενειακά, επαγγελματικά κτλ, με αποτέλεσμα να μπαίνει πρόωρα και ανέτοιμο στα προβλήματα της ενήλικης ζωής.

Οι υπερβολικές απαιτήσεις αλλά και οι προσδοκίες που έχει ένας γονέας από το παιδί του είναι ένας ακόμα τρόπος με τον οποίο ο γονέας γεμίζει άγχος το παιδί...

Δεν συνεχίζει ο καλύτερος, αλλά αυτός που προσαρμόζεται!

Ο κάθε άνθρωπος, σε οποιονδήποτε χώρο και αν δραστηριοποιείται, αναπτύσσει στοιχεία τα οποία τον βοηθούν να προσαρμοστεί και εξελιχθεί. Για κάθε τομέα δραστηριοποίησης τα «απαραίτητα» στοιχεία-χαρακτηριστικά ποικίλουν, ανάλογα με τις απαιτήσεις των συνθηκών. Στο περιβάλλον του αθλητισμού, η προσαρμογή και επιτυχία των αθλητών εξαρτάται από παράγοντες που αφορούν κυρίως σε σωματικά, και τεχνικά στοιχεία, ως εκείνα που «προβάλλονται» περισσότερο. Οι αθλητές προπονούνται για να αναπτύξουν τα ανάλογα για το άθλημά τους στοιχεία δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στο πώς θα βελτιωθούν όσον αφορά στη σωματική τους κατάσταση όσο και στην τεχνική τους γνώση.

Γιατί, ωστόσο, δεν έχουν κάθε μέρα την ίδια διάθεση; Ποια είναι τα στοιχεία που καθορίζουν την ανοχή τους στην κούραση της προπόνησης; Γιατί κάποιοι κατανοούν περισσότερο τις οδηγίες που δίνονται και αναπτύσσουν αντίστοιχα καλύτερη αντίληψη και ταχύτητα σκέψης; Για ποιο λόγο κάποιοι αθλητές γίνονται «καλύτεροι» από τους υπόλοιπους, ενώ ακολουθούν την ίδια προπόνηση; Και αν είναι κάποιος ταλαντούχος σε τεχνικά ή σωματικά στοιχεία, θα φτάσει απαραίτητα στην κορυφή; Γιατί για αρκετούς αθλητές, η προπόνηση είναι περιβάλλον υψηλής απόδοσης, ενώ στον αγώνα δυσκολεύονται να «βγάλουν» τον καλό τους εαυτό.

Μελετώντας την γραφή ως ένα αναφαίρετο μέρος (που προσωπικά θεωρώ προνόμιο!) της δουλειάς μου, συναντώ όλο και συχνότερα τα τελευταία χρόνια το εξής παράδοξο: άνθρωποι μεγάλης ηλικίας γράφουν ευανάγνωστα και συνθέτουν όμορφες προτάσεις (όσο όμορφες μπορούν να είναι οι προτάσεις στις διαθήκες τελοσπάντων!) με συνεπή καθολική ροή ενώ αντίθετα άτομα νεαρής ηλικίας, έφηβοι και μετέφηβοι, έχουν μεγάλη δυσκολία όχι μόνο να εκφραστούν στο χαρτί αλλά και να διατηρήσουν σε αξιοπρεπή όρια τον γραφικό τους χαρακτήρα ∙ συχνά κρατούν το στυλό με αδέξιο τρόπο, κάνουν πολλά και σημαντικά ορθογραφικά λάθη και φυσικά έχουν πλήρη άγνοια των σημείων στίξεως.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Πώς γίνεται ένας 80άρης να επικοινωνεί καλύτερα στο χαρτί από έναν 20άρη;

Κάτι τέτοιο φυσικά πριν από 20 χρόνια θα ήταν ανήκουστο αλλά παρατηρώντας την τεχνολογική εξέλιξη ιδιαιτέρως των τελευταίων 10 χρόνων θα μπορούσαμε να πούμε πως δεν είναι παρά μια φυσική και λογική (!) εξέλιξη.

