Με τον όρο «άγρια παιδιά» (Savagekids) αναφερόμαστε σε παιδιά τα οποία για διάφορους και διαφορετικούς λόγους σε κάθε περίπτωση μεγάλωσαν με άγρια ζώα, σε αγέλη, στην ζούγκλα, στα δάση ή στην απομόνωση, δίχως κοινωνική ανθρώπινη επαφή.

Στα τέλη του 18ου αιώνα στην Γαλλία βρέθηκε σε ένα δάσος ένα 12χρονο αγόρι. Δεν μιλούσε, δεν έδειχνε καμία ανταπόκριση σε ήχους , ερωτήσεις και δεν εξέφραζε καμία επικοινωνία. Όταν βρέθηκε ήταν γυμνό και το σώμα του είχε σημάδια και ουλές.

Η αναζήτηση της προσοχής , στο περιβάλλον μας, ξεκινά από την πολύ μικρή μας ηλικία. Θα θυμόμαστε σίγουρα τον εαυτό μας ως παιδί να φωνάζει «μπαμπά/μαμά κοίτα τι έκανα!». Και ως παιδί αυτό μας φαίνεται και είναι φυσιολογικό , αφου ο κόσμος μας τότε ορίζεται από την φροντίδα των γονιών μας, καθώς οι ίδιοι δεν είμαστε ακόμα ικανοί να φροντίσουμε τον εαυτό μας. Είναι όμως η αναζήτηση προσοχής, φυσιολογική για έναν ενήλικα;

Κάθε ψυχοθεραπεία είναι διαφορετική. Κι αυτό γιατί παρόλο που τα δομικά της στοιχεία είναι σταθερά και συγκεκριμένα , προσαρμόζεται στο ζήτημα του θεραπευόμενου , φυσικά με την ικανότητα και τις γνώσεις του ψυχοθεραπευτή.

Έτσι υπάρχουν περιπτώσεις ασθενών που κυλάνε πιο ομαλά και περιπτώσεις ασθενών που κυλάνε πιο δύσκολα. Τα περισσότερα προβλήματα που προκύπτουν σε αυτές, αφορούν το κομμάτι της συνεργατικότητας. Από προσωπική εμπειρία ξέρω ότι υπάρχουν άτομα με τα οποία δεν μπορώ να δουλέψω, όπως υπάρχουν και άτομα που δεν μπορούν αυτά να δουλέψουν μαζί μου, δεν τους κάνω. Εδώ φυσικά δεν μιλάμε για την αρχική άρνηση ή αμφιβολία προς εμένα ή την θεραπεία που αποτελεί σχεδόν ρουτίνα και οφείλεται στην ανάγκη να επιβεβαιώσει στον εαυτό του ο ασθενής ότι έχει κάνει την σωστή επιλογή ,κι αυτό είναι κάτι που το ξεπερνάμε έτσι κι αλλιώς, αλλά για μια πραγματική έλλειψη συνεργατικότητας...

Πρόσφατα πραγματοποιήθηκε έρευνα σχετικά με το τι βιώνουν, τι σκέπτονται και πως αντιμετωπίζουν τα παιδιά την ανακοίνωση και το γεγονός πως το αδερφάκι τους νοσεί από καρκίνο. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε στη Μ. Βρετανία και αφορούσε παιδιά των οποίων τα αδέρφια έχουν διαγνωστεί με λευχαιμία και όγκο στον εγκέφαλο. Τα παιδιά ήταν ηλικίας 12-18 ετών, ενώ τα αδέλφια του τα οποία νοσούσαν ήταν 11-16 ετών, στα οποία η διάγνωση είχε δοθεί 18 με 36 μήνες νωρίτερα. Κάποια από αυτά είχαν ολοκληρώσει την θεραπεία τους και είχαν επιστρέψει σπίτια τους, και δύο παιδάκια ήταν ακόμα στο στάδιο της θεραπείας...

Η τριχοτιλλομανία είναι ψυχική διαταραχή και αναφέρεται στην επαναλαμβανόμενη απόσπαση-τράβηγμα των τριχών με αποτέλεσμα την αισθητή απώλεια τριχών. Το άτομο το οποίο υιοθετεί αυτή τη συμπεριφορά έχει αυτή την παρόρμηση την οποία δεν είναι σε θέση να ελέγξει ή του προκαλεί αίσθημα ανακούφισης, ικανοποίησης και εκτόνωσης άγχους.

Παρουσιάζεται σε στην παιδική και εφηβική ηλικία, και μπορεί να υπάρχουν διαστήματα έντονης έξαρσης και ύφεσης. Το παιδί ή έφηβος πέρα από την ανάγκη που νιώθει να τραβήξει την τρίχα και να την αποσπάσει, συνήθως βιώνει και κάποιες τελετουργικές συμπεριφορές σχετικές προτού αποσπάσει την τρίχα. Η τριχοτιλλομανία δεν αφορά μόνο το τριχωτό της κεφαλή, αλλά και τρίχες σε οποιοδήποτε άλλο σημείο του σώματος π.χ. μασχάλες, εφηβαίο, πρόσωπο, χέρια, πόδια, βλεφαρίδες, φρύδια κτλ, αλλά και σε αντικείμενα όπως κούκλες, μάλλινα χαλιά κτλ, ή ζώα και άλλους ανθρώπους. Στο σώμα του ατόμου προκαλεί ερεθισμούς, μολύνσεις, απώλεια μαλλιών και βλάβη στον θύλακα της τρίχας...

Σε μια κοινωνία  που μετρά σχεδόν 5 δεκαετίες σεξουαλικής απελευθέρωσης, το θέμα της αυτοικανοποίησης παραμένει ταμπού.

Ο αυτοερωτισμός χαρακτηρίζει τις σεξουαλικές συμπεριφορές με τις οποίες το άτομο εξασφαλίζει ικανοποίηση καταφεύγοντας στο ίδιο του το σώμα, χωρίς δηλαδή να υπάρχει άλλο άτομο.

Καμία άλλη μορφή σεξουαλικής δραστηριότητας δεν έχει συζητηθεί αρνητικά και καταδικαστεί και παγκοσμίως «χρησιμοποιηθεί» όσο η αυτοϊκανοποίηση. Η έρευνα του Kinsey για την πρόγνωση της αυτοϊκανοποίησης κατέδειξε πως σχεδόν όλοι οι άνδρες και περίπου τα ¾ των γυναικών έχουν αυτοϊκανοποιηθεί κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Οι περισσότεροι άνδρες και γυναίκες αυνανίζονται στη ζωή τους, με το 95% των ανδρών και το 72% των γυναικών να το παραδέχεται, σύμφωνα με το AsapSCIENCE. Αντίθετα με τα όσα πιστεύουν πολλοί, ο αυνανισμός δεν είναι μια πράξη που την κάνουν κυρίως τα άτομα που δεν έχουν κάποια ερωτική σχέση ή που δεν είναι φυσιολογικά άτομα...

Ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους τα παιδιά εισέρχονται και παραμένουν στον αθλητισμό είναι «για να με βλέπουν οι γονείς μου». Να βλέπουν το παιδί-αθλητή να προσπαθεί, να κουράζεται, να χαίρεται και να διασκεδάζει.

Αποτελεί εν τέλει «διασκέδαση» για τα παιδιά η συχνή παρουσία των γονέων στην προπόνηση; Για τους προπονητές «Όχι», για τους γονείς αποτελεί επιθυμία τους να παρακολουθούν τα παιδία να «αγωνίζονται».

Η «επίδραση» της παρουσίας των γονέων στην προπόνηση περιλαμβάνει μια σειρά από ειδικές συνθήκες...

Όσοι γνωρίζετε κάποιον κοντινό σας άνθρωπο που έχει κάνει ψυχοθεραπεία έχετε σίγουρα παρατηρήσει μια πολύ σημαντική αλλαγή στο σύνολο της εικόνας και συμπεριφοράς του. Η γενική εικόνα του, είναι μια εικόνα γεμάτη ενέργεια, σιγουριά και αυτοπεποίθηση. Κατά γενική ομολογία όσοι άνθρωποι ολοκληρώνουν την ψυχοθεραπεία τους αισθάνονται πολύ καλύτερα σχεδόν σε όλους τους τομείς της ζωής τους, πέραν του τομέα για τον οποίον αναζήτησαν την βοήθεια. Αυτό προσωπικά το λαμβάνω από κάθε άτομο που ολοκληρώνει την θεραπεία του, κι είναι το σημαντικότερο κομμάτι της δικιάς μου ανταμοιβής.

Cyberchondria βλάπτει σοβαρά την υγεία. Το 90% των ατόμων που με επισκέπτονται έρχονται με έτοιμη διάγνωση , για το απο τι πάσχουν. Και το 90% δεν είναι καθόλου υπερβολικό , βεβαιώθηκε μάλιστα φέτος τον Ιούνιο από τα γενικά αποτελέσματα που έδωσε η google για τις αναζητήσεις παγκοσμίως, που αναφέρει ότι το 1% όλων των αναζητήσεων αφορά ιατρικά θέματα κι ασθένειες. Το 1% αν αναλογιστούμε το πλήθος θεμάτων που μπορεί κάποιος να αναζητήσει στο  internet , είναι εξαιρετικά μεγάλο ποσοστό.

Στην παιδοκεντρική κοινωνία που ζούμε το άγχος των γονέων για το παιδί τους είναι μεγάλο. Άρθρα και κείμενα έχουν κατακλίσει το διαδίκτυο για το πώς πρέπει να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, τι πρέπει να κάνει ένας σωστός γονέας, πότε ένα παιδί είναι ευτυχισμένο κτλ. Η πίεση που αισθάνεται ο γονέας είναι μεγάλη. Θα μπορέσει άραγε να ανταπεξέλθει σε όλα αυτά; Είναι καλός γονέας; Πότε όμως περνάμε στο άλλο άκρο;