Μετά από την πρώτη περίοδο της εξιδανίκευσης του συντρόφου στα πλαίσια του ερωτικού ενθουσιασμού έρχεται συνήθως η απογοήτευση. Σιγά - σιγά συνειδητοποιούμε ότι ο σύντροφός μας δεν είναι αυτός που ονειρευόμασταν να είναι. Για να αποφύγουμε την απογοήτευση οφείλουμε να  περάσουμε σε μια δεύτερη φάση της σχέσης και να αγαπήσουμε τον σύντροφό μας γι' αυτό που είναι και όχι γι' αυτό που θα θέλαμε να είναι. Αυτή η φάση της ώριμης αγάπης βασίζεται στην προσπάθεια, στην γνώση, στην υπομονή, στη φροντίδα και στον αμοιβαίο σεβασμό. Πρόκειται περισσότερο για ένα ατέλειωτο, περιπετειώδες ταξίδι παρά για ένα στόχο που μπορούμε να πετύχουμε μια κι έξω για πάντα.

H καλή σχέση προϋποθέτει ωριμότητα, συγκρότηση, ισορροπία, αντοχή και υπομονή. Για να επικοινωνήσουμε σωστά χρειάζεται να καλλιεργήσουμε την αυτογνωσία και τον αυτοέλεγχο και να αναζητήσουμε νέους τρόπους δημιουργικής επικοινωνίας. Ο σύντροφός μου δεν ευθύνεται για τα δικά μου αρνητικά αισθήματα. Δεν είναι αυτός που με πληγώνει αλλά ο τρόπος που εγώ αντιλαμβάνομαι και κατανοώ τη συμπεριφορά του. Σε όλες τις περιπτώσεις που πιστεύω ότι αυτός ευθύνεται για τη σύγκρουση, η αλήθεια είναι ότι έχω και εγώ πάντοτε ένα μερίδιο ευθύνης. Κάθε φορά που ενώ ο σύντροφός μου εκφράζει ανάγκες ή παράπονα ή ανησυχίες, εγώ απειλώ, καθοδηγώ, ικετεύω, κολακεύω, ανακρίνω, αμφισβητώ, διακόπτω, κρίνω, κατηγορώ, ενοχοποιώ, γελοιοποιώ, ερμηνεύω ή αλλάζω θέμα εμποδίζω την επικοινωνία και τραυματίζω την αγάπη.

Παλαιότερα υπήρχε η πεποίθηση πως τα παιδιά δεν έχουν άγχος και πως ακόμα και όταν ανησυχούν ιδιαιτέρως για κάποιο θέμα, έχουν τη δύναμη να το ξεπερνάνε, να ξεχνιούνται και γενικώς πως διαθέτουν υψηλού βαθμού ψυχική ανθεκτικότητα ώστε τα θέματα που τα απασχολούν να μην επιφέρουν σοβαρές επιπτώσεις στον ψυχισμό τους. Παρ’ όλα αυτά φαίνεται πως τα παιδιά και άγχος έχουν, και μπορεί αυτό να είναι σε βαθμό που τα βασανίζει, και επιπτώσεις μπορεί να έχει μελλοντικά στην ψυχική του υγεία.

Οι μορφές παιδικού άγχους ποικίλουν από το άγχος του αποχωρισμού, γενικευμένο άγχος, φοβικό άγχος, άγχος υγείας και πολλά άλλα. Καλό είναι όταν εντοπίσουμε ότι κάτι δεν πάει καλά, να απευθυνθούμε σε ειδικό, ώστε το παιδάκι μας να μπορέσει να διαχειριστεί και να ξεπεράσει τις όποιες δυσκολίες αντιμετωπίζει. Δυστυχώς, μελέτες δείχνουν πως ένα αγχωμένο παιδί κατά πάσα πιθανότητα θα εξελιχθεί σε έναν καταθλιπτικό ενήλικα.

Στους γρήγορους ρυθμούς ανάπτυξης των επιχειρήσεων και με κυρίαρχη την οικονομική κρίση των τελευταίων ετών, στην οποία θα αντέξουν μόνο οι ανταγωνιστικές εταιρίες, ο ρόλος του ανθρώπινου παράγοντα θεωρείται ο βασικότερος, δίνοντας βάση τόσο στην ψυχολογική διάθεση και συμπεριφορά καθώς και στην επίτευξη των στόχων του. Απαραίτητο στοιχείο για την επίτευξη των στόχων και την δημιουργία ενός πλαισίου ικανοποίησης από την εργασία, είναι η επικοινωνία και οι σχέσεις που αναπτύσσονται μέσα σε αυτήν.

Επικοινωνία είναι ουσιαστικά η αποστολή μηνυμάτων – πληροφοριών. Μέσα από αυτή την αλληλοεπίδραση μηνυμάτων και πληροφοριών δημιουργούνται οι διαπροσωπικές σχέσεις, που είναι το κλειδί για την δυναμική ανάπτυξη τόσο των ομάδων εργασίας όσο και του ίδιου του οργανισμού-εταιρίας στο ευρύτερο πλαίσιο.

Συχνά οι ανώτερες βαθμίδες μιας εταιρείας καταναλώνουν ένα μεγάλο μέρος του χρόνου τους προσπαθώντας να περάσουν τα μηνύματα στο προσωπικό χωρίς αποτέλεσμα. Αλήθεια πόσες φορές έχει χρειαστεί να γίνουν επαναλαμβανόμενες συναντήσεις για την διευθέτηση των ίδιων προβλημάτων που εμφανίζονται ξανά και ξανά;

Το βέβαιο είναι, ότι η κατανάλωση χρόνου και ψυχικής ενέργειας δεν εξυπηρετεί κανέναν, ανεξάρτητα από την θέση που βρίσκεται ιεραρχικά.

Εδώ θα πρέπει να έχουμε κατά νου ένα σημαντικό πράγμα. Όλες οι συμπεριφορές είναι επικοινωνία. Κανείς δεν μπορεί να «μην» συμπεριφερθεί στην εργασία του.

Άρα ακόμα και αν θέλουμε να αποφύγουμε καταστάσεις, να μην επικοινωνήσουμε, όσο και αν προσπαθήσουμε τα μηνύματα θα μεταφερθούν. Είτε με λεκτικό είτε με μη λεκτικό τρόπο. Ακόμα και αν επιλέξουμε την σιωπή, αυτή η μορφή επικοινωνίας θα δηλώσει κάτι, είτε για μας τους ίδιους είτε για ολόκληρο το σύστημα. Θα είναι μία θέση απέναντι στο εκάστοτε πρόβλημα.

Ανησυχητικά είναι τα στατιστικά δεδομένα στην Ελλάδα με τα Ελληνόπουλα να καταναλώνουν αλκοόλ από πολύ μικρή ηλικία και αλόγιστη χρήση, φτάνοντας πολλές φορές σε κατάσταση οξείας μέθης με επικίνδυνες επιπτώσεις για την υγεία τους.

Πιο συγκεκριμένα έρευνα έδειξε πως ο μέσος όρος πρώτης κατανάλωσης αλκοόλ στην Ελλάδα είναι τα 10 έτη! Το 94,2% των Ελληνόπουλων έχουν καταναλώσει αλκοόλ τουλάχιστον μια φορά μεταξύ 13-18 ετών, ενώ ένας στους επτά εφήβους καταναλώνουν αλκοόλ με συχνότητα 2-3 φορές την εβδομάδα. Επιπλέον, το 17% δηλώνουν ότι έχουν φτάσει σε κατάσταση οξείας μέθης τουλάχιστον 3 φορές.

Η κατάσταση οξείας μέθης είναι κάτι το οποίο υποτιμάται από τους νέους, οι οποίοι θεωρούν πως κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί σε αυτούς, ότι αντέχουν το ποτό ή ότι μπορούν να ελέγξουν την κατανάλωση του. Δεν είναι λίγα όμως τα περιστατικά που καταλήγουν να νοσηλεύονται από υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ στα νοσοκομεία, σε κατάσταση κωματώδους κατάστασης. Ακόμα όμως και αν δεν καταλήξουν σε κάποιο νοσοκομείο, παρουσιάζουν απώλεια μνήμης, αστάθεια, τάση για έμετο, δυσκολία στην ομιλία, επιβράδυνση αντιδράσεων κτλ, ως επιπτώσεις της υπερβολικής κατανάλωσης.

Ως κύρια χαρακτηριστικά ,κατάταξης μιας συμπεριφοράς χρήσης του Διαδικτύου, ως εθισμένης, επιστημονικά έχουν οριστεί τα εξής:

1) ανοχή καθημερινής ενασχόλησης πάνω από 4 ώρες συνεχόμενες με αυξητική τάση

2) Συμπτώματα Συνδρόμου Απόσυρσης ( μόνιμη θλίψη, απουσία αντίδρασης σε εξωτερικά ερεθίσματα, παθητική συμπεριφορά, απώλεια ενδιαφέροντος)

3) αδυναμία ορισμού συγκεκριμένου χρόνου απασχόλησης με το Διαδίκτυο και τήρησής του

4) έκπτωση της γενικής λειτουργικότητας του ατόμου & συνεχιζόμενη απουσία διαπροσωπικών σχέσεων με αυξητική τάση

Για τα περισσότερα ζευγάρια η εκσπερμάτιση σηματοδοτεί την οργασμική κορύφωση του άνδρα και το τέλος της σεξουαλικής πράξης. Ωστόσο, η διάρκεια της ερωτικής επαφής διαφέρει από ζευγάρι σε ζευγάρι και καθορίζεται από το πόσο χρόνο θεωρούν εκείνοι ως ικανοποιητικό. Παρόλα αυτά, υπάρχει μία ανδρική σεξουαλική δυσλειτουργία που δεν επιτρέπει στο ζευγάρι να καθορίσει το δικό του χρόνο και ονομάζεται «πρόωρη εκσπερμάτιση». Σε αυτή την περίπτωση, οι άνδρες αισθάνονται ότι δεν έχουν τον πλήρη «βουλητικό» έλεγχο, με αποτέλεσμα μόλις ερεθιστούν σεξουαλικά, να ολοκληρώνουν αμέσως. Ουσιαστικά, εκσπερματίζουν γρήγορα και ακούσια, ανεξαρτήτως από το αν το επιθυμούν ή όχι. Μερικοί ολοκληρώνουν μόλις το πέος τους εισέλθει στον κόλπο, καμιά φορά και πριν από την είσοδο ή ακόμα και αμέσως μετά 1-2 κινήσεις.

Όπως φαντάζει φυσικό, με τη σειρά της η σύντροφος δυσφορεί, αφού μη έχοντας αρκετό χρόνο, δεν προλαβαίνει να ολοκληρώσει. Παράλληλα, εκλαμβάνει τη συγκεκριμένη ανδρική συμπεριφορά ως εγωιστική και θεωρεί ότι ενδιαφέρεται αποκλειστικά για την προσωπική του ικανοποίηση, αδιαφορώντας για τις δικές της ανάγκες.

Κι όμως... Η προωρότητα δεν αποτελεί μονάχα ανδρική υπόθεση, αφού έρευνες έχουν δείξει ότι και αρκετές γυναίκες βιώνουν παρόμοια «πρόωρη» ολοκλήρωση.

Ο αθλητισμός συγκεντρώνει μεγάλο αριθμό παιδιών, με βασικό στόχο την ευχάριστη ενασχόλησή τους με μια δραστηριότητα η οποία συνδυάζει την άσκηση και τη διασκέδαση. Ταυτόχρονα τα παιδιά/αθλητές αποκομίζουν αρκετά άλλα οφέλη, αποβλέποντας στην ανάπτυξη στοιχείων προσωπικότητας, τα οποία θα τους βοηθήσουν στην προσαρμογή τους στην ευρύτερη κοινωνική τους ζωή. Ορισμένα από τα παιδιά συνηθίζουν στην προσπάθεια και συνεχίζουν στον αθλητισμό για μεγάλο χρονικό διάστημα, άλλα εγκαταλείπουν για διάφορους λόγους. Ένας από τους σημαντικότερους είναι και το ότι «δυσκολεύονται να προσπαθήσουν».

Αποτελεί ίσως φαινόμενο της εποχής, η αδυναμία των παιδιών να ανταποκριθούν στις όποιες απαιτήσεις του περιβάλλοντος, αν και είναι ανάλογες των ηλικιακών τους ικανοτήτων. Πιο απλά: Τα παιδιά μπορούν αλλά δεν θέλουν! ‘Η δεν έχουν μάθει πώς να επιθυμούν και να διεκδικούν αυτό που θέλουν.

Παρόλο που γνωρίζουμε τα συναισθήματα που βιώνει μια γυναίκα όταν δεν μπορεί να γίνει μητέρα μοιάζει να μην ασχολούμαστε τόσο με τα συναισθήματα που βιώνει ένας άντρας ο οποίος δεν μπορεί να γίνει πατέρας.

Συνήθως ένας άντρας δυσκολεύεται να εκφράσει τα συναισθήματα του και ακόμα περισσότερο τον πόνο που βιώνει επειδή δεν έχει παιδιά. Ο πόνος αυτός προέρχεται από τη γνώση ότι η κληρονομιά του θα πάψει να υπάρχει με το θάνατο του. Ως κληρονομιά εννοούμε την οικογενειακή του ιστορία,το όνομα του, κειμήλια, ιστορίες και αστεία που θα ήθελε να του διηγηθεί,δεξιότητες που θα ήθελε να του διδάξει,όπως οδήγηση,ψάρεμα κ.ο.κ. Προέρχεται επίσης από την ανάγκη του άντρα να εκπληρώσει αυτόν τον πατρικό ρόλο βοηθώντας ένα παιδί να περάσει από την παιδική στην ενήλικη ζωή.

Οι λόγοι που ένας άντρας δεν αποκτά παιδιά ποικίλλουν. Μπορεί η σύντροφος του να μην θέλει παιδιά, λόγοι γονιμότητας, μια σειρά αποτυχημένων σχέσεων που καθυστερούν την επιλογή του κατάλληλου συντρόφου,με αποτέλεσμα η ηλικία να μην είναι πλέον σύμμαχος,κοινωνικοί λόγοι καθώς και λόγω προσωπικών περιστάσεων.

Έρευνες έχουν δείξει ότι ο άντρας που δεν έχει παιδιά, επηρεάζεται περισσότερο από το γεγονός αυτό από ότι η γυναίκα. Γίνεται περισσότερο εσωστρεφής, καταθλιπτικός, θυμωμένος στις αντιδράσεις του. Έχει την αίσθηση του αποκλεισμού από ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας ειδικά όταν είναι παρών σε συναρτήσεις που οι συζήτηση στρέφεται γύρω από τα παιδιά και βιώνει φόβο λόγω της μοναξιάς των γηρατειών. Επίσης το στερεότυπο ότι "αντέχει" του στερεί την συναισθηματική και φυσική υποστήριξη που συνήθως παρέχεται σε μια γυναίκα.

Τα κινητά τηλέφωνα έχουν γίνει εδώ και δεκαετίες αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας μας. Τα κινητά υποδέχτηκαν τα smartphonesκαι τα tablets, τα οποία εξυπηρετούν πολύ περισσότερους σκοπούς από ένα απλό τηλέφωνο όπως ήταν τα πρώτα κινητά.

Όσο η τεχνολογία μπαίνει στη ζωή μας τόσο εγείρονται …ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο κάνουν καλό στις κοινωνικές και διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων. Τους τελευταίους μήνες υπάρχει αυξημένη κινητοποίηση και προτροπή των εταιριών κινητής τηλεφωνίας, μέσω διαφημιστών καμπανιών, με στόχο την μείωση του χρόνου που περνάμε απορροφημένοι στο κινητό μας και την αύξηση του ποιοτικού χρόνου που περνάμε με τον σύντροφο μας, τα παιδιά μας, τους φίλους μας, την οικογένεια μας...

Αλήθεια… έχουν άγχος τα παιδιά; Πολλοί γονείς λένε «Μα τι άγχος μπορεί να έχει ένα παιδί; Δεν έχουν τα προβλήματα που έχει ένας μεγάλος!». Κι όμως! Τα παιδιά βιώνουν άγχος!

Τι παιδικό άγχος σχετίζεται περισσότερο με κάποιον φόβο που έχει το παιδί..φόβο για το σχολείο, για την επίδοση του στα μαθήματα, για κάποια πιθανή αποτυχία, για πιθανή απόρριψη από τους φίλους του και πολλά πολλά άλλα, τα οποία στα μάτια ενός μεγάλου μπορεί να φαίνονται μικρά και όχι ουσιαστικά. Δεν παύει όμως να είναι σημαντικά για το ίδιο το παιδί.

Κάποια παιδιά μιλάνε για το άγχος τους. Ακόμα κι αν δεν μπορούν να το εκφράσουν ως άγχος, το εκφράζουν ως αγωνία ή κάτι που υπάρχει μέσα τους και τους προκαλεί ανησυχία ή με τον δικό τους τρόπο. Τις περισσότερες φορές όμως το εκδηλώνουν μέσω κάποιας συμπεριφοράς, την οποία ο γονέας δεν πρέπει να αγνοήσει όταν την εντοπίσει...

Σελίδα 1 από 42