Η γραφολογία είναι μια εξαιρετική και ταυτόχρονα μαγευτική επιστήμη. Η ανάλυση του τρόπου γραφής για την σκιαγράφηση των στοιχείων του χαρακτήρα ενός ανθρώπου φυσικά κι απαιτεί μελέτη αναλυτική ενός επαρκούς κειμένου , ακόμα και σύγκριση δυο κειμένων του ίδιου ατόμου που συντάχθηκαν  σε διαφορετική χρονική στιγμή. Από την υπογραφή και μόνο κάποιου...

Τώρα που ξεκίνησαν τα σχολεία μια κοινή ανησυχία των γονέων είναι τι δραστηριότητες θα ξεκινήσει το παιδί τους, που θα το γράψουν κτλ. Το βασικό είναι να ρωτάμε το παιδί μας τι το ενδιαφέρει, τι του αρέσει περισσότερο ώστε να διασκεδάζει εκεί που πάει, και όχι τόσο να ακολουθούμε το που έχει κλίση. Μπορεί το κοριτσάκι μας να μην χορεύει τόσο καλά ή να μην έχει κλίση στη ζωγραφική, αλλά εφόσον το έχει επιλέξει, διασκεδάζει και περνάει ευχάριστα αξίζει να το δοκιμάσει. Εξάλλου ότι κάνει το παιδί μας είναι τρόπος έκφρασης.

Η σεξουαλική ικανοποίηση της γυναίκας αποτελεί για τους περισσότερους άντρες ένα «μυστήριο» με το οποίο μάλλον προτιμούν να μην ασχοληθούν. Το μόνο μυστήριο που υπάρχει στο τι ικανοποιεί μια γυναίκα στο σεξ, είναι ότι δεν υπάρχουν κανόνες που ισχύουν για όλες τις γυναίκες. Η κάθε γυναίκα έχει την προσωπική της σεξουαλική ιδιοσυγκρασία, με τα δικά της θέλω, φαντασιώσεις κι επιθυμίες.  Αυτό ακριβώς είναι που δυσκολεύονται να αντιληφθούν πολλοί άντρες, κι έτσι γεννιούνται πολύ εύκολα κάποιοι μύθοι:

Μύθος 1 - Εάν ο άνδρας έχει αρκετά μεγάλο μόριο, η γυναίκα θα έχει κολπικό οργασμό.

Η αλήθεια: Μόνο ένα 15% των γυναικών έχει κολπικό οργασμό. Κι ανάμεσα σε αυτές, οι περισσότερες πετυχαίνουν μεγάλο βαθμό ερεθισμού με τα προκαταρκτικά κι όχι με την κυρίως πράξη. Οι ίδιες αισθάνονται ερωτικές ζώνες πολλά σημεία του σώματός τους, που αν τα ανακαλύψει ο άντρας, ο οργασμός τους είναι κι έντονος και γρήγορος στην επίτευξή του.

Μύθος 2 -  Εάν η στύση του άντρα διαρκεί ώρες, η ικανοποίηση της γυναίκας είναι εξασφαλισμένη...

Πολλές φορές , με κάποιους ανθρώπους νοιώθεις εξαρχής ότι κάτι δεν κολλάει στην συμπεριφορά τους. Κι όσες φορές και να τους συναντήσεις πάντα μέσα σε δευτερόλεπτα νοιώθεις ότι κάτι πάει πολύ λάθος μεταξύ σας. ΚΙ ενώ πριν η μέρα σου όλη μπορεί να είχε κυλήσει μια χαρά, ξαφνικά  πέφτει η διάθεσή σου κι αρχίζεις να αμφιβάλεις για διάφορα πράγματα που σε αφορούν, ακόμα και και για το πόσο σωστά ή όχι βλέπεις τα πράγματα γενικά.

Είναι πολύ εύκολο σε μια τέτοια κατάσταση να περνάς αμέσως στην αυτό-αμφισβήτηση. Αυτό συμβαίνει γιατί οι συγκεκριμένοι άνθρωποι θέλοντας να σου δείξουν πόσο σπουδαίοι είναι, προσπαθούν να κάνουν τους άλλους όλους να φαίνονται ασήμαντοι. Δεν είναι μόνο στην εξωτερική τους εμφάνιση η προσπάθεια να φαίνονται «τέλειοι», αλλά σε κάθε τομέα: η δουλειά τους είναι πολύ σημαντικότερη των υπολοίπων, κουράζονται πολύ περισσότερο από τον καθένα, έχουν τέλειους φίλους, βγαίνουν σε μέρη που είναι τα καλύτερα και γενικά οι επιλογές τους δεν τίθενται ποτέ προς αμφισβήτηση. Αντιθέτως οι επιλογές όλων των άλλων μπαίνουν πάντα σε αμφισβήτηση. Και φυσικά υπόκεινται στην κριτική τους...

Πρόκειται για ένα σύνδρομο που πρωτομελετήθηκε πολύ πρόσφατα στην Αμερική , μόλις το 2014. Ουσιαστικά αναφέρεται στην κατάσταση κατά την οποία υπάρχει στο άτομο η διάχυτη και σχεδόν μόνιμη ανησυχία ότι οι άλλοι ζούνε μια πολύ ικανοποιητική εμπειρία από την οποία το ίδιο απουσιάζει. Έχει δλδ με απλά λόγια τον φόβο ότι πάντα κάτι χάνει από τα «ωραία» πράγματα που ζούνε οι γύρω του. Φυσικά ως σύνδρομο ενισχύεται πολύ από τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης και την φιλοσοφία τους που εστιάζει στο φαινομενικά κι επιφανειακά ωραίο.

Οι εκφράσεις του συνδρόμου FOMOείναι πολλές. Και ουσιαστικά κάθε έκφρασή του είναι μια κυρίαρχη σκέψη μας.

Έτσι εάν η κυρίαρχη σκέψη μας είναι η «ήταν λάθος επιλογή» τότε αναφερόμαστε σε ένα αυτοπροκαλούμενο άγχος και μια αμφισβήτηση στην εμπιστοσύνη των αποφάσεών μας. Κι αυτό μπορεί να αφορά μεγάλες και μικρές αποφάσεις. Η μόνιμη ερώτηση προς τον εαυτό μας σε αυτήν την περίπτωση  είναι «κι αν έκανα/ διάλεγα το άλλο;»...

Αυτό τουλάχιστον λένε ερευνητές σε μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Quarterly Journal of Experimental Psychology. Σύμφωνα με την έρευνα δόθηκε σε κάποιους φοιτητές μια λίστα με 30 λέξεις τις οποίες έπρεπε να απομνημονεύσουν. Για κάθε λέξη τους δόθηκαν 40 δευτερόλεπτα είτε να ζωγραφίσουν τη λέξη είτε να την γράψουν πολλές φορές. Στο τέλος, ζητήθηκε από τους  φοιτητές να κάνουν ανάκληση όσων περισσότερων λέξεων μπορούσαν από τη μνήμη τους. Τα αποτελέσματα έδειξαν πως οι φοιτητές οι οποίοι ζωγράφισαν τις λέξεις μπόρεσαν να ανακαλέσουν διπλάσιο αριθμό λέξεων από τους φοιτητές οι οποίοι έγραφαν τις λέξεις.

Σε μετέπειτα έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε μεγάλο αριθμό φοιτητών, φάνηκε πως η ζωγραφική έχει καλύτερα αποτελέσματα στη απομνημόνευση από την οπτικοποίηση των λέξεων, την καταγραφή ή την περιγραφή των φυσικών χαρακτηριστικών τους ή της σημασιολογικής τους έννοιας. Τα ίδια αποτελέσματα φάνηκαν και στις περιπτώσεις οπού δόθηκε πολύ λιγότερος χρόνος ζωγραφικής και σχεδιασμού της κάθε λέξης (μόλις 4 δευτερόλεπτα!), είτε οι συμμετέχοντες ήταν μόνοι τους στο χώρο είτε παρευρίσκονταν και άλλα άτομα.

Οι ερευνητές θεωρούν πως αυτή η μέθοδος απομνημόνευσης είναι πιο αποτελεσματική και αποδοτική επειδή εμπλέκονται πολλές διαφορετικές λειτουργίες και εγκεφαλικές διεργασίες ταυτόχρονα.

Κατσαούνη Μαρία-Ψυχολόγος (MSc)

Πολλές έρευνες έχουν επικεντρωθεί στις επιπτώσεις που έχει η παρουσία και ο ενεργός ρόλος του πατέρα στην ανάπτυξη του παιδιού, αλλά και στην απουσία του. Ο ρόλος του πατέρα είναι εξίσου σημαντικός με αυτόν της μητέρας στην ανάπτυξη των παιδιών και δεν θα πρέπει να παραγκωνίζεται και να υποβιβάζεται θεωρώντας πως  η μητέρα μπορεί να καλύψει από μόνη της τις συναισθηματικές ανάγκες του παιδιού.

Ο ρόλος του πατέρα στην οικογένεια και στην ανατροφή των παιδιών δε αφορά μόνο στην κάλυψη των υλικών αγαθών και παροχή ασφάλειας μέσω της εργασίας του. Ο πατέρας πρέπει να εμπλέκεται σε όλα τα κομμάτια της ανάπτυξης του παιδιού τόσο σε πρακτικό επίπεδο όσο και σε συναισθηματικό. Σύμφωνα με έρευνες ο ενεργός ρόλος του πατέρα, ο οποίος εμπλέκεται στην καθημερινότητα του παιδιού έχει συσχετιστεί με μειωμένη ασθένεια στο παιδί, αυξημένη αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση, κίνητρο για εξερεύνηση και αίσθημα θάρρους, τα οποία παίζουν σημαντικό ρόλο στην ψυχολογική κα όχι μόνο ανάπτυξη του παιδιού...

Πολλοί γονείς όταν έρχονται σε ρήξη με τα παιδιά τους και παραφέρονται ή τα αδικούν αναρωτιούνται εάν πρέπει να ζητήσουν συγνώμη από το παιδί ή όχι. Μεγαλύτερος φόβος του γονέα είναι ότι ζητώντας συγνώμη από το παιδί του θα χάσει το κύρος του και το παιδί θα του «πάρει τον αέρα». Τι ισχύει όμως πραγματικά;

Οι γονείς λειτουργούν ως πρότυπο για τα παιδιά. Μιμούνται συμπεριφορές των γονιών τους είτε θετικές είτε αρνητικές, και μέχρι την εφηβεία όπου ξεκινάει η απομυθοποίηση και αμφισβήτηση του γονέα, θεωρούν ότι οι γονείς τους έχουν πάντα δίκιο και ξέρουν καλύτερα. Ακόμα όμως και στην περίοδο της εφηβείας και παρά την όλη αμφισβήτηση, τα παιδιά σέβονται και θαυμάζουν, έστω και κρυφά, τους γονείς τους. Αυτό φυσικά προϋποθέτει μια υγιή σχέση μεταξύ των δύο.

Εφόσον, λοιπόν, ο γονέας λειτουργεί ως μιμητικό πρότυπο για το παιδί, ζητώντας του συγνώμη όταν το αδικεί, του δείχνει ότι το σέβεται, ότι έχει αξία και ότι το αντιμετωπίζει με σοβαρότητα. Επιπλέον, του δείχνει ότι δεν φοβάται να ζητήσει συγνώμη, να παραδεχθεί το σφάλμα του και δεν τον κυριεύει ανασφάλεια σχετικά με τον ρόλο του. Αυτό που περνάει στο παιδί ως μήνυμα είναι ότι κανείς δεν είναι τέλειος, όλοι κάνουμε λάθη και είναι σημαντικό να ζητάμε συγνώμη και να διορθώνουμε ή έστω να μετανοούμε για τα λάθη μας...

Το σεξ είναι μια υπέροχη πράξη για κάθε άνθρωπο, αλλά υπάρχουν και στιγμές στην ζωή του καθένα μας, που το σεξ μπορεί να αποτελεί πρόβλημα. «Πότε ξέρω αν πρέπει όντως να επισκεφθώ ψυχολόγο για θέμα μου στο σεξ;» Είναι η συχνότερη ερώτηση των περισσότερων ανθρώπων.

Η απάντηση σε αυτό είναι πολύ συγκεκριμένη. Εάν έχεις ήδη ανησυχίες αν πρέπει να επισκεφθείς ψυχολόγο ή όχι, είναι ο ισχυρότερος δείκτης ότι ναι, το χρειάζεσαι και πρέπει να το κάνεις. Πέρα από αυτό φυσικά όμως και υπάρχουν και πιο συγκεκριμένα σημάδια που θα πρέπει να ληφθούν υπόψιν από τον καθένα. Τα κυριότερα σημάδια χωρίζονται σε δυο κατηγορίες. Η πρώτη αφορά τα ζευγάρια, και η δεύτερη αφορά τα άτομα...

Οι ομάδες μεταναστών βιώνουν μια πολύ υψηλότερη συχνότητα εμφάνισης ψυχολογικών Διαταραχών, από όσο οποιαδήποτε άλλη κοινωνική ομάδα, διαπιστώνουν τα διεθνή αρχεία για την κατανομή των ψυχολογικών ασθενειών παγκοσμίως, σύμφωνα με έρευνα που έγινε το 2014.

Πολύ παλιότερα, ήδη πίσω στο 1932, ο ψυχίατρος OrnulvOdegaard, είχε δημοσιεύσει μια εργασία του στην οποία διαπίστωνε ότι οι Νορβηγοί μετανάστες στην Μινεσότα παρουσίαζαν πολύ μεγαλύτερη συχνότητα ψυχολογικών προβλημάτων σε σχέση με τους συμπατριώτες τους που συνέχιζαν να διαμένουν στην Νορβηγία. Η σπουδαιότητα αυτής της εργασίας είναι μεγάλη γιατί ουσιαστικά ήταν απ τις πρώτες που άγγιξαν το θέμα αυτό.

Σήμερα θεωρούμε σχεδόν σίγουρο ότι η ψυχοκοινωνική αποδυνάμωση που συμβαίνει σε καταστάσεις όπως η μετανάστευση ,  είναι ένας πολύ ισχυρός παράγοντας αύξησης των επιπέδων ψυχικών προβλημάτων στα κοινωνικά σύνολα.

Γιατί αυτό είναι σημαντικό στοιχείο; Γιατί παρατηρείται ότι η εμφάνιση αυτής της αύξησης σε αυτές τις ομάδες, προκαλεί μια σαφή αλλαγή των στερεοτύπων της υπόλοιπης κοινωνίας , που σαφώς εμπεριέχει και αύξηση του στίγματος για την ψυχική ασθένεια...