Ο θυμός είναι ένα από τα βασικά συναισθήματα το οποίο όλοι μας έχουμε βιώσει ακόμα από την παιδική μας ηλικία. Από παιδιά λαμβάνουμε διάφορα μηνύματα ως προς τον θυμό και τον τρόπο εκδήλωσης του είτε από την τηλεόραση και τα μέσα επικοινωνίας είτε από τον περίγυρο μας, τους γονείς , τους δασκάλους , την κοινωνία στην οποία ζούμε. Πολλά από αυτά τα μηνύματα που δεχόμαστε είναι διφορούμενα και πολλές φορές έρχονται σε κόντρα μεταξύ τους. Πολλές φορές έχουμε ακούσει «Δεν θυμώνουμε!», άλλοι πάλι λένε ότι ο θυμός πρέπει να εκφράζεται και να μην συσσωρεύεται, ενώ κάποιοι τρίτοι ότι πρέπει να ελέγχουμε τον θυμό μας και να μην τον εκδηλώνουμε. Αποτέλεσμα είναι πολλά και διαφορετικά μηνύματα τα οποία μπερδεύουν και αποπροσανατολίζουν τα παιδιά και ιδιαίτερα τους εφήβους, οι οποίοι στην κρίσιμη αυτή ηλικία φαίνεται να έχουν περίσσια οργή και θυμό μέσα τους.

Αυτό που θα πρέπει να γνωρίζει ένα παιδί στην εφηβεία είναι ότι το συναίσθημα του θυμού είναι απόλυτα φυσιολογικό και δεν υποδηλώνει κάποια συναισθηματική αστάθεια. Είναι στη φύση του ανθρώπου όπως οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα π.χ. θλίψη, χαρά, φόβος, ενοχή κτλ. Επιπλέον, ο θυμός ποικίλει σε ένταση και διάρκεια, ξεκινώντας από την ενόχληση και καταλήγοντας στη οργή.  Αυτό λοιπόν που δεν είναι αποδεκτό, δεν είναι το συναίσθημα αυτό καθ’αυτό αλλά η επιθετικότητα και η αγριότητα που μπορεί να επιφέρει σαν μέσω εκδήλωσης.

Σε πολλές καταστάσεις ο θυμός είναι το δευτερεύον συναίσθημα...

Όλοι μας γνωρίζουμε ότι για τους σημερινούς έφηβους, η καθημερινή επικοινωνία με φίλους είναι στην συχνότητα των 3-4 ωρών και είναι κυρίως μέσω messaging (γραπτων σύντομων μηνυμάτων) είτε μέσω τηλεφώνου είτε μέσω facebook. Συνήθως δε , η επικοινωνία αυτή δείχνει εντελώς απρόσιτη στους γονείς αφού έχουν αλλάξει οι κώδικες επικοινωνίας. Ένα "OMG-ROTFL" ως  μήνυμα περιγράφει μια ολόκληρη κατάσταση για τον έφηβο και μάλιστα αρκετά παραστατική, εντελώς ακατανόητη όμως για τον γονέα αλλά και οποιοδήποτε άλλον ενήλικο. (OMG-ROTFL= Oh my God, I'm rolling on the floor laughing" = θεέ μου! έχω πέσει κάτω απο τα γέλια!). Τι πραγματικά συμβαίνει; Είναι ένα νέο πλαίσιο επικοινωνίας και φιλίας; είναι οτιδήποτε άλλο εκτός απο φιλία , όπως πολλοί γονείς θεωρούν;
Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα είναι μάλλον προσωπικές για τον καθένα μας και δε μπορούν μέσω μια γενίκευσης να πείσουν κανέναν έξω απο εμάς.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι για να αποδεχθούμε ή να απορρίψουμε τον τρόπο των εφήβων, οφείλουμε πρώτα απαραίτητα να τον κατανοήσουμε.Και για να το κάνουμε αυτό θα πρέπει να λάβουμε μερικά σημαντικά πράγματα υπόψην μας:
-οι συντομεύσεις μηνυμάτων με εκφράσεις 3-4 γραμμάτων όπως το "OMG" είναι απολύτως συνυφασμένος τρόπος επικοινωνίας στην εποχή της ταχύτητας που ζούμε στην οποία το 24ωρο ενός εφήβου χρειάζεται να έχει 28+ ώρες. Σύντομα η επικοινωνία θα εξελιχθεί σε επικοινωνία συμβόλων, και για αυτό δεν θα ευθύνεται κανένας έφηβος.
-Οι δικοί μας γονείς μας προέτρεπαν να μην μιλάμε ώρες στο τηλέφωνο. "Θα τα πείτε στο σχολείο" έλεγαν συχνά. Οι σημερινοί γονείς προτρέπουν να μην μιλάει ο έφηβος στο facebook. Ίσως κατα περίπτωση να προτρέπουν κιόλας στο να μιλήσουν στο τηλέφωνο αντί να γράφουν στο pc. Στοιχηματίζω ότι η σημερινή γενιά των εφήβων, ως γονείς , θα προτρέπουν τα δικά τους παιδιά να μιλήσουν και λίγο στο facebook αντί να...χρησιμοποιούν έναν άλλον τρόπο επικοινωνίας που πιθανόν να έχει εξελιχθεί τότε.
- η φιλία ως έννοια εμπεριέχει το στοιχείο της ανάγκης και αλληλοεξάρτησης. Όσο μεταβάλλονται οι ανάγκες των ατόμων μιας εποχής , θα μεταβάλλεται η και μορφή της φιλίας που αυτά δημιουργούν
-Σαν κυρίαρχο στοιχείο επικοινωνίας δεν αποτελεί αναγκαία κάτι κακό. Σαν μοναδικό όμως ναι αποτελεί κακό, γιατί χάνεται η φωνητική επαφή που είναι αναγκαία της ανθρώπινης φύσης.
Σημαντικό όλων είναι να θυμόμαστε ότι οι έφηβοι έχουν ανάγκη περισσότερο να ακουστούν, παρά να ακούσουν. Στο χέρι μας είναι ο βαθμός που θα τους κατανοήσουμε.
©www.mersinias.gr

