Πολλοί γονείς αναρωτιούνται εάν κάνουν το καλύτερο δυνατό για το παιδί τους και εάν αυτό είναι ευτυχισμένο και ψυχικά υγιές. Η ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού αφορά όλους τους γονείς κοιτάζοντας να καλύπτουν τις συναισθηματικές του ανάγκες, αν και πολλές φορές δημιουργούνται πολλά ερωτηματικά σχετικά με τον χειρισμό κάποιων καταστάσεων. Παρακάτω ακολουθούν οι βασικές συναισθηματικές ανάγκες που έχει ένα παιδί, τις οποίες αν φροντίσει ο γονέας να καλύψει, τότε το παιδάκι του θα είναι ευτυχισμένο και θα περιοριστούν τα ψυχολογικά προβλήματα....

Όταν ο φόβος είναι το όπλο

Από τις επιθέσεις στο Παρίσι τον περασμένο Νοέμβριο με 130 νεκρούς ως και την επίθεση μόλις την περασμένη εβδομάδα στις Βρυξέλλες με περίπου 36 νεκρούς , και ενδιάμεσες τόσες άλλες επιθέσεις όπως αυτήν στην Τουρκία με πάνω από 37 νεκρούς και στο Μάλι της Δυτικής Αφρικής με 16 νεκρούς, το σίγουρο είναι ότι όλες επηρρεάζουν όχι μόνο τους ανθρώπους που ενεπλάκησαν σε οποιοδήποτε βαθμό σε αυτές και τους συγγενείς τους, αλλά κάθε άνθρωπο που πληροφορήθηκε για αυτές.

Τα συμπτώματα Διαταραχής Μετατραυματικού Στρες (PTSD) , όπως παρατηρεί η Διεθνής επιστημονική κοινότητα παρατηρούνται πλέον και σε άτομα που δεν σχετίστηκαν άμεσα με αυτές τις επιθέσεις κι αυτό δηλώνει πολλά για τις αλλαγές στην ψυχοσύνθεση του ανθρώπου στις σύγχρονες κοινωνίες.

Ο φόβος επηρεάζει άμεσα τις συμπεριφορές των ανθρώπων, αφού θα αποφύγουν μετακινήσεις ή συγκεκριμένα μέσα μεταφοράς, αλλά επίσης ο φόβος θα αυξήσει και τα επίπεδα ανθεκτικότητας μεταξύ των τοπικών κοινοτήτων.

Αν και τα περισσότερα όνειρα που βλέπουμε είτε δεν τα θυμόμαστε, είτε είναι περισσότερο προσωπικά κι αφορούν συγκεκριμένες καταστάσεις που ήδη ζούμε, υπάρχουν κάποια όνειρα που έχουν αναφερθεί ως τα πιο κοινά ανάμεσα σε όλα τα όνειρα. Αυτή είναι η ψυχολογική ερμηνεία τους:

Πτώση από υψηλό κτίριο

Δηλώνει συνήθως την αγωνία για την απώλεια ελέγχου σε γεγονότα που ζούμε. Νοιώθουμε ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε ή τροποποιήσουμε την εξέλιξή τους, κι αυτό μας φοβίζει και βιώνεται ως μια «πτώση κινδύνου». Μπορεί να αφορά γεγονός, πρόσωπο ή και γενικότερη κατάσταση , την οποία θα πρέπει να προσπεράσουμε αν θέλουμε να λυθεί το άγχος που την συνοδεύει.

Εξερεύνηση σε ένα άγνωστο ή εγκαταλελειμμένο δωμάτιο

Συνήθως αφορά την αγωνία μας για ένα νέο ξεκίνημα που μας ζητά συγκεκριμένες ικανότητες που φοβόμαστε ότι δεν έχουμε....

Οι απόκριες είναι μια περίοδος την οποία όλα τα παιδιά αγαπάνε και περιμένουν με μεγάλη προσμονή. Τα παιδιά προετοιμάζονται καιρό πριν, σκέφτονται τι στολή θέλουν να φορέσουν, σε ποια αποκριάτικά πάρτι θα πάνε κτλ. Πως επιλέγουν όμως τα παιδιά τι θα ντυθούν και τι σημαίνει η επιλογή τους αυτή;

Κατά κανόνα οι αποκριάτικες στολές χωρίζονται σε δυο κατηγορίες. Τα αγοράκια επιλέγουν στολές υπερ-ηρώων, χαρακτήρων της τηλεόρασης, δυναμικές προσωπικότητες με δύναμη και ισχύ, ενώ τα κοριτσάκια επιλέγουν κάτι όμορφο, αέρινο, ντελικάτο με ευγενικά χαρακτηριστικά, όπως είναι οι νεράιδες, οι μπαλαρίνες, οι πριγκίπισσες κτλ. Η κάθε ενδυμασία αντιπροσωπεύει κάποια δυναμικά στοιχεία, τα οποία μεταφέρει στο παιδί που θα το επιλέξει. Το παιδί μπαίνει σε ένα συγκεκριμένο ρόλο και υιοθετεί τα στοιχεία αυτά. Παρατηρούμε πως όλες σχεδόν οι στολές έχουν στοιχεία εξουσίας, κάτι που αρέσει πολύ στα παιδιά κυρίως λόγω του έντονου εγωκεντρικού στοιχείου που κυριαρχεί στην παιδική ηλικία. Τα παιδιά θέλουν να είναι μοναδικά, θέλουν να έχουν δύναμη, θέλουν να είναι σημαντικά! Αυτό το καταφέρνουν μέσα από τους ρόλους και τις αμφιέσεις που επιλέγουν τις απόκριες. Μέσω της επιλογής στους καλύπτουν κάποιες συναισθηματικές τους ανάγκες. Επιπλέον, τους δίνεται η ευκαιρία να πειραματιστούν σε νέους ρόλους και να αφήσουν τον εαυτό τους ελεύθερο...

