Για τους λαούς της Ανατολής, η συμμετοχή σε ένα άθλημα, κυρίως στις πολεμικές τέχνες  (δυναμικά αθλήματα), δεν είναι απλά ένας τρόπος εκγύμνασης του σώματος, ούτε μόνο η αναζήτηση της νίκης, αλλά κάτι περισσότερο. Θεωρείται εκγύμναση του πνεύματος και παροχή στον αθλητή όλων εκείνων των στοιχείων που θα του είναι απαραίτητα στην καθημερινή του ζωή. Οι πολεμικές τέχνες, σε μεγαλύτερο βαθμό από τα υπόλοιπα αθλήματα, προσφέρουν στους αθλητές, μια σειρά από στοιχεία/«εφόδια», τα οποία αποκτούν στο άθλημά τους και σχετίζονται με τον τρόπο διεξαγωγής του. Αναζητώντας τέτοιου είδους στοιχεία, η καθημερινή δραστηριότητα των πολεμικών τεχνών, δομεί στον χαρακτήρα του αθλητή ανθρώπινες αξίες όπως σεβασμό και υπακοή, αλλά και πολλά πνευματικά/ψυχολογικά στοιχεία: .....

Σε πρόσφατη έρευνα απο το Πολιτειακό πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, διαπιστώθηκε ότι σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό, άτομα που νοσούν ή είναι φορείς Aids παρουσιάζουν διπλάσιες σχεδόν πιθανότητες να διαγνωστούν με σοβαρές ψυχικές ασθένειες όπως διαταραχές της προσωπικότητας. Διαπιστώθηκε ότι το 92% των συμμετεχόντων πασχόντων ατόμων στην έρευνα, κάποια στιγμή της ζωής τους είχαν βιώσει κατάθλιψη, εθισμό σε ουσίες κι άλλες διαταραχές. Επίσης πάνω απο τους μισούς πληρούσαν τα κριτήρια για μια τουλάχιστον διαταραχή τύπου αντικοινωνικής ή ναρκισσιστικής.
Αυτό ίσως εξηγεί πιο εύκολα την πρότερη συμπεριφοριστική συνήθεια αυτών των ατόμων που χαρακτηρίζεται απο τάσεις ρίσκου και "επικίνδυνης" συμπεριφοράς, όπως είναι η συχνή εναλλαγή συντρόφων και η απουσία χρήσης προφύλαξης.
Επίσης τα άτομα με τέτοιες ψυχολογικές διαταραχές παρουσιάζουν μια απουσία ενδιαφέροντος ενημέρωσης, που επίσης συνδέεται με τον ιό HIV άμεσα, όπως γνωρίζουμε.
Θεραπευτικά, το δύσκολο για τέτοιους ασθενείς είναι ότι η συνοσηρότητα με μια οργανική ασθένεια όπως ο HIV (χρόνια ασθένεια) κάνει δύσκαμπτο το πλαίσιο ψυχολογικής θεραπείας και υποστήριξής τους. Επίσης παρουσιάζουν υψηλό δείκτη άγχους που πρέπει να καμφθεί μέσω της επανένταξής τους σε διατροφικές ομαλές συνήθειες και πράγματα της καθημερινότητας. Σημαντικότερο όμως και πρωταρχικό είναι να οικοδομηθεί πλαίσιο εμπιστοσύνης με τον θεραπευτή, γιατί αυτό θα αποκαταστήσει και την εμπιστοσύνη στις κοινωνικές τους σχέσεις, πράγμα απολύτως απαραίτητο για τους ίδιους καθώς θα νοιώσουν ασφάλεια.


©www.mersinias.gr

Στην ελληνική κοινωνία ο παππούς και η γιαγιά ήταν ανέκαθεν αναπόσπαστο κομμάτι του οικογενειακού πλαισίου. Κατά το παρελθόν το σύνηθες φαινόμενο ήταν σε ένα σπίτι να διαμένουν τρεις γενιές. Συνεπώς ο ρόλος του παππού και της γιαγιάς στο μεγάλωμα του παιδιού ήταν ιδιαίτερα σημαντικός. Ακόμα όμως και στις μέρες μας όπου τα παιδιά απομακρύνονται από την οικογενειακή τους εστία για να δημιουργήσουν την δική τους οικογένεια, ο ρόλος των παππούδων είναι καίριος.
Πολλές γιαγιάδες φροντίζουν τα εγγόνια τους ώστε να μπορέσουν οι μητέρες να εργαστούν ή ακόμα και να πάρουν ένα διάλλειμα από τον εξοντωτικό ρόλο της μητρότητας και συνεχής φροντίδας των παιδιών. Πόσες παγίδες μπορεί να κρύβει αυτή η σχέση και πως μπορούν να κρατηθούν οι ισορροπίες;
Σίγουρα για τα παιδιά είναι μια σχέση αγάπης και στοργής, η οποία έχει θετικές επιπτώσεις στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού. Τα παιδιά βλέπουν τους παππούδες σαν δεύτερη οικογένεια, σαν δεύτερους ¨γονείς¨ κατά μια έννοια. Τους παρέχουν ασφάλεια και προστασία κάτι καθοριστικό για την ψυχική τους ισορροπία όταν τα παιδιά καλούνται να βγουν από τον μικρόκοσμο και το πλαίσιο της οικογένειας και να εκτεθούν σε άλλες κοινωνικές ομάδες και σε άγνωστο ως τότε περιβάλλον όπως το σχολείο. Τα παιδιά πρέπει να περνάνε χρόνο με τους παππούδες και τις γιαγιάδες και να λαμβάνουν το ενδιαφέρον και την αγάπη τους.
Τα προβλήματα αρχίζουν όταν οι παππούδες έρχονται να αναμιχτούν και να παρέμβουν με τον δικό τους τρόπο στο μεγάλωμα του παιδιού και δεν υπάρχουν σαφή όρια. Ο ρόλος τους θα πρέπει να είναι καθαρά βοηθητικός και υποστηρικτικός. Σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να παίρνουν αυθαίρετα αποφάσεις για τον μεγάλωμα του παιδιού και να ακυρώνουν με αυτό τον τρόπο τον γονέα στα μάτια του παιδιού. Πολλοί παππούδες θεωρούν ότι οι γονείς δεν έχουν αρκετές γνώσεις ως προς το μεγάλωμα του παιδιού και έρχονται να παρέμβουν ακυρώνοντας έτσι τους γονείς. Ακόμα κι αν αυτό είναι αλήθεια οι παππούδες θα πρέπει να συζητάνε με τους γονείς προτού λειτουργήσουν με τον οποιοδήποτε τρόπο. Σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει οι παππούδες να κάνουν υποδείξεις ή ακόμα χειρότερα παρατηρήσεις στους γονείς κυρίως μπροστά στο παιδί. Όπως π.χ. « Έλα, μην το μαλώνεις το παιδί» ή  «αστό, δεν πειράζει» σε περιστάσεις που οι γονείς προσπαθούν να βάλουν όρια στο παιδί τους.
Υπεύθυνοι για το μεγάλωμα του παιδιού είναι οι γονείς. Έτσι λοιπόν οι παππούδες θα πρέπει να συμμορφωθούν στο πρόγραμμα των γονέων και να μην κάνουν τα δικά τους… Εάν οι γονείς θέλουν το παιδί τους να μην τρώει σοκολάτες, ή να πηγαίνει για ύπνο σε συγκεκριμένη ώρα, οι παππούδες θα πρέπει να μείνουν πιστοί σε αυτές τις οδηγίες και να μην πηγαίνουν κόντρα σαμποτάροντας έτσι τις προσπάθειες των γονέων για την ανατροφή του παιδιού, ακόμα κι αν αυτό γίνεται για την ικανοποίηση του. Οι παππούδες θα πρέπει να είναι αντικειμενικοί και να μην παραφέρονται από τα συναισθήματα τους και την υπερβολική αγάπη τους προς το εγγόνι.
Είναι σημαντικό το παιδί να βλέπει κοινή γραμμή από γονείς και παππούδες και να παίρνει ξεκάθαρα μηνύματα.  Να μην αισθάνεται ότι οι παππούδες αποδυναμώνουν το ρόλο του γονέα αλλά να τους είναι ξεκάθαρο πως οι γονείς έχουν το βασικό ρόλο. Επιπλέον, τα παιδιά είναι ιδιαίτερα εύστροφα και ακόμα και σε μικρή ηλικία μπορούν να εντοπίσουν τις αδυναμίες του παππού και της γιαγιάς και να τις εκμεταλλευτούν με τον γλυκό τους τρόπο. Κάτι τέτοιο μπορεί να φέρει δυσκολίες όταν θα κληθούν να οριοθετήσουν την συμπεριφορά του παιδιού.


Κατσαούνη Μαρία- Ψυχολόγος Υγείας (MSc)


.....Και στην πολιτική αυτό που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια είναι η έλλειψη ηγετικών φυσιογνωμιών. Αυτό οδήγησε στην ύπαρξη πολυσχηματικών κομμάτων με δυσδιάκριτα όρια ιδεολογίας. Η πολιτική πλέον δεν καθοδηγείτε απο το μάρκετινγκ στα πλαίσια μιας υγιούς προώθησης προγράμματος και ιδεών αλλά έχει ταυτιστεί απολύτως μαζί του.Πολλές δε φορές, είναι μόνο μάρκετινγκ στην χειρότερη μορφή του. Σε σημείο μάλιστα που ακούς πολιτικούς λόγους του τύπου "..εντός των ημερών θα ανακοινώσουμε ένα όνομα έκπληξη στα ψηφοδέλτιά μας", σαν να πρόκειται για πρόγραμμα νυχτερινού κέντρου. Απουσιάζει πλήρως ο πολιτικός λόγος , οποίος περιορίζεται πλέον σε "τηλεοπτικές" ατάκες όσο το δυνατόν πιο φαντεζί. Βλέπουμε τηλεπερσόνες να εισάγονται στην πολιτική με μοναδικό κριτήριο την αναγνωρισιμότητά τους. Βλέπουμε βουλευτές να κάνουν πέντε ή έξι πρόβες για να αρθρώσουν δύο κουβέντες σε τηλεοπτικό μικρόφωνο.
Και το ερώτημα που τίθεται είναι.."μα ναι..αλλά εμείς γιατί τους ψηφίζουμε;". Η απάντηση είναι σχεδόν απλοική. Δεν ψηφίζουμε. Αγοράζουμε. Αγοράζουμε (τηλεοπτικό συνήθως) προιόν μέσα απο μια πελατειακή κουλτούρα που μας έχει διαμορφώσει η πολιτική σκηνή τις τελευταίες δεκαετίες. Αγοράζουμε προσδοκίες που  ταυτίζονται με τις δικές μας. Συχνά αν παρατηρήσουμε προσεκτικά τους προεκλογικούς λόγους των κομμάτων θα διαπιστώσουμε ότι μιλάνε σαν ψηφοφόροι, λέγοντας τι θα ήθελαν.Η πολιτική όμως δεν είναι διαπίστωση, είναι έργο. Είναι έργο που περιλαμβάνει και πολιτισμικό υπόβαθρο. Νοιώθουμε ύπαρξη πολιτισμού στο πολιτικό μας γίγνεσθαι αυτή την στιγμή; Ας μιλήσουμε για την έννοια του πολιτισμού μέσα στην πολιτική.Πολιτισμό θα χαρακτηρίζαμε....


©www.mersinias.gr

Μέσα στην κρίση η πανουργία της επιβίωσης διατηρεί και ανανεώνει τις δυνάμεις της. Επινοεί τρόπους να συνομιλεί με τον χαμό και να τον οικειοποιείται προς όφελός της. Παράδειγμα η χρήση που γίνεται στο θέαμα των αστέγων.
Ο νέος άστεγος, που δεν είναι πλέον ούτε χρήστης ηρωίνης ούτε αλκοολικός, δεν έχει δηλαδή τα γνωρίσματα του παραδοσιακού αστέγου, έχει κερδίσει μια αξιοζήλευτη θέση στην καρδιά μας, στη μικρή οθόνη, σε όλα τα μίντια.
Ενα παράξενο φάρμακο η θέα του αστέγου. Ιδού μερικές από τις ιαματικές λειτουργίες του:
ΗΣΥΧΑΖΕΙ: Αυτός δεν είμαι εγώ. Δεν είμαι εγώ εκείνος που λέει «λαχείο είναι να έχεις ένα κρεβάτι να ξαπλώσεις». Δεν είμαι εγώ εκείνος που έχει ένα χαρτόκουτο για σπίτι και μια κουβέρτα για περιουσία. Τα δύο παιδιά στον κάδο που ερίζουν για ένα σάπιο πορτοκάλι δεν είναι τα δικά μου παιδιά. Αντέχω. Δεν βρίσκομαι μέσα στην κατολίσθηση. Και μάλιστα με έναν μαγικό τρόπο πείθομαι ότι όσο ο άστεγος είναι στον δρόμο τόσο εγώ παραμένω σπίτι μου.
ΕΞΙΛΕΩΝΕΙ: Να λοιπόν που είμαι ευαίσθητος. Εχω μια στεναχώρια έτσι καθώς τους βλέπω και τους ακούω. Ακόμα και ο εξαθλιωμένος αλλοδαπός που παγώνει στο παγκάκι με θλίβει. Συγκινούμαι. Δεν είμαι κτήνος. «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε; Ανθρωπος!».
ΞΟΡΚΙΖΕΙ: Εξω-από-το-σπίτι μου κατοικεί «το έσχατο της μοίρας μου».
ΕΘΙΖΕΙ: Ξανά και ξανά η ίδια εικόνα της αλλότριας εξαθλίωσης. Ενα οικείο και γνώριμο πράγμα που σου λείπει και το αναζητάς όταν δεν το συναντάς στην τηλεόραση. Εθίζεσαι. Δεν αποτελεί πλέον σκάνδαλο η ύπαρξή του. Η κοινοτοπία του κακού κέρδισε. Και ο κίνδυνος της αστεγοποίησης της δικής σου ζωής μπήκε για την ώρα στο ψυγείο της εφήμερης Ιστορίας μας.


Της Κας Τσαλίκογλου Φωτεινής, Καθηγήτριας Ψυχολογίας στην Πάντειο και Συγγραφέως.

Οι παθήσεις που συνοδεύονται από καταστάσεις χρόνιου πόνου έχουν επιπτώσεις στην λειτουργικότητα του ατόμου. Σημαντική έκπτωση λειτουργικότητας παρουσιάζεται και στο κομμάτι των προσωπικών σχέσεων και σεξουαλικών επαφών.

Σύμφωνα με έρευνες το 50 με 80% των ατόμων που υποφέρουν από χρόνιο πόνο εκδηλώνουν σημαντική μείωση στην σεξουαλική τους δραστηριότητα. Παρόλα αυτά, πολύ λίγα είναι τα άτομα τα οποία το θέτουν ως πρόβλημα στον ιατρό τους και ζητάνε βοήθεια για την αντιμετώπιση του προβλήματος από κάποιον ειδικό.

Εξετάζοντας τον συσχετισμό μεταξύ χρόνιου πόνου και σεξουαλικής δυσλειτουργικότητας, φαίνεται πως κι άλλοι παράγοντες παίζουν σημαντικό ρόλο όπως η φαρμακευτική αγωγή, η μειωμένη αυτοπεποίθηση του ασθενή, το ψυχολογικό άγχος και η αγωνία που του δημιουργεί η κατάσταση αυτή του χρόνιου πόνου, καθώς και η σχέση με τον/την σύντροφο. Όλα τα παραπάνω λοιπόν, έρχονται να συμβάλουν στην σεξουαλική δυσλειτουργικότητα του ασθενή.  Έκπτωση παρουσιάζεται όχι μόνο στην συχνότητα των επαφών αλλά και στην ποιότητα, καθώς το άτομο φοβάται πως δεν θα μπορέσει να ανταπεξέλθει ή πως θα βιώσει έντονο πόνο κατά την πράξη. Αποτέλεσμα αυτών είναι το άτομο να αναπτύσσει μειωμένη αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση, να απομακρύνεται από τον σύντροφο του συναισθηματικά και να αισθάνεται δυσαρεστημένο.

Το γεγονός πως τα άτομα αυτά δεν νοιώθουν άνετα να το συζητήσουν ή το θεωρούν δευτερευούσης σημασίας παρατείνει το πρόβλημα και εντάσσει το άτομο σε ένα φαύλο κύκλο αρνητικών συναισθημάτων και σκέψεων, που επίπτωση έχουν στην συμπεριφορά και την λειτουργικότητα του. Το άτομο απομονώνεται και αποτραβιέται από κάθε είδους επαφή. Συνεπώς έκπτωση υπάρχει και στην γενικότερη ποιότητα ζωής του ατόμου της οποίας βασικό κομμάτι είναι οι κοινωνικές επαφές.

Κατσαούνη Μαρία- Ψυχολόγος Υγείας (MSc)

Πόσο καλή επικοινωνία έχουμε με τα παιδιά μας; Οι περισσότεροι γονείς σε αυτή την ερώτηση απαντούν λέγοντας « Έχουμε πολύ καλή επικοινωνία με το παιδί» «Μιλάμε συνέχεια». Είναι όμως αυτή η επικοινωνία ουσιαστική; Κατανοούμε το παιδί μας και το πρόβλημα του; Τι μηνύματα λαμβάνει το παιδί από την στάση μας; Πως ερμηνεύει αυτά που λέμε;

Η καλή επικοινωνία με το παιδί μας προάγει την ψυχική του ανάπτυξη και ευνοεί τον αμοιβαίο σεβασμό, την διαχείριση συναισθημάτων και την αυτοεκτίμηση του. Πολλές φορές πάνω στην κουβέντα οι γονείς δεν καταλαβαίνουν πως ηθικολογούν, καθοδηγούν, κακοχαρακτηρίζουν ή ακόμα και ματαιώνουν το παιδί με αυτά που λένε, στην προσπάθεια τους να εξομαλύνουν μια κατάσταση. Φράσεις που παραπέμπουν στα παραπάνω είναι για παράδειγμα «Ωχ, πάλι με αυτό ασχολείσαι;», «τα καλά παιδιά δεν το κάνουν αυτό»  ή «Είσαι τεμπέλης!».

Σημαντικό και αρχικό μέλημα των γονέων είναι να δώσουμε στο παιδί μας να καταλάβει ότι σεβόμαστε την άποψη και τα συναισθήματα του ακόμα και αν διαφωνούμε. Ότι το ακούμε με προσοχή και δεν το ακυρώνουμε. Με άλλα λόγια ότι είμαστε διαθέσιμοι.  Για να συμβεί αυτό πρέπει πρώτα ο γονέας να μάθει να ¨ακούει¨. Δίνουμε χρόνο στο παιδί να εκφράσει τις σκέψεις και τα συναισθήματα του ακούγοντας με προσοχή και χωρίς να το διακόπτουμε. Σε αυτή τη διαδικασία η βλεμματική επαφή με το παιδί είναι ιδιαίτερα σημαντική. Εάν το παιδί μας μιλάει κι εμείς κάνουμε δουλειές τότε θα το εκλάβει ως αδιαφορία από μέρους μας. Το παιδί πρέπει  να αισθανθεί πως το κατανοούμε και λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη μας τους προβληματισμούς του όσο ασήμαντοι κι αν μας φαίνονται. Για το παιδί μας είναι σημαντικοί.

Κάνοντας στο παιδί ανοιχτές ερωτήσεις μπορούμε να το παρακινήσουμε να μας εκφράσει ακόμα περισσότερα και να μάθουμε περισσότερες λεπτομέρειες για το τι αισθάνεται. Αυτή η διαδικασία φέρνει τα παιδί πιο κοντά στον γονέα και ενισχύεται το δέσιμο μεταξύ τους. Οι ανοιχτές ερωτήσεις ξεκινάνε με «τι.., πώς, γιατί» ή «θα ήθελες να μου πεις…;»

Βασικό κομμάτι της ενεργητικής ακρόασης είναι η αναγνώριση του συναισθήματος του παιδιού...

Αν υπάρχει μία βεβαιότητα στον αθλητισμό, είναι ότι ο καθένας, ανεξάρτητα από το πόσο καλός είναι, κάποια στιγμή θα βιώσει την αποτυχία και την απογοήτευση. Το σημαντικό ερώτημα είναι, πώς θα ανταποκριθεί σε μια πιθανή αποτυχία;
Ο Michael Jordan (ο μεγαλύτερος αθλητής του μπάσκετ όλων των εποχών), έχει δηλώσει: «Έχω χάσει πάνω από 9000 βολές στην καριέρα μου. Έχω χάσει σχεδόν 300 παιχνίδια. 26 φορές, μου έχουν εμπιστευθεί το τελευταίο σουτ, ώστε να κερδίσουμε το παιχνίδι, και το έχασα.  Έχω αποτύχει ξανά και ξανά και ξανά στη ζωή μου. Και αυτός είναι ο λόγος που πέτυχα!».
Το σημείο κλειδί στη διαχείριση της απογοήτευσης είναι να καλλιεργήσει ο αθλητής μια «μετρημένη αισιοδοξία», ώστε να είναι σε θέση να αντιμετωπίσει την οποιαδήποτε αποτυχία και θα του επιτρέψει να είναι πιο ανθεκτικός. Περιγράφονται τρεις τρόποι με τους οποίους μπορεί κάποιος να διαχειριστεί την αποτυχία:
Καταμερισμός ευθύνης
Η αποτυχία είναι μια κατάσταση που εγείρει στεναχώρια, δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα. Ο συναισθηματικός πόνος οδηγεί το άτομο στο να σταματήσει να σκέφτεται με τη λογική. Στο σημείο της ανάληψης της ευθύνης για την αποτυχία, υπάρχουν δύο μεγάλες «παγίδες». Η πρώτη αναφέρεται στη λήψη υπερβολικής ευθύνης για το αποτέλεσμα: «Είμαι απελπισμένος, δεν έκανα τίποτα σωστό, δεν είμαι αρκετά ικανός, φταίω για όλα» και αρκετές άλλες εκφράσεις που περιγράφουν την απαξίωση του εαυτού. Ωστόσο, η προσπάθεια απαξίωσης του εαυτού δεν βοηθά τον αθλητή να ανακάμψει. Η δεύτερη «παγίδα» είναι να ληφθεί ελάχιστη ευθύνη, όπου περιγράφεται μια κατάσταση στην οποία φταίνε όλοι εκτός από τον ίδιο τον αθλητή: «Ήταν ο άνεμος, ήταν σφάλμα του προπονητή μου, ήμουν άτυχος ....».
Οι υψηλού επιπέδου αθλητές είναι πολύ ειλικρινείς με τον εαυτό τους στον καταλογισμό της ευθύνης και έχουν αναπτύξει υψηλή συνειδητότητα για την ανάλυση της απόδοσής τους. Γνωρίζουν τι μπορούν να ελέγξουν και που θα αναζητήσουν την βελτίωση της απόδοσής τους. Εξάλλου «ο καλός είναι εκείνος που καταλαβαίνει τα λάθη του και μπορεί να τα διορθώσει πιο γρήγορα από τους άλλους».  Είναι πολύ σαφείς και ξεκάθαροι για τα πράγματα που μπορούν οι ίδιοι να ελέγξουν και να επηρεάσουν, και για όσα δεν μπορούν. Έτσι δεν θα κατηγορήσουν τον άνεμο ή τις καιρικές συνθήκες - αλλά θα εξετάσουν πόσο καλά προετοιμασμένοι ήταν για κακές καιρικές συνθήκες και θα αναλύσουν την τακτική τους για την αντιμετώπισή τους. Λαμβάνοντας την ανάλογη ευθύνη σημαίνει ότι θα μάθουν από μια κακή απόδοση και θα «εξοπλιστούν» καλύτερα για τον επόμενο αγώνα. Στην πορεία για την αναζήτηση του ιδανικού εαυτού του, ο κάθε αθλητής καλείται να γνωρίζει τα τρωτά του σημεία και να τα διορθώνει, καλείται να γνωρίζει ότι λαμβάνει την ευθύνη που του αναλογεί για να καρπώνεται και την επιτυχία που του αναλογεί!...
Ένα άτομο που αλλάζει συχνά σεξουαλικούς συντρόφους ή συμμετέχει σε "επικίνδυνο" σεξ, συχνά αναμιγνύεται και με χρήσεις ουσιών ή αλκοόλ, και ανήκει ουσιαστικά στην συμπεριφορική κατηγορία του σεξουαλικού εθισμού. Αλλά είναι τελικά ο εθισμός αυτός που οδηγεί σε μια τέτοια συμπεριφορά; ή μήπως είναι μια διαταραχή ελέγχου των παρορμήσεων;
Οι ψυχολόγοι αναφερόμαστε σε παρόμοιες συμπεριφορές με τον όρο της ψυχαναγκαστικής σεξουαλικής Διαταραχής.
Οι έρευνες έχουν δείξει ότι στο αντρικό φύλο η Διαταραχή αυτή παρουσιάζεται σε ίδιο βαθμό σε ομοφυλόφιλους και ετερόφυλους άντρες. Η διαφορά έγκειται στην ένταση εκδήλωσης της Διαταραχής.Στους ομοφυλόφιλους άντρες παρατηρήθηκε μια εναλλαγή συντρόφων που σε πολλές περιπτώσεις άγγιζε τους 35+ ερωτικούς παρτενέρ σε διάστημα 3μηνών. Αντίστοιχα οι ετερόφυλοι άντρες παρουσίασαν μια εναλλαγή συντρόφων που άγγιζε τον αριθμό των 6+ συντρόφων - παρτενέρ εντός 3μήνου.
Στο γυναικείο φύλο η Διαταραχή παρουσιάζεται σε δύο άξονες. Στον πρώτο άξονα παρουσιάζεται μια εναλλαγή συντρόφων που αγγίζει τους 4+ ερωτικούς παρτενέρ εντός 3μήνου, και συνήθως με σεξουαλική δραστηριότητα στα πλαίσια πειραματισμού και πρόκλησης πολλές φορές κι ακραίας. Στον δέυτερο άξονα παρουσιάζεται μια παράλληλη ύπαρξη ερωτικών παρτενέρ δύο ή και τριών και παραπάνω, που δεν δείχνει όμως να έχει κύριο στόχο το σεξ αλλά την συναισθηματική κάλυψη που ντύνεται ξεκάθαρα με έναν σεξουαλικής δραστηριότητας μανδύα.
Πολύ σημαντικό στοιχείο είναι οτι και στα δύο φύλα η έρευνα έδειξε ότι προτιμούν σε ποσοστό άνω του 80% ατομική θεραπεία παρά ομαδική.
Απο προσωπική θεραπευτική εμπειρία , παρατηρώ ότι οι ασθενείς με τέτοια Διαταραχή εισάγονται εύκολα στην θεραπεία για τον λόγο ότι τους είναι πολύ εύκολο να μιλούν για τις "καλές" σεξουαλικές επιδόσεις τους. Το πρόβλημα είναι ότι το πλαίσιό τους είναι αρκετά δύσκαμπτο στο να αντιληφθούν ότι αυτό αποτελεί πρόβλημα για τους ίδιους και τις κοινωνικές σχέσεις τους. Απο την στιγμή όμως που συμβεί αυτό στην θεραπεία , παρουσιάζουν πολύ θετική πορεία με πολύ καλά αποτελέσματα.
©www.mersinias.gr

Ο όρος bullying άρχισε να γίνεται πιο έντονος και να τον συναντάμε πιο συχνά τα τελευταία χρόνια, το φαινόμενο όμως προϋπήρχε και σε πολύ παλαιότερες κοινωνίες. Καθώς όμως η επιθετικότητα και η βία αυξάνονται στις μέρες μας, αναλόγως αυξάνονται και τα κρούσματα αυτού του φαινομένου, το οποίο άρχισε να γίνετε περισσότερο αντιληπτό από γονείς, δασκάλους και επιστήμονες, με αποτέλεσμα να έχουν αυξηθεί οι μελέτες πάνω στο φαινόμενο αυτό.

Με τον όρο bullying αναφερόμαστε σε οποιαδήποτε μορφή παρατεταμένης βίας, είτε είναι σωματική, ψυχολογική, λεκτική ή ακόμα και σεξουαλική. Συναντάται στα σχολεία αλλά και έξω από αυτά. Επιπλέον το cyberbullying είναι μια μορφή εκφοβισμού ή οποία παρατηρείται διαδικτυακά. Ο βανδαλισμός είναι επίσης μια μορφή bullying. Στόχος είναι ο εκφοβισμός ή ο κοινωνικός αποκλεισμός ενός παιδιού. Παρακάτω ακολουθούν κάποιες μορφές εκφοβισμού:

· Κλοπή

· Υβριστικές εκφράσεις

· Απειλές

· Εκβιασμός

· Ζημιές στην περιουσία του άλλου παιδιού

· Σωματική βία

· Εκβιαστικά τηλεφωνήματα

· Διάδοση αρνητικών φημών

Αποτέλεσμα της συμπεριφοράς αυτής είναι ο αποδέκτης να αισθάνεται ανασφαλής, δυστυχία, τρόμο και να απομονώνεται. Πολλές φορές κατηγορεί το εαυτό του για αυτό που του συμβαίνει και δεν μιλάει σε κανέναν για τα περιστατικά βίας που βιώνει. Σε αρκετές περιπτώσεις το παιδί αναπτύσσει σχολική φοβία, η οποία εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους όπως άρνηση του παιδιού να θέλει να πάει σχολείο, εμφάνιση σωματικών συμπτωμάτων όπως πόνος στην κοιλιά όταν έρχεται η ώρα να πάει σχολείο, παρατεταμένο άγχος, έντονη ανησυχία, νευρικότητα κ.α.

Οι θύτες

Ο εκφοβισμός ασκείται συνήθως από μια ομάδα «ισχυρών» παιδιών προς ένα πιο αδύναμο παιδί. Οι λόγοι για τους οποίους ένα παιδί γίνεται θύτης ποικίλουν. Είτε για να γίνει δημοφιλές, είτε για να φανεί ισχυρό, να λάβει τον θαυμασμό, να θρέψει τον εγωισμό του κ.α. Κύριος στόχος είναι να έχουν τον έλεγχο. Πολλές φορές τα παιδιά αυτά έχουν δεχτεί εκφοβισμό στο παρελθόν, ή είναι κάτι το οποίο βιώνουν καθημερινά στην οικογένεια τους με αποτέλεσμα να έχουν υιοθετήσει αυτή τη συμπεριφορά...