Είναι το σύνδρομο που αναφέρεται αποκλειστικά στις ψυχολογικές διεργασίες που λαμβάνουν μέρος σε θύματα απαγωγής και μόνο.Είναι η Ψυχολογική αντίδραση που παρατηρείται σε αυτά τα θύματα , κατά την οποία ο απαχθέντας εμφανίζει κι αναπτύσσει έντονα συναισθήματα θαυμασμού, πίστης, υπακοής, ταύτισης και αφοσίωσης  προς τον δράστη / δράστες της απαγωγής του. Επίσης τα θύματα απαγωγής αναπτύσσουν αρνητικά συναισθήματα για τον "εξωτερικό" κόσμο, ακόμα κι αν πρόκειται για συγγενείς τους ή τις Αρχές. Κι αυτό συμβαίνει γιατί ..

Δεν υπάρχει εύκολος ούτε επίσημος τρόπος για να ελεχθεί κατά πόσο οι επαγγελματίες profilers είναι καλύτεροι από κάποιους nonprofilers επιστήμονες ψυχολόγους στον σχηματισμό προφίλ που θα οδηγήσει και στον  εντοπισμό των δραστών.
Σε μια μελέτη του 1990, που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο Δίκαιο και Ανθρώπινη Συμπεριφορά (Vol. 14, No 3),των Anthony Pinizzotto, PhD - πρώην καθηγητής του Πανεπιστημίου Georgetown, τώρα στην Μονάδα Επιστημών Συμπεριφοράς του FBI - και του Norman Finkel, PhD, του Πανεπιστημίου Georgetown, δοκίμασαν μια ομάδα FBI profilers, ντετέκτιβ της αστυνομίας που εκπαιδεύονται από το FBI, άλλα και μια ομάδα ντετέκτιβ της αστυνομίας, που ήταν κλινικοί ψυχολόγοι και φοιτητές ψυχολογίας αλλά nonprofilers.

