Να πας για θεραπεία; Τρελάθηκες; Αυτοί θα πάρουν τα λεφτά σου και θα σε κάνουν χειρότερα.

          Μια φίλη μου , μίσησε τους γονείς της και δεν τους μιλάει πια. Καλύτερα να το σκεφτείς καλά.

          Από τότε που πήγες «εκεί» άλλαξες. Κουβέντα δεν σηκώνεις πια. Είσαι σίγουρος ότι σου κάνει καλό;

-          Άσε καλέ, αυτή χώρισε το ζευγάρι , δεν είχαν πρόβλημα όταν αποφάσισαν να την επισκεφτούν.

           Ένας  ξάδελφος πήγε σε έναν από αυτούς και άρχισε να παίρνει φάρμακα και τώρα δεν μπορεί να τα κόψει.

           Έχουν κλείσει σπίτια … Από τη δυστυχία του κοσμάκη ζουν

          Μόδα έγινε τώρα, να πηγαίνεις για θεραπεία, άσε μας καλέ.

Οι παραπάνω φράσεις είναι μόνο λίγες από τις μομφές που έχουν ακουστεί για τους   επαγγελματίες που δουλεύουν στο χώρο της ψυχικής υγείας. Στην Ελλάδα επικρατεί σύγχυση και φόβος γύρω από αυτά τα επαγγέλματα και στους ανθρώπους που τα εξασκούν αποδίδονται είτε μυθικές δυνάμεις είτε οι υπηρεσίες τους  αντιμετωπίζονται με υποτίμηση και χλευασμό. Για ποιους λόγους όμως συμβαίνει κάτι τέτοιο;

Ο αθλητισμός προσφέρει για τους συμμετέχοντες τη δυνατότητα να αναπτύξουν δεξιότητες και έννοιες, οι οποίες θα συμβάλλουν στη δόμηση μιας «λειτουργικής» προσωπικότητας. Δεξιότητες όπως η υπευθυνότητα, η συνέπεια, η αυτονομία θα βοηθήσουν να προσαρμοστεί στις όποιες υποχρεώσεις της «ενήλικης» καθημερινότητας. Ταυτόχρονα, κύριο όφελος του αθλητισμού, είναι το ότι παρέχει στον συμμετέχοντα τη δυνατότητα να αποκτήσει δεξιότητες με τη βοήθεια των οποίων θα ανταπεξέλθει σε «δύσκολες» συνθήκες της εξέλιξής του.

«Θέλω να με πάρεις αγκαλιά.. Αγκαλιά.. Ξέρεις.. Είναι αυτό που τυλίγεις τα χέρια σου γύρω απο το σώμα μου.. Αλλά κρατάς την ψυχή μου». Υπάρχει ένα μέρος όπου η στεναχώρια, ο θυμός, ο φόβος, ο πόνος, η μοναξιά και η ανασφάλεια δεν έχουν θέση.. Εκεί θα βρείς την αγάπη, την ελπίδα, την αποδοχή και την ασφάλεια.. Μοναδικά συναισθήματα που ρέουν σε διπλή κατεύθυνση. Αυτό το μέρος ονομάζεται Αγκαλιά..

Μικρό αγόρι ανακαλύπτει καλά κρυμμένο περιοδικό με ακατάλληλο περιεχόμενο, έρχεται σε επαφή με το ερωτικό στοιχείο, ανακαλύπτει τα μυστήρια του γυναικείου κορμιού και εισέρχεται για πρώτη φορά στο… θαυμαστό κόσμο των μεγάλων. Αυτά στο παρελθόν, σε γνώριμα μοτίβα παλαιών ταινιών.  Τότε που τα πορνογραφικά περιοδικά αποτελούσαν κάτι σαν «μύηση» στον ερωτισμό και την ενηλικίωση. Στις μέρες μας τα πράγματα έχουν πια αλλάξει, χάρη στα τεράστια άλματα της τεχνολογίας και το διαδίκτυο.

Το διαδίκτυο που με αμέτρητες ιστοσελίδες καλύπτει κυριολεκτικά κάθε λογής «γούστα», καθώς το ελεύθερο σέρφινγκ επιτρέπει στους νεότερους να εισαχθούν ουσιαστικά μέσω της «κλειδαρότρυπας» στην ενήλικη ζωή και τους εμπειρότερους να διασκεδάσουν, να αναβαθμίσουν λίγο τις γνώσεις τους ή ακόμη και να κάνουν το ερωτικό παιχνίδι λίγο πιο «πικάντικο»...

Στο τέλος του αγώνα συνηθίζουμε να χρησιμοποιούμε τη φράση: «φταίει η κακή μας ψυχολογία». Όταν η απόδοση είναι μειωμένη αποδίδουμε την αιτία σε ψυχολογικά «φαινόμενα»: «δεν έχει καλή ψυχολογία-είναι αδύναμος ψυχολογικά!». Και την επόμενη ημέρα πηγαίνει στην προπόνηση για να δουλέψει την «κακή του ψυχολογία». Και πώς δουλεύεται; Πολλές φορές ο ψυχολογικός παράγοντας, ως ο περισσότερο δυσδιάκριτος,  αποτελεί τον «εύκολο» τρόπο να αιτιολογήσουμε το αποτέλεσμα. Αποδίδοντας την αιτία στην ψυχολογική κατάσταση, επιτυγχάνουμε την επίλυση μιας «γνωστικής ασυμφωνίας»: και αναγνωρίζουμε την κακή μας απόδοση και βρίσκουμε την αιτία. Είναι όμως η πραγματική;

Πόνος, ένα δώρο που δεν το θέλει κανείς. Αυτός είναι ο τίτλος ενός βιβλίου που έγραψε ένας χειρουργός και στις σελίδες του περιγράφει το πως κινδυνεύει η ανθρώπινη ζωή όταν ο άνθρωπος δεν μπορεί να νοιώσει σωματικό πόνο.

Στο οπισθόφυλλο διαβάζουμε: "Πονάω, άρα υπάρχω"

Στο κρεβάτι ίσως ακόμα αποτελεί ενα απο τα μεγαλύτερα ταμπού. Οι άντρες το λατρεύουν, οι γυναίκες μάλλον το φοβούνται. Γιατί παρά τη διαρκή προσπάθεια της σύγχρονης κοινωνίας να απαλλαχθεί από στερεότυπα και προκαταλήψεις, το πρωκτικό σεξ εξακολουθεί να θεωρείται αμφιλεγόμενο θέμα, και όχι μόνο να εγείρει ακόμα συζητήσεις, αλλά να συνεχίζεται η αντιμετώπισή του ως κάτι το «μη φυσιολογικό».

Λαμβάνοντας υπόψιν τα παραπάνω, καταλαβαίνουμε ότι είναι ιδιαίτερα δύσκολο να γνωρίζουμε με ακριβή στατιστική και απόλυτους αριθμούς το πόσο κοινή είναι αυτή η σεξουαλική πρακτική σε παγκόσμιο επίπεδο...

Αν μπορούσαμε να επιστρέψουμε και να παγώσουμε τον χρόνο, έστω για λίγο, στην πιο ευτυχισμένη περίοδο της ζωής μας.. Ποια θα ήταν αυτή; Αναμφισβήτητα στα παιδικά μας χρόνια..

Τότε που το μόνο πράγμα που θέλαμε.. ήταν να συναντήσουμε τους φίλους μας.. να παίξουμε.. να γελάσουμε..

Την εποχή που δεν υπήρχαν κινητά.. αλλά η επικοινωνία ήταν άμεση.. κοιτώντας τον άλλο στα μάτια..

Ο χρόνος πέρασε.. και εμείς βιαστήκαμε να μεγαλώσουμε.. Αφήσαμε πίσω μας την αθωότητα.. την ελπίδα.. ότι τα όνειρα μας θα κρατήσουν για πάντα.. Την σιγουριά ότι θα αλλάξουμε τον κόσμο..

«Αγάπη μου... δεν είναι αυτό που νομίζεις». Πρόκειται για φράση, σχεδόν μαγική, που ταιριάζει σε παραπάνω από μία περιπτώσεις. Κι ενώ είναι περισσότερο συνηθισμένη σε υποθέσεις απιστίας, φαίνεται να ταιριάζει γάντι και στην υπόθεση του αποκαλούμενου, επιστημονικά, «στεγνού οργασμού».Γιατί κακά όταν μια γυναίκα δεν «βλέπει» τα απτά αποτελέσματα της ανδρικής ευχαρίστησης-ολοκλήρωσης, το πρώτο που κάνει είναι να αμφιβάλλει για τον εαυτό της και για τη δύναμη της σαγήνης της. Ένα μάλλον αδύναμο λοιπόν «Αγάπη μου... δεν είναι αυτό που νομίζεις» είναι αυτό που πιθανόν να λάβει από έναν σίγουρα αμήχανο άντρα, ως απάντηση.

Ας δούμε λοιπόν τι εστί «στεγνός οργασμός» και πώς αυτός εξηγείται.

Οι άνθρωποι που μεγαλώνουν με αδέλφια, γνωρίζουν από πρώτο χέρι τα συναισθήματα που συνεπάγεται αυτή η σχέση. Οι χαρές, οι λύπες, τα άγχη  αλλά και ο πόνος που  αυτή επιφέρει  τη γεμίζουν με αναμνήσεις, όνειρα , σχέδια  και νοσταλγία. Μέσα στη αδελφική σχέση υπάρχει συνήθως χώρος όπου τα αδέλφια μοιράζονται τη χαρά του παιχνιδιού και της συντροφιάς. Ορισμένες φορές υπάρχει  ο ανταγωνισμός όχι μόνο για ένα αγαπημένο παιχνίδι αλλά και για την αγάπη και την εύνοια των γονιών.