Το χιούμορ το χρησιμοποιούμε καθημερινά στη ζωή μας. Κάποιοι άνθρωποι το χρησιμοποιούν πολύ συχνά, σχεδόν αυθόρμητα, πολλές φορές σε βαθμό που ενοχλεί τους άλλους, ενώ κάποιοι άλλοι δυσκολεύονται να αστειευτούν και να χρησιμοποιήσουν χιούμορ. Το χιούμορ έχει οριστεί ως μια μορφή επικοινωνίας με πολλαπλές έννοιες, αναλόγως την χροιά που εμπεριέχει όπως πνεύματος, αστεϊσμού, κακίας, ειρωνείας ή σαρκασμού…

Πολλές φορές παρέχει ανακούφιση από την ένταση, μας βοηθάει να βγούμε από κάποια δύσκολη θέση, το χρησιμοποιούμε για να ελαφρύνουμε ένα βαρύ κλίμα ή κάποια στιγμή αμηχανίας. Άλλες φορές απλά το χρησιμοποιούμε ως μία μορφή συγκατάβασης που περικλείει θετικά συναισθήματα σε σχέση με τον συνομιλητή μας. Ενισχύει την σχέση με τον συνομιλητή μας, φέρνει τα άτομα πιο κοντά, «σπάει τον πάγο», βοηθά στο χτίσιμο διαπροσωπικών δεσμών και προκαλεί συναισθήματα ευφορίας...

Το Σύμπλεγμα του Πίτερ Παν αναφέρεται σε άτομα που δεν θέλουν ή νιώθουν ότι δεν μπορούν να μεγαλώσουν. Για άτομα που ουσιαστικά νοιώθουν παιδιά φυλακισμένα στο σώμα ενός ενήλικα.

Τα άτομα αυτά δεν ξέρουν τι πρέπει να κάνουν για να σταματήσουν να σκέφτονται και να συμπεριφέρονται σαν παιδιά ή δεν θέλουν να έρθουν αντιμέτωπα με τι θλιβερή πραγματικότητα ότι μεγαλώνουν και επιβάλλεται να αλλάξουν.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το σύνδρομο, που περιεγράφηκε για πρώτη φορά το 1983 από τον ψυχολόγο Dan Kiley δεν είναι επίσημα αναγνωρισμένο ως ψυχοπαθολογική κατάσταση, δεδομένου ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δεν το κατατάσσει , ακόμα τουλάχιστον, επίσημα στις ψυχολογικές διαταραχές.

Ωστόσο, ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός ενηλίκων σε δυτικού τύπου κοινωνίες ανταποκρίνεται σε αυτό το πρότυπο ανώριμης συμπεριφοράς. Τα άτομα αυτά δεν θέλουν-δεν μπορούν να αναλάβουν τις υποχρεώσεις που αντιστοιχούν τυπικά στην ηλικία τους. Μπορεί ακόμη και να ζουν σαν έφηβοι, σε θέμα υποχρεώσεων-δικαιωμάτων- διασκέδασης,  και ας έχουν περάσει τα 30....

Tα «κόμπλεξ» είναι ένας από τους πιο διαδεδομένους και εκλαϊκευμένους ψυχολογικούς όρους, που συνηθίζουμε όλοι να χρησιμοποιούμε για να χαρακτηρίσουμε οποιαδήποτε συμπεριφορά μάς φαίνεται απλά κάπως προβληματική ή ελλειμματική. H λέξη περιέχει και έναν αρνητικό, υποτιμητικό τόνο: λέμε συχνά «είναι κομπλεξικό άτομο» για κάποιον που μας εκνευρίζει ή δεν μας ταιριάζει η συμπεριφορά του, χωρίς να δείχνουμε την επιείκεια που θα εκφράζαμε σε κάποιον που θα θεωρούσαμε ότι έχει ψυχολογικό πρόβλημα.

Στην πραγματικότητα όμως το κόμπλεξ κατωτερότητας είναι ψυχολογικό πρόβλημα, είναι ψυχολογική ασθένεια.

Tα κόμπλεξ εμποδίζουν τους ανθρώπους να εμπιστευτούν τον εαυτό τους και τις ικανότητές τους. H λέξη «κόμπλεξ» σημαίνει σύμπλεγμα και προέρχεται από τους πρώτους ψυχολόγους: τον Freud, ο οποίος μίλησε για συγκρούσεις μεταξύ τάσεων και ορμών του εαυτού και κανόνων και αρχών του περιβάλλοντος, οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν σε τραύματα και συμπλέγματα αρνητικών βιωμάτων, και κυρίως τον Adler, ο οποίος τόνισε ιδιαίτερα τη σημασία του αισθήματος κατωτερότητας για την ανάπτυξη της προσωπικότητας. Σύμφωνα με τον Adler, κάθε άνθρωπος γεννιέται με κάποιες αδυναμίες, δυσχέρειες - είτε σωματικές είτε κοινωνικές. Για να μπορέσει να τις ξεπεράσει, χρειάζεται να αναπτύξει, μέσω της προσοχής, της φροντίδας και της αγάπης των δικών του, αίσθημα αυτοεκτίμησης, εμπιστοσύνη στον εαυτό του, καθώς επίσης και αίσθημα κοινωνικότητας, ικανότητα συνύπαρξης με το περιβάλλον του. Στην αντίθετη περίπτωση, εγκλωβίζεται στο αίσθημα μειονεκτικότητας και ανεπάρκειας και αποκτά μία εγωιστική, επιθετική στάση, η οποία -καθόλου σπάνια- στρέφεται ενάντια στις ανάγκες και τις επιθυμίες του ίδιου του εαυτού...

Οι υγιείς σχέσεις βασίζονται στην εμπιστοσύνη και στον αμοιβαίο σεβασμό, που οδηγούν στην ασφάλεια και την πρόοδο. Κάθε άτομο μέσα σε μια σχέση πρέπει να νιώθει ότι αγαπιέται , ότι είναι αποδεκτό, και ότι είναι ασφαλές να εκθέσει τα τρωτά του σημεία και τις αδυναμίες του. Αυτή είναι η βάση για μια καλή και δυνατή σχέση με διάρκεια στον χρόνο. Φυσικά όλοι μας κατά καιρούς δεν καταφέρνουμε να ανταπεξέλθουμε τέλεια σε αυτό. Κατά περίπτωση ίσως χρησιμοποιούμε passive aggressive τακτικές για να εκφράσουμε τον πόνο μας ή για να εκφράσουμε την αντίθεση μας σε μια διαφωνία. Μπορεί επίσης να έχουμε πει ψέματα ή λόγια που πόνεσαν τον άλλον, ουσιαστικά για να αντιμετωπίσουμε τον δικό μας πόνο ή θυμό. Αυτή η συμπεριφορά δεν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για οικειότητα και εμπιστοσύνη.  

Υπάρχουν όμως και τα άτομα που φέρονται συστηματικά κατά αυτόν τον τρόπο, είναι δηλαδή συναισθηματικά χειριστικά. Αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να έχουν τον έλεγχο πολύ απλά γιατί είναι ανασφαλείς ή αισθάνονται έντονα μειονεκτικά (κόμπλεξ κατωτερότητας). Αντισταθμίζουν την ανασφάλεια τους αυτή, εμφανιζόμενα με υπερβολική ανεξαρτησία. Τα κίνητρά τους σχεδόν πάντα εξυπηρετούν τους ίδιους και έχουν λίγο σεβασμό για τον τρόπο με τον οποίο η συμπεριφορά τους επηρεάζει τους υπόλοιπους γύρω τους...

Υπάρχουν τύποι τοξικών ανθρώπων στα socialmediaαλλά και ανθρώπων με απλά επιβαρυντικές για την ηρεμία μας συμπεριφορές που σίγουρα δεν μας κάνουν καλό. Μήπως πρέπει σήμερα κιόλας να επανεξετάσεις τους διαδικτυακούς σου φίλους; Με μερικά unfriend, η ψυχολογία σου θα σε ευγνωμονεί

·         Ο Πολιτικός Αναλυτής. Είναι ο άνθρωπος που θα ξεκινήσει την μέρα της διαδικτυακής σου παρέας κριτικάροντας και βρίζοντας πρόσωπα και πράγματα της πολιτικής σκηνής . Κι αυτό θα συνεχίσει να κάνει στο μεγαλύτερο μέρος της μέρας του. Αυτό δεν έχει άλλο αποτέλεσμα από το να ξεκινάς απλά με άσχημη διάθεση εσύ την δική σου μέρα. Στην ίδια κατηγορία είναι επίσης οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι πρέπει να λειτουργούν σαν τηλεοράσεις και να αναμεταδίδουν την οποιαδήποτε είδηση πέσει στην αντίληψή τους

Πολλές φορές τα άτομα που πάσχουν από άνοια εκδηλώνουν κάποιες συμπεριφορές ασυνήθιστες , παράξενες και πολλές φορές ανάρμοστες. Οι συγγενείς των ατόμων με άνοια φυσιολογικό είναι στην αρχή να ξαφνιάζονται καθώς ο άνθρωπος τους δεν συμπεριφερόταν πότε με αυτό τον τρόπο. Πολλοί συγγενείς δηλώνουν «Είναι σαν να μην τον ξέρω… σαν να έχω έναν άλλο άνθρωπο απέναντι μου!».