Η δυσθυμία στην ηλικία της εφηβείας είναι συχνό φαινόμενο και λόγω των οργανικών αλλαγών που επέρχονται στο άτομο. Αυτές οι αλλαγές κάνουν εύκολες τις αλλαγές στην διάθεση ,αλλά και πιο επιρρεπές το άτομο στην αντίδρασή του απέναντι σε δυσάρεστα ή δύσκολα γεγονότα  για το ίδιο ,και κατά συνέπεια στην κατάθλιψη.
Οι έρευνες έχουν δείξει ότι άτομα που στην εφηβεία είχαν τουλάχιστον ένα μείζον καταθλιπτικό επεισόδιο, ως ενήλικοι παρουσιάζουν πολύ υψηλή ψυχοκοινωνική δυσλειτουργικότητα. Αυτή η δυσλειτουργικότητά τους  συναντάτε στην επαγγελματική τους απόδοση, τις διαπροσωπικές τους σχέσεις, αλλά και την διαχείριση των συναισθημάτων τους που γεννά ..

Αν και ο περισσότερος κόσμος πιστεύει ότι το επάγγελμα του ψυχολόγου δεν εμπεριέχει κινδύνους, εντούτοις ορισμένοι ασθενείς μπορεί να γίνουν πραγματικά επικίνδυνοι , όχι γιατί το επιλέγουν, αλλά γιατί είναι η φύση της ασθένειάς τους τέτοια.
Οι επίσημες έρευνες στην Αμερική δείχνουν ότι ένα ποσοστό 35-40% των ψυχολόγων θα δεχθούν μια μορφή επίθεσης σε κάποια στιγμή της σταδιοδρομίας τους,απο την απλή λεκτική επίθεση ως και την σωματική επίθεση. Επίσης οι έρευνες έχουν δείξει ότι ο κίνδυνος αυξάνει στην έναρξη του επαγγέλματος για κάθε ψυχολόγο κυρίως λόγο της παραμέρισης των κινδύνων λόγω του ενθουσιασμού τους. Επίσης ο κίνδυνος αυξάνεται σε ψυχολόγους που ειδικεύονται σε συγκεκριμένες ψυχικές παθήσεις όπως η σχιζοφρένεια και άλλες σχιζότυπες.  Αν και οι περισσότερες τέτοιες «επιθέσεις» δεν έχουν τελικά σοβαρό τραυματισμό, (χωρίς να λείπουν βέβαια και οι περιπτώσεις δολοφονίας του ψυχολόγου στην Αμερική), εμπεριέχουν όμως υψηλή συναισθηματική φόρτιση και αποδιοργάνωση για το σύνολο της θεραπευτικής σχέσης.
Αν και στην χώρα μας δεν υπάρχουν αρχές εποπτείας που να αντιμετωπίσουν σοβαρά το συγκεκριμένο θέμα, στην Αμερική που υπάρχουν και το έχουν μελετήσει, έχουν εκδώσει έναν συγκεκριμένο οδηγό «ασφαλείας» για τους ψυχολόγους , ο οποίος εστιάζεται στα εξής σημεία:
...

Σύγχρονη ψυχολογική και νευροβιολογική έρευνα δείχνει ότι οι έφηβοι δεν είναι σε θέση να  πάρουν ορθές αποφάσεις, να ελέγξουν τις παρορμήσεις τους, να ζυγίσουν τις συνέπειες των πράξεών τους,  και να αντισταθούν σε πιέσεις πράξεων , όταν βρίσκονται με συνομήλικούς τους. Αυτό , γίνεται κατανοητό , ότι εύκολα μπορεί να οδηγήσει τον έφηβο στην παραβατικότητα , εάν κινείται σε παρέες συνομηλίκων του που ασκούν ήδη τέτοιου είδους συμπεριφορές.
Σε ένα πείραμα με εξομοίωση οδήγησης αυτοκινήτου, οι έφηβοι έδειξαν τάση πολύ πιο επικίνδυνης οδήγησης  όταν βρίσκονταν πλάι τους ή στον ίδιο χώρο συνομήλικοί τους από ότι όταν ήταν μόνοι τους. Το γεγονός αυτό πιθανόν εξηγεί και το γιατί οι ανήλικοι όταν παραβατούν, κατά κανόνα παραβατούν σε ομάδες, αντίθετα με τους ενήλικους που παραβατούν ατομικά.
Οργανικά, οι σύγχρονες έρευνες με μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου δείχνουν ότι ....