Δυστυχώς δεν με έμαθαν να αγαπώ το φύλο μου.

Από μικρή έμαθα ότι οι γυναίκες είναι «πονηρές» ενώ οι άντρες «τα λένε στα ίσα». Έμαθα ότι το καλύτερο κομπλιμέντο που μπορώ να δεχθώ ως γυναίκα είναι το να μου πουν: «Μπράβο σαν αντράκι φέρεσαι». Μου ενέπνευσαν το φόβο για το γυναικείο φύλο με καλά διαλεγμένες ιστορίες που υποτίθεται ότι καθρέφτιζαν το πόσο κακές είναι οι γυναίκες και το πόσο επιθυμούν να μου πάρουν «το γκόμενο» με την πρώτη ευκαιρία που θα τους δοθεί. Άκουγα από παντού να λένε ότι ο οργασμός μου είναι σημάδι «περπατημένης» γυναίκας και δεν θα κάνει καλή εντύπωση στον άντρα που θα με δει σοβαρά. Σε αυτόν δηλαδή που θα με παντρευτεί και θα μου κάνει παιδιά. Μου είπαν ότι στον έρωτα η πραγματική μου δουλειά είναι να ευχαριστώ τον άντρα μου. Επίσης άκουγα ότι δεν πρέπει να «πάω με πολλούς» γιατί άλλη η «φύση» της γυναίκας και άλλη η «φύση» του άντρα, πώς να το κάνουμε τώρα; Έμαθα ότι υπάρχουν επαγγέλματα που γίνονται μόνο από γυναίκες και άλλα που επιτρέπονται μόνο σε άντρες.

Υπολογίζεται ότι τα άτομα που προσβάλλονται από κρίσεις πανικού ανέρχονται σε 6 εκατομμύρια στις Η.Π.Α. Οι γυναίκες είναι δύο φορές πιο πιθανό να βιώσουν κρίση πανικού όμως πιστεύουμε ότι ο αριθμός των αντρών που παλεύουν μόνοι τους με τις κρίσεις πανικού είναι υψηλότερος γιατί πολλοί από αυτούς δεν αναφέρουν τα συμπτώματα τους και δεν ζητούν βοήθεια. (Πηγή Anxiety Centre 12/9/2017)

Κάθεσαι χαμένος μέσα στις σκέψεις σου. Προσπαθείς να βρεις τρόπους και μεθόδους για να ανταπεξέλθεις στην νέα πρόκληση που ανοίγεται μπροστά σου. Θα τα καταφέρεις να σταθείς όρθιος σε αυτή τη συνέντευξη για δουλειά; Θα μπορέσεις να απαντήσεις στις ερωτήσεις χωρίς να τρέμει η φωνή σου; Θα βρεις το θάρρος να ζητήσεις στη γυναίκα που σου αρέσει να βγείτε για καφέ; Θα αντέξεις τη σύγκρουση που επιφέρει το γεγονός ότι χρειάζεται να βάλεις όρια;

Άλλο να νοιώθεις καλά, κι άλλο να γίνεις καλά.

Είναι φυσικό οι πελάτες ψυχοθεραπείας να αποζητούν εσπευσμένα την ανακούφιση από τα συμπτώματά τους, την κατάθλιψη, το άγχος και όλα τα επώδυνα συναισθήματα. Αλλά ταυτόχρονα, πολλές φορές συμβαίνει να μην θέλουν να αλλάξουν τις θεμελιώδεις άμυνες που θα τους επιτρέψουν να αναπτύξουν και να ξεπεράσουν τις ψυχολογικές τους ασθένειες. Οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται μια βασική αλλαγή στην ταυτότητά τους, είτε είναι θετική είτε αρνητική. Πολλές δε φορές, φοβούνται και την παραμικρή αλλαγή ακόμα κι αρνητικών πραγμάτων του περιβάλλοντός τους, απλά γιατί τους είναι οικείο. Είναι σύνηθες το αίτημα «κάντε με καλά, χωρίς να αλλάξουμε τίποτα».

Σελίδα 1 από 47