Η αναζήτηση συντροφικότητας, αγάπης και ερωτισμού είναι πρωταρχική ανάγκη για κάθε άνθρωπο. Ποια όμως η πραγματική εικόνα για τους ανθρώπους με ψυχική ασθένεια; Είναι εύκολο να βρουν σύντροφο; Είναι πρόθυμοι οι ίδιοι να μπούνε σε αυτή την διαδικασία αναζήτησης; Και μήπως τελικά η μοναξιά της εποχής μας δεν είναι παρά ένας δείκτης ότι η συντροφικότητα και η σύνδεση των ανθρώπων δυσχεραίνει, όσο αυξάνονται οι δείκτες ψυχικής ασθένειας στο κοινωνικό σύνολο;

Αυτό που δείχνουν οι σημερινές έρευνες είναι ότι σε ένα σύνολο ατόμων με ψυχικές ασθένειες όπως κατάθλιψη, άγχος, κρίσεις πανικού, διπολική διαταραχή, μόνο το 15%  βρίσκεται σε σχέση. Οι υπόλοιποι δηλώνουν ότι επιθυμούν μια σχέση , όχι όμως με σκοπό την περαιτέρω ανάπτυξή της αλλά κυρίως για τα ωφελήματα που μπορεί να τους προσφέρει αυτή , πχ ακούγεται συχνά το «βαρέθηκα να είμαι μόνος», «θα ήταν καλό να έχω έναν/μια σύντροφο» κλπ. (Psychiatric Rehabilitation Journal,2017)

Σχεδόν κάθε γυναίκα θέλει κάποια στιγμή στη ζωή της να γίνει μαμά. Για άλλες αυτή η στιγμή έρχεται πιο εύκολα, σχεδόν αβίαστα και για άλλες μετά από πολλές δυσκολίες. Και φτάνει η στιγμή που η γυναίκα-σύντροφος-σύζυγός-νοικοκυρά-φίλη-κόρη κτλ, λαμβάνει άλλον ένα τίτλο/ ρόλο, οποίος έρχεται να προστεθεί στους παραπάνω. Τον τίτλο της μάνας. Μεγαλώνοντας το παιδί αρχίζει η γυναίκα να βιώνει και να αντιλαμβάνεται τι σημαίνει αυτός ο τίτλος και τι συνεπάγεται. Τι σημαίνει για την κοινωνία μας να είναι μια γυναίκα μάνα…

Ο οργασμός μπορεί να είναι προβληματικός ή ελλειπής για μικρό ή μεγάλο διάστημα στην ζωή μιας γυναίκας, για πολλούς κα διαφορετικούς λόγους. Πέρα από οργανικούς λόγους όπως η χρήση κάποιου φαρμάκου, η ύπαρξη κάποιας ασθένειας ή η εμμηνόπαυση σε μια μεγαλύτερη ηλικία, υπάρχει και η περίπτωση της πτώσης της ποιότητας του οργασμού χωρίς προφανές αίτιο. Σε αυτήν την περίπτωση ψυχολογικής επίπτωσης στον οργασμό , χρειάζεται να υπάρξει εντατική προσπάθεια ανάκαμψής του, τόσο στο ψυχολογικό όσο όμως και στο σωματικό κομμάτι. Πιο συγκεκριμένα, κάποια βήματα από τον σύντροφο-παρτενέρ, που μπορούν σε μεγάλο βαθμό να βοηθήσουν, είναι:

  • Ενίσχυσε την εγκεφαλική της διέγερση με πειράγματα πολύ πριν την πράξη. Ετοίμασε το σώμα της όχι για να δεχθεί, αλλά για να ζητήσει την ερωτική επαφή
  • Δώστης πολλαπλά και ταυτόχρονα ερεθίσματα. Το γυναικείο σώμα δεν είναι ένα σημείο , και οι άντρες λειτουργούμε λίγο ή πολύ με «αντρική λογική» στο σεξουαλικό κομμάτι: επικέντρωση σε ένα μόνο σημείο και ενασχόληση εμμονική σχεδόν με αυτό μέχρι να έρθει ο οργασμός που φυσικά δεν έρχεται ποτέ. Το σώμα της γυναίκας απαιτεί ταυτόχρονο ερεθισμό πολλαπλών σημείων του.

Όλοι οι άνθρωποι κάποια στιγμή στη ζωή τους θα έρθουν στη θέση όπου θα ζητήσουν να πάρουν εκδίκηση από κάποιον που τους έβλαψε. Είναι στη φύση του ανθρώπου..το πως θα το χειριστεί όμως ο καθένας είναι καθαρά στο χέρι του.

Η εκδίκηση είναι μια μορφή αντίδρασης στην αδικία. Το άτομο που ζητάει εκδίκηση είναι συνήθως πληγωμένο, αισθάνεται προδομένο και στόχος του είναι να κάνει αυτόν που τον πλήγωσε, πρόδωσε κτλ να αισθανθεί το ίδιο άσχημα. Το αίσθημα της τιμωρίας είναι αυτό που δίνει κίνητρο σε αυτόν που θέλει να εκδικηθεί, ώστε να αποδοθεί η δικαιοσύνη. Είναι όμως έτσι;

Σίγουρα υπάρχουν άτομα που είναι περισσότερο εκδικητικά και άλλα τα οποία μπορούν να συγχωρούν ή απλά να προσπερνούν την όποια αδικία βγαίνει στον δρόμο τους. Αδικίες μπορεί να βιώσουμε από συναδέλφους στον χώρο εργασίας, από συντρόφους, φίλους, συγγενείς κτλ. Η απιστία είναι από τα πιο συνηθισμένα αίτια που κάποιος ζητάει εκδίκηση για την προδοσία που έχει υποστεί. Το άτομο αισθάνεται πληγωμένο, θυμωμένο, ανίκανο να διαχειριστεί και να εκτονώσει τα αρνητικά του συναισθήματα. Έτσι οδηγείται στην επιλογή της εκδίκησης θεωρώντας πως με αυτό τον τρόπο θα πάρει ικανοποίηση και θα αποδώσει την δικαιοσύνη που πρέπει. Αυτό που ισχύει όμως στην  πραγματικότητα είναι μάλλον το αντίθετο…

Είναι δύσκολο να δούμε την ανώριμη πλευρά της σχέσης μας και να την αναγνωρίσουμε , γιατί πολύ απλά είναι κάτι που χαρακτηρίζει αυτόματα αρνητικά και εμάς. Προτιμούμε να πιστεύουμε κλισέ του τύπου «όλες οι σχέσεις έχουν τα προβληματάκια τους», «σχέση χωρίς πρόβλημα δεν υπάρχει» , παρά να δούμε κατάματα το πρόβλημα κι εν τέλει να το αντιμετωπίσουμε.

Κι εν μέρει ισχύει το ότι δυο ανώριμοι άνθρωποι θα δημιουργήσουν μια ανώριμη σχέση. Δυο άνθρωποι που είναι κατασταλαγμένοι και σίγουροι ατομικά ο καθένας τους, αναμφίβολα θα έχουν μια ώριμη σχέση που δεν θα θέτει ερωτήσεις, αλλά θα δίνει απαντήσεις. Η ώριμη σχέση θα σου παρέχει μια «ειρήνη μυαλού», θα σου δώσει μια ψυχική γαλήνη, ενώ η ανώριμη θα σε πνίγει σε έναν διαρκή πόλεμο επικράτησης του ενός έναντι του άλλου. Η ώριμη σχέση σου παρέχει ασφάλεια, όχι γιατί είναι τέλεια, αλλά γιατί αναγνωρίζει τις ατέλειές της και δεν τις χρησιμοποιεί αλλά τις αντιμετωπίζει...

Πολλοί άνθρωποι έχουν πάει σε ψυχολόγο, λίγοι έχουν πάει σε ψυχολόγους. Και με αυτό δεν εννοώ ότι θα πρέπει να αλλάζει πολλούς ψυχολόγους κάθε άνθρωπος που βρίσκεται σε ψυχοθεραπεία, αλλά θα πρέπει κατά την γνώμη μου κάθε νεοεισερχόμενος σε θεραπεία να έχει επισκεφθεί τουλάχιστον δύο για να επιλέξει. Εγώ προσωπικά αυτό εφαρμόζω στον καθένα που έρχεται σε μένα ως πρώτη του φορά σε ψυχολόγο, να δει ακόμα έναν για μια συνεδρία, ώστε να έχει μέτρο σύγκρισης. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος θα σας συστήσει έναν πολύ καλό ή έναν πολύ κακό ψυχολόγο, ρωτήστε τον… «καλός ή κακός…σε σύγκριση με ποιόν;»

Το να είσαι θεραπευόμενος δεν είναι εύκολο. Εκτίθεσαι, πονάς, αναθεωρείς κομμάτια ολόκληρα της ζωής σου , πολλές φορές και της προσωπικότητάς σου. Είναι λογικό λοιπόν να ζητάς να νοιώσεις ασφάλεια και εμπιστοσύνη με τον θεραπευτή σου.

Κάθε θεραπευτική σχέση είναι διαφορετική. Ορισμένοι ασθενείς αναζητούν μια πιο άμεση και ευθεία αντιμετώπιση ακόμα κι αν φαίνεται σκληρή. Άλλοι πάλι ζητούν περισσότερο ή και αποκλειστικά την υποστήριξη , ακόμα κι αν αυτό τους καθυστερήσει ή και τους στερήσει την αυτοπραγμάτωσή τους στον μέγιστο βαθμό. Όλα λοιπόν εξαρτώνται από τον θεραπευόμενο. Που όμως δυστυχώς δεν γνωρίζει και άρα τα κριτήρια του είναι κάπως συγκεχυμένα. Για αυτό θα αναφέρω 7 σημάδια που είναι αρκετά ενδεικτικά για το ότι ο θεραπευτής σας είναι μάλλον ακατάλληλος:...

Και αυτό το καλοκαίρι όπως και κάθε καλοκαίρι η χώρα μας πλήγεται από πυρκαγιές. Πολλές φορές οφείλονται σε ανθρώπινη αμέλεια ή ακόμα χειρότερα σε εσκεμμένη πράξη. Ποια είναι όμως τα κίνητρα και η ψυχολογία ενός εμπρηστή/πυρομανή;

Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον εμπρηστή και τον πυρομανή. Ένας  εμπρηστής έχει κάποιο σκοπό όταν βάζει φωτιές. Οι λόγοι του μπορεί να είναι εκδικητικοί, να έχει κάποιο οικονομικό όφελος/κέρδος από τον εμπρησμό (π.χ. οικοπεδοποίηση), να έχει ως απώτερο σκοπό την κάλυψη ή την εξαφάνιση κάποιων στοιχείων εγκληματικής ή παραβατικής ενέργειας, να έχει ως στόχο την τρομοκρατία κτλ. Τις περισσότερες φορές το άτομο διακατέχεται από αισθήματα θυμού, κυρίως όταν πρόκειται για εκδίκηση, και ο εμπρησμός είναι προμελετημένος και οργανωμένος. Επιπλέον, τις περισσότερες φορές ο εμπρησμός έρχεται ως ανταπόδοση ή αντίποινα για το κακό που αισθάνεται πως του έκανε κάποιος ή η κοινωνία...

Ξεκίνησαν τα σχολεία και όλες οι μαμάδες (κυρίως… αλλά και οι μπαμπάδες…) είναι στις επάλξεις. Είναι τώρα που πρέπει να οργανώσουν το πρόγραμμα των παιδιών, να επιλέξουν εξωσχολικές δραστηριότητες, να συντονίσουν και να συγχρονίσουν το πρόγραμμα όλως των παιδιών της οικογένειας, μαζί φυσικά με την προσωπική εργασία των γονιών, τα ωράρια, τις υποχρεώσεις κτλ.

Η Ελληνίδα μάνα είναι ως επί το πλείστον αγχωτική μάνα… Θέλει να κάνει τις σωστές επιλογές για το παιδί της… να τα πράξει όλα σωστά και ορθά! Θα πάρει την γνώμη πολλών δασκάλων, φίλων, συγγενών ακόμα και ειδικών για να κάνει τις σωστές επιλογές. Θα κάνει ένα πλάνο μακροπρόθεσμο σκεπτόμενη όλες τις επιπτώσεις σε βάθος χρόνου, τουλάχιστον μέχρι το τέλος της σχολικής χρονιάς.

Συζητώντας με πολλές μάνες ακούει κανείς «πρέπει»… πολλά «πρέπει»… Πρέπει το παιδί να ξεκινήσει Αγγλικά… Δεν πρέπει το παιδί να ξεκινήσει Αγγλικά γιατί είναι πολύ μικρό… Πρέπει το παιδί να αθλείται… Πρέπει το παιδί να λάβει μουσική παιδεία… Δεν πρέπει να το φορτώνουμε με δραστηριότητες ώστε να έχει χρόνο ελεύθερο… αλλά..και πρέπει το παιδί να βγαίνει από το σπίτι και να εκτονώνεται σε κάτι… Πρέπει…πρέπει…πρέπει… Επιπλέον, αυτά τα πρέπει έρχονται σε κόντρα με τα πρέπει του άλλου γονέα και δεν είναι λίγες οι φορές που βλέπεις μητέρες να προσπαθούν να  «επιβάλλουν» ή να πείσουν τους άλλους γονείς ότι τα δικά τους πρέπει είναι πιο ορθά (π.χ. Γιατί το ξεκινάς το παιδί Αγγλικά; Δεν πρέπει...είναι πολύ μικρό...Η δασκάλα εμένα μου είπε μετά την Δ’ δημοτικού…)  

Αυτό που πολλές φορές αμελεί ένας γονέας είναι τα θέλω και οι επιθυμίες του ίδιου του παιδιού!...

Τις τελευταίες δεκαετίες ο άνθρωπος επικεντρώθηκε ιδιαίτερα στην εικόνα του σώματος του , όχι όμως δυστυχώς από την μεριά της υγείας και πως ο ίδιος την νοιώθει, αλλά από την μεριά του πως αυτή φαίνεται και γίνεται αποδεκτή από τους τρίτους. Αυτό οδήγησε όπως είδαμε σε εξάρσεις διατροφικών διαταραχών (βουλιμία-ανορεξία) για τουλάχιστον μια δεκαετία, ειδικά σε επικίνδυνα μικρές ηλικίες, της εφηβείας και μετα-εφηβείας και ειδικά στο γυναικείο φύλο. Πρόσφατα μάλιστα εξελίχθηκε μια νέα μορφή διατροφικής διαταραχής , η ορθορεξία, δηλαδή η αποκλειστική κι εμμονική προσκόλληση σε υγιεινή διατροφή και light προϊόντα.

Σήμερα γνωρίζουμε ότι η εικόνα του σώματος , συνδέεται άμεσα με την χαμηλή διέγερση κι επιθυμία καθώς και με την χαμηλή απόκριση στην όποια διεκδίκηση εν δυνάμει συντρόφων, κάτι που με την σειρά του ενδυναμώνει και πλήθος συμπεριφορών αντικοινωνικότητας που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην αύξηση της μοναξιάς...

Η Διπολική Διαταραχή, παλαιότερα αναφερόμενη ως μανιοκατάθλιψη, ανήκει στην κατηγορία των σοβαρότερων ψυχικών παθήσεων. Η ασθένεια χαρακτηρίζεται από εναλλασσόμενα επεισόδια (φάσεις) μανίας και κατάθλιψης, καθώς επίσης και πολλές φορές ψυχωτικά συμπτώματα. Τα αίτια της διπολικής διαταραχής παραμένουν άγνωστα αλλά η εκδήλωση και η πορεία της ασθένειας επηρεάζεται έντονα από ψυχοκοινωνικούς παράγοντες .Κλινικά η εικόνα που παρουσιάζει ο ασθενής, ακόμα και εκτός “επεισοδίου”, έχει κυρίαρχο σύμπτωμα την κατάθλιψη.

Μανία είναι η κατάσταση στην οποία ο ασθενής έχει υποκειμενική αντίληψη του εαυτού του. Δηλαδή έχει μια εικόνα ψευδή για τον εαυτό του με ροπή προς την παντοδυναμία (υπερβολικές εκφάνσεις σε πολλούς τομείς ταυτόχρονα από πχ τα ψώνια μέχρι τις πολλαπλές σχέσεις.) Διακατέχεται συνήθως από ένα έντονο ευφορικό αίσθημα, παίρνει υψηλά ρίσκα, ενώ κατά διαστήματα εμφανίζει έντονες εκρήξεις θυμού (ειδικά κατά την προσπάθεια της οριοθέτησης) και κυκλοθυμία  (σύντομες και έντονες εναλλαγές του συναισθήματος από χαρά σε λύπη αλλά και το αντίθετο)...

Σελίδα 1 από 45