Η Ελλάδα του Αγγελόπουλου, του Χατζιδάκι, του Ρίτσου, του Σεφέρη, η Ελλάδα των μπουζουκιών, των αυθαιρέτων, της χρυσής καδένας, της αρπαχτής, της αραχτής, της μίζας. Η Ελλάδα όσων επιμένουν, σε πείσμα των καιρών, να αγαπούν και να στηρίζουν με την καρδιά και το μυαλό τους αυτόν τον τόπο. Για ποια Ελλάδα σήμερα θρηνούμε;
Ο,τι αγγίζω με πληγώνει. Η διεθνής απαξίωση συμπορεύεται με μια εγχώρια παραγωγή αυτο-απαξιωτικών λόγων. Στο στόχαστρο ο αντι-αισθητικός ελληναρισμός, η αγαπούλα, τα Καγέν, τα σκαφάτα σκάφη του νεοέλληνα, οι κλαρωτές τεράστιες βερμούδες, οι παραθαλάσσιες ομπρέλες, ενοικιαζόμενες με τον μήνα, όσο κοστίζει ένα δυάρι. Σύμβολα ενός χυδαίου τρόπου ζωής που έφτασε στο απόγειό του στη Μεταπολίτευση μέσα από την κουλτούρα ενός καταναλωτικού δήθεν εκδημoκρατισμού. Μια απωθητική εικόνα που προφανώς δεν απηχεί την αλήθεια του μέσου Ελληνα......

