Αυτό τουλάχιστον λένε ερευνητές σε μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Quarterly Journal of Experimental Psychology. Σύμφωνα με την έρευνα δόθηκε σε κάποιους φοιτητές μια λίστα με 30 λέξεις τις οποίες έπρεπε να απομνημονεύσουν. Για κάθε λέξη τους δόθηκαν 40 δευτερόλεπτα είτε να ζωγραφίσουν τη λέξη είτε να την γράψουν πολλές φορές. Στο τέλος, ζητήθηκε από τους  φοιτητές να κάνουν ανάκληση όσων περισσότερων λέξεων μπορούσαν από τη μνήμη τους. Τα αποτελέσματα έδειξαν πως οι φοιτητές οι οποίοι ζωγράφισαν τις λέξεις μπόρεσαν να ανακαλέσουν διπλάσιο αριθμό λέξεων από τους φοιτητές οι οποίοι έγραφαν τις λέξεις.

Σε μετέπειτα έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε μεγάλο αριθμό φοιτητών, φάνηκε πως η ζωγραφική έχει καλύτερα αποτελέσματα στη απομνημόνευση από την οπτικοποίηση των λέξεων, την καταγραφή ή την περιγραφή των φυσικών χαρακτηριστικών τους ή της σημασιολογικής τους έννοιας. Τα ίδια αποτελέσματα φάνηκαν και στις περιπτώσεις οπού δόθηκε πολύ λιγότερος χρόνος ζωγραφικής και σχεδιασμού της κάθε λέξης (μόλις 4 δευτερόλεπτα!), είτε οι συμμετέχοντες ήταν μόνοι τους στο χώρο είτε παρευρίσκονταν και άλλα άτομα.

Οι ερευνητές θεωρούν πως αυτή η μέθοδος απομνημόνευσης είναι πιο αποτελεσματική και αποδοτική επειδή εμπλέκονται πολλές διαφορετικές λειτουργίες και εγκεφαλικές διεργασίες ταυτόχρονα.

Κατσαούνη Μαρία-Ψυχολόγος (MSc)

Πολλές έρευνες έχουν επικεντρωθεί στις επιπτώσεις που έχει η παρουσία και ο ενεργός ρόλος του πατέρα στην ανάπτυξη του παιδιού, αλλά και στην απουσία του. Ο ρόλος του πατέρα είναι εξίσου σημαντικός με αυτόν της μητέρας στην ανάπτυξη των παιδιών και δεν θα πρέπει να παραγκωνίζεται και να υποβιβάζεται θεωρώντας πως  η μητέρα μπορεί να καλύψει από μόνη της τις συναισθηματικές ανάγκες του παιδιού.

Ο ρόλος του πατέρα στην οικογένεια και στην ανατροφή των παιδιών δε αφορά μόνο στην κάλυψη των υλικών αγαθών και παροχή ασφάλειας μέσω της εργασίας του. Ο πατέρας πρέπει να εμπλέκεται σε όλα τα κομμάτια της ανάπτυξης του παιδιού τόσο σε πρακτικό επίπεδο όσο και σε συναισθηματικό. Σύμφωνα με έρευνες ο ενεργός ρόλος του πατέρα, ο οποίος εμπλέκεται στην καθημερινότητα του παιδιού έχει συσχετιστεί με μειωμένη ασθένεια στο παιδί, αυξημένη αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση, κίνητρο για εξερεύνηση και αίσθημα θάρρους, τα οποία παίζουν σημαντικό ρόλο στην ψυχολογική κα όχι μόνο ανάπτυξη του παιδιού...

Πολλοί γονείς όταν έρχονται σε ρήξη με τα παιδιά τους και παραφέρονται ή τα αδικούν αναρωτιούνται εάν πρέπει να ζητήσουν συγνώμη από το παιδί ή όχι. Μεγαλύτερος φόβος του γονέα είναι ότι ζητώντας συγνώμη από το παιδί του θα χάσει το κύρος του και το παιδί θα του «πάρει τον αέρα». Τι ισχύει όμως πραγματικά;

Οι γονείς λειτουργούν ως πρότυπο για τα παιδιά. Μιμούνται συμπεριφορές των γονιών τους είτε θετικές είτε αρνητικές, και μέχρι την εφηβεία όπου ξεκινάει η απομυθοποίηση και αμφισβήτηση του γονέα, θεωρούν ότι οι γονείς τους έχουν πάντα δίκιο και ξέρουν καλύτερα. Ακόμα όμως και στην περίοδο της εφηβείας και παρά την όλη αμφισβήτηση, τα παιδιά σέβονται και θαυμάζουν, έστω και κρυφά, τους γονείς τους. Αυτό φυσικά προϋποθέτει μια υγιή σχέση μεταξύ των δύο.

Εφόσον, λοιπόν, ο γονέας λειτουργεί ως μιμητικό πρότυπο για το παιδί, ζητώντας του συγνώμη όταν το αδικεί, του δείχνει ότι το σέβεται, ότι έχει αξία και ότι το αντιμετωπίζει με σοβαρότητα. Επιπλέον, του δείχνει ότι δεν φοβάται να ζητήσει συγνώμη, να παραδεχθεί το σφάλμα του και δεν τον κυριεύει ανασφάλεια σχετικά με τον ρόλο του. Αυτό που περνάει στο παιδί ως μήνυμα είναι ότι κανείς δεν είναι τέλειος, όλοι κάνουμε λάθη και είναι σημαντικό να ζητάμε συγνώμη και να διορθώνουμε ή έστω να μετανοούμε για τα λάθη μας...

Το σεξ είναι μια υπέροχη πράξη για κάθε άνθρωπο, αλλά υπάρχουν και στιγμές στην ζωή του καθένα μας, που το σεξ μπορεί να αποτελεί πρόβλημα. «Πότε ξέρω αν πρέπει όντως να επισκεφθώ ψυχολόγο για θέμα μου στο σεξ;» Είναι η συχνότερη ερώτηση των περισσότερων ανθρώπων.

Η απάντηση σε αυτό είναι πολύ συγκεκριμένη. Εάν έχεις ήδη ανησυχίες αν πρέπει να επισκεφθείς ψυχολόγο ή όχι, είναι ο ισχυρότερος δείκτης ότι ναι, το χρειάζεσαι και πρέπει να το κάνεις. Πέρα από αυτό φυσικά όμως και υπάρχουν και πιο συγκεκριμένα σημάδια που θα πρέπει να ληφθούν υπόψιν από τον καθένα. Τα κυριότερα σημάδια χωρίζονται σε δυο κατηγορίες. Η πρώτη αφορά τα ζευγάρια, και η δεύτερη αφορά τα άτομα...

Οι ομάδες μεταναστών βιώνουν μια πολύ υψηλότερη συχνότητα εμφάνισης ψυχολογικών Διαταραχών, από όσο οποιαδήποτε άλλη κοινωνική ομάδα, διαπιστώνουν τα διεθνή αρχεία για την κατανομή των ψυχολογικών ασθενειών παγκοσμίως, σύμφωνα με έρευνα που έγινε το 2014.

Πολύ παλιότερα, ήδη πίσω στο 1932, ο ψυχίατρος OrnulvOdegaard, είχε δημοσιεύσει μια εργασία του στην οποία διαπίστωνε ότι οι Νορβηγοί μετανάστες στην Μινεσότα παρουσίαζαν πολύ μεγαλύτερη συχνότητα ψυχολογικών προβλημάτων σε σχέση με τους συμπατριώτες τους που συνέχιζαν να διαμένουν στην Νορβηγία. Η σπουδαιότητα αυτής της εργασίας είναι μεγάλη γιατί ουσιαστικά ήταν απ τις πρώτες που άγγιξαν το θέμα αυτό.

Σήμερα θεωρούμε σχεδόν σίγουρο ότι η ψυχοκοινωνική αποδυνάμωση που συμβαίνει σε καταστάσεις όπως η μετανάστευση ,  είναι ένας πολύ ισχυρός παράγοντας αύξησης των επιπέδων ψυχικών προβλημάτων στα κοινωνικά σύνολα.

Γιατί αυτό είναι σημαντικό στοιχείο; Γιατί παρατηρείται ότι η εμφάνιση αυτής της αύξησης σε αυτές τις ομάδες, προκαλεί μια σαφή αλλαγή των στερεοτύπων της υπόλοιπης κοινωνίας , που σαφώς εμπεριέχει και αύξηση του στίγματος για την ψυχική ασθένεια...

Έρευνες οι οποίες διεξήχθησαν και παρουσιάστηκαν στο Journal of Personality έδειξαν πως τα άτομα με ηγετικό και ναρκισσιστικό χαρακτήρα μοιάζουν κατά πολύ με την τούρτα σοκολάτα!

Τα άτομα αυτά στην αρχή φαντάζουν με πολύ σιγουριά για τον εαυτό τους και τις ικανότητες τους, με πολύ αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση. Τους αρέσει να ηγούνται, να παίρνουν ρίσκα και αποφάσεις, να προβάλλονται και δείχνουν να το κάνουν καλά. Όταν όμως αναλαμβάνουν έναν ηγετικό ρόλο, όλο το παραπάνω κομμάτι σιγά σιγά ξεθωριάζει. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με την τούρτα σοκολάτα! Στην αρχή είναι πλούσια σε γεύση, νόστιμη και ικανοποιεί τον ουρανίσκο… όσο περισσότερη όμως τρως τόσο πιο λιγωτική και βαριά γίνεται.

Αυτό έδειξαν οι δύο έρευνές που πραγματοποιήθηκαν,...

Οι γυναίκες , ειδικά τα κορίτσια νεαρότερης ηλικίας  που ουσιαστικά χτίζουν την ταυτότητά τους, δείχνουν να έχουν να επιλέξουν ανάμεσα είτε στο «είμαι έξυπνη»  είτε στο «είμαι όμορφη, ελκυστική». Κι αυτό συμβαίνει κυρίως λόγω των σεξιστικών σχολίων που γίνονται συχνά αποδέκτες στο εφηβικό και μετα-εφηβικό περιβάλλον τους , αλλά και αργότερα ,για παράδειγμα, στον χώρο εργασίας τους.

Αισθάνονται με αυτόν τον τρόπο ότι ισορροπούν μονίμως σε ένα τεντωμένο σχοινί και ανάμεσα στο ποια πλευρά να διαλέξουν, καθώς τελικά ο συνδυασμός και έξυπνη και ελκυστική φαντάζει αδύνατος για τις ίδιες. Ο σεξιστικός εκφοβισμός δεν γίνεται μόνο δια ζώσης. Υπάρχει επίσης αύξηση του σεξισμού διαδικτυακά, με πρόσφατη μάλιστα έρευνα να δείχνει πως τα κορίτσια γίνονται θύματα σεξουαλικών μηνυμάτων από την ηλικία των επτά χρόνων. Τα θύματα της διαδικτυακής κακοποίησης, είναι συντριπτική τους πλειοψηφία κορίτσια...

Μικρό μάθημα διαχείρισης θυμού

Όταν παίρνεις τα πράγματα προσωπικά , νοιώθεις προσβεβλημένος και απογοητευμένος. Αναζητάς εναγωνίως να διορθωθεί μια συμπεριφορά που εισέπραξες και αισθάνεσαι ότι σε αδικεί. Χωρίς να εξετάζεις εάν αυτή η συμπεριφορά αφορά πράγματι εσένα ή μήπως τελικά ο άνθρωπος οποίος ενήργησε έτσι , φέρεται γενικά και παντού έτσι, και άρα πρόκειται απλά για έναν βαθιά προβληματικό άνθρωπο που χρήζει περισσότερο λύπης παρά θυμού...

Η νυμφομανία , παρεξηγημένη σαν έννοια και μη κλινικά προσδιοριζόμενη πλήρως ακόμα, φέρνει μια αποστροφή σαν λέξη ακόμα και στην ίδια την γυναίκα , αφού συνδέεται με κοινωνικά ταμπού που εκτός του ότι χαρακτηρίζουν την ίδια , την κατατάσσουν περίπου ως και ανεπιθύμητη για το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο.

Η νυμφομανής γυναίκα δεν είναι η γυναίκα που, όπως πολλοί πιστεύουν, θα συνευρεθεί σεξουαλικά με οποιονδήποτε βρεθεί μπροστά της. Μπορεί τα standards των επιλογών της να φαίνονται χαμηλά στους υπόλοιπους γύρω της, αλλά ή ίδια έχει πολύ συγκεκριμένους λόγους που κάνει τις συγκεκριμένες επιλογές (για παράδειγμα αποτελούν την «τιμωρία» που πιστεύει η ίδια οτι της αξίζει  λόγω της χαμηλής αυτοπεποίθησής της ή για παράδειγμα είναι τόσο ακατάλληλες επιλογές που την γλυτώνουν από τον οποιοδήποτε «κίνδυνο» συναισθηματικής εμπλοκής τώρα ή στο μέλλον). Σίγουρα πάντως δεν είναι η γυναίκα που θα πάει με....

Ο ρόλος της μητέρας και η σχέση μητέρας – παιδιού παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού. Καθορίζει το πώς βλέπει το παιδί τον εαυτό του, τους γύρω του και τη σχέση του με τον κόσμο. Ένας ασφαλής συναισθηματικός δεσμός με την μητέρα θα δημιουργήσει ένα ψυχικά υγιές παιδί, γεμάτο αυτοπεποίθηση. Αντίθετα, η απουσία του μπορεί να προκαλέσει από δυσλειτουργικές συμπεριφορές μέχρι και ψυχικές διαταραχές.

Κανένας γονέας που επιλέγει να φέρει στον κόσμο ένα παιδί δεν είναι άρτια ¨εξειδικευμένος¨ στο μεγάλωμα και την ανατροφή του. Μέσα από αυτή τη σχέση μεγαλώνει και ο ίδιος, μαθαίνει, αντιμετωπίζει δυσκολίες, προσαρμόζεται, βελτιώνεται και κάνει ότι καλύτερο μπορεί με τα δεδομένα που έχει. Βασική του μέριμνα θα πρέπει να είναι το μεγάλωμα ενός ευτυχισμένου παιδιού. Τι συμβαίνει όμως όταν το παιδί μεγαλώνει με μια επικριτική μητέρα και τι επιπτώσεις έχει αυτό στην ψυχική υγεία του παιδιού;