Για όσους ασχολούνται με τον αθλητισμό, η επαφή τους με το χώρο αποτελεί κομμάτι της καθημερινότητάς τους. Σχεδιάζουν, επενδύουν, προσπαθούν, κοπιάζουν, θυσιάζουν και εν τέλει ικανοποιούνται. Για τον αθλητή, το καθημερινό πρόγραμμά του αναπτύσσεται με βάση την προπόνησή του και ο αθλητισμός αποτελεί το πιο σημαντικό «δευτερεύον» πράγμα της ζωής του (μετά τις προσωπικές του σχέσεις).    Είναι το πλαίσιο από όπου «αντλεί» και ταυτόχρονα «καταθέτει» την σωματική και ψυχική του ενέργεια. Αυτό που ανησυχεί τους αθλητές είναι η ακούσια αλλαγή της ρουτίνας τους, της ενασχόλησή τους με το αγαπημένο τους «χόμπι».
Τι συμβαίνει, ωστόσο, όταν η καθημερινότητα μεταβάλλεται υποχρεωτικά; Ο φόβος των αθλητών και για τους περισσότερους ο «μεγάλος» αντίπαλος, είναι ο τραυματισμός, από τον πιο ήπιο έως και τους περισσότερο σοβαρούς. Αντιμετωπίζεται με απογοήτευση, πόνο, στεναχώρια και ενίοτε από ψυχική και πνευματική απόσυρση.  Είναι η διακοπή της πορείας τους, ο «εκτροχιασμός» τους από τον στόχο τους. Είναι μια περίεργη αίσθηση απώλειας και δυστυχίας, όπως παρόμοια βιώνεται σε λιγοστές στιγμές της ζωής. Πολλές φορές υποχρεώνονται να μείνουν «εκτός» για μεγάλο χρονικό διάστημα, γεγονός δυσβάσταχτο για τους περισσότερους. Ωστόσο, ο τραυματισμός θεωρείται μια «φυσιολογική» κατάσταση στο περιβάλλον του αθλητισμού, μια συνθήκη που είναι συνδεδεμένη με τον αθλητισμό και την επιβάρυνση που ασκείται μέσω αυτού στο ανθρώπινο σώμα.
Η επιστροφή του αθλητή μετά από τραυματισμό θεωρείται περισσότερο δύσκολη και επίπονη, αναλογικά με την διάρκεια και τη σοβαρότητά του. Ο τρόπος με τον ο οποίο ο αθλητής θα αντιμετωπίσει τον τραυματισμό καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και την πορεία αποθεραπείας του. Η αποθεραπεία εξαρτάται από την υπομονή και την επιμονή που θα επιδείξει ο αθλητής και διέρχεται από συγκεκριμένα στάδια:
Το στάδιο της «Άρνησης»
‘Η άρνηση είναι η λύση’
Όταν ετοιμάζεται για τον αγώνα-στόχο της χρονιάς, ο αθλητής έχει επενδύσει και θυσιάσει πολλά πράγματα. Το σοκ του αναπάντεχου τραυματισμού κάνει την κατάσταση να αποπνέει την εικόνα της πλήρους καταστροφής. Η πρώτη αντίδρασή του είναι να προσπαθήσει να μην πιστέψει αυτό που συνέβη ή οδεύει προς εξέλιξη. «Παίρνει το βλέμμα του» από τη διαφαινόμενη αρνητική συνθήκη, προσπαθεί να συνεχίσει σαν να μην συμβαίνει τίποτα, εστιάζει στην προπόνηση και τον επερχόμενο αγώνα. Αρνείται να δεχθεί ότι οι κόποι μια χρονιάς δεν θα ευοδωθούν με τη συμμετοχή τους στον αγώνα. Προσπαθεί να μην αισθάνεται τον πόνο, να τον αρνείται, για να μην υποστεί της συνέπειες της αποχώρησης. Το πνεύμα απομακρύνει την κατάσταση, την αψηφά. Ωστόσο, στην περίπτωση αυτή ο τραυματισμός μέσω της  σωματικής του διάστασης υστερεί και αδυνατεί να τον «υποστηρίξει». Οφείλει να αποδεχθεί ό,τι συνέβη, να αποδεχθεί την κατάσταση, ώστε να «συμφιλιωθεί» με το σώμα του, το οποίο τον «πρόδωσε». Η φράση που έρχεται πρώτα στο μυαλό είναι «θα ξυπνήσω αύριο το πρωί και όλα θα είναι ένα άσχημο όνειρο». Δεν είναι! 
Το στάδιο του «Θυμού»
‘Είναι άδικο!’
Η αδυναμία του να συνεχίσει και η διαφαινόμενη απουσία δημιουργούν το αίσθημα της αδικίας. Με τη σειρά του η «αδικία» φέρνει θυμό για ό,τι τον αφορά, εσωτερικό και εξωτερικό. Νιώθει προδομένος από το σώμα του, την προπόνησή του, τους ανθρώπους που τον περιβάλλουν και τον υποστηρίζουν. Ένας αθλητής περιγράφει το στάδιο αυτό λέγοντας ότι «μου έφταιγε ό,τι αφορούσε στην προπόνηση, στον αθλητισμό, στην καθημερινότητά μου, στο σύμπαν ολόκληρο!»
Το στάδιο του «Παζαρέματος»
‘Αφήστε να προπονηθώ για λίγο!’
Όταν τελικά θα δεχθεί τον τραυματισμό του και θα προσπαθήσει να τον αντιμετωπίσει, θα νιώσει έναν ξαφνικό ενθουσιασμό και θα ζητήσει να πραγματοποιήσει την μέγιστη δυνατή προσπάθεια. Εκεί αρχίζει το «παζάρεμα», κυρίως με το θεράποντα ιατρό, για το αν μπορεί να κάνει από το περισσότερο ως το «έστω κάτι», για να μη χάσει την επαφή του με το άθλημά του. Επιζητά περισσότερες επισκέψεις, περισσότερες επαναλήψεις, περισσότερα ασκήσεις, ώστε να επιστρέψει το συντομότερο δυνατό.   
Το στάδιο της «Μελαγχολίας»
‘Δε γίνεται τίποτα!’
Οι έρευνες στο περιβάλλον του αθλητισμού δείχνουν ότι οι αθλητές που αντιμετωπίζουν τραυματισμούς μεγάλης διάρκειας τείνουν να παραμένουν σ’ αυτό το στάδιο για αρκετό χρονικό διάστημα, μη βλέποντας κάτι θετικό στην εξέλιξη της πορείας τους. Το παρελθόν ενθυμίζει τον τραυματισμό και την εγκατάλειψη, το παρόν χαρακτηρίζεται από αδυναμία και το μέλλον προοιωνίζεται δυσοίωνο, τα χαρακτηριστικά της μελαγχολίας! Ο ενθουσιασμός του προηγούμενου σταδίου για την ταχεία ανάρρωση έχει εξαφανιστεί, το οποιοδήποτε ευχάριστο συναίσθημα υποκαθίσταται από ένα σχεδόν μόνιμο αρνητισμό.   
Το στάδιο της «Αποδοχής»
‘Η λύση!’
Η αποδοχή του τραυματισμού και των συνεπειών του, η προσκόλληση στο πρόγραμμα αποθεραπείας και η συγκαταβατικότητα προς το περιβάλλον είναι η λύση του «προβλήματος». Οι έρευνες δείχνουν ότι ο τραυματισμός συνδέεται με έντονο άγχος, το οποίο δημιουργεί ένταση στους μύες και το σώμα γενικότερα, καθιστώντας το μη λειτουργικό, αναστέλλοντας έτσι την αποθεραπεία. Στο στάδιο αυτό η «συμφιλίωση» με την κατάσταση θα επιφέρει πνευματική και ψυχική ισορροπία και ηρεμία, στοιχεία που θα συμβάλλουν στην ανάκτηση της λειτουργικότητας του οργανισμού. 
Η αντιμετώπιση του τραυματισμού σχετίζεται με την τρόπο με τον οποίο τον επεξεργαζόμαστε γνωστικά και ψυχολογικά. Η πεποίθηση ότι αποτελεί απλά ένα «διάλειμμα» ή μια ευκαιρία για ξεκούραση και επαναπροσδιορισμό της πορείας, είναι η πιο ωφέλιμη τοποθέτηση απέναντι στα δεδομένα του τραυματισμού. Σε πρώτο επίπεδο, όταν υπάρχουν σημάδια που παραπέμπουν σε πιθανό τραυματισμό, ο αθλητής, ενεργώντας έξυπνα και ωφέλιμα για τον ίδιο, χρειάζεται να «κάνει πίσω», σκεπτόμενος ότι «μερικές ημέρες απουσίας είναι καλύτερες από μερικούς μήνες θεραπείας». Στην περίπτωση του σοβαρού τραυματισμού, η προσκόλληση στο πλάνο αποθεραπείας και η συνεργασία με τον ειδικό που έχει αναλάβει την πορεία της είναι εξίσου σημαντικά για την θετική έκβασή της. Για την αποθεραπεία απαιτείται τόση πειθαρχία όση και στο πρόγραμμα προπόνησης. 
Θετική στάση
Η εμπειρία του τραυματισμού είναι επίπονη, εξίσου ωστόσο και διδακτική. Η πεποίθηση της συνεισφοράς του τραυματισμού στη βελτίωση της αθλητικής προσωπικότητας του αθλητή, καθιστά την εμπειρία όσο γίνεται πιο θετική. Ο τραυματισμός λαμβάνει κατά πρώτο λόγο αρνητική θεώρηση, συνοδευόμενη από αρνητικό συναίσθημα. Η αποθεραπεία, ωστόσο, απαιτεί θετικό συναίσθημα, καθώς με θετική διάθεση το χρονικό διάστημα απουσίας μειώνεται αισθητά. Ο ασθενής δείχνει περισσότερη θέληση, προσπαθεί και δεσμεύεται στο πλάνο που προτείνει ο γιατρός, ακολουθεί με δεκτικότητα τις οδηγίες του.
Ωφέλιμα στοιχεία
Υποστηρίζεται επίσης ότι ο τραυματισμός και η αποθεραπεία συμβάλλουν στην ολοκλήρωση της αθλητικής προσωπικότητας. Ως κατάσταση, προσφέρει την ευκαιρία για την καλλιέργεια εννοιών όπως η υπομονή, ο αυτοέλεγχος, η συνέπεια, η επιμονή και η εστίαση στο στόχο, απαραίτητες για την εξέλιξη των αθλητών και την βελτίωση τους ως άτομα και ως αθλητές. Οι έννοιες που καλλιεργούνται μέσω της εμπειρίας του τραυματισμού είναι τα εφόδια του αθλητή για την αναζήτηση και την προσέγγιση της «προσωπικής κορυφής», του «ιδανικού εαυτού».
Υποστηρικτικό πλαίσιο
Η συμβουλή που δίνεται σε αθλητές είναι, κατά τη διάρκεια του τραυματισμού, να παραμείνουν συνδεδεμένοι...

Πόσες φορές δεν έχετε ακούσει από το αγγελούδι σας αυτή την ερώτηση; Τα παιδιά κυρίως προσχολικής ηλικίας πολλές φορές ζητάνε να αφήσουν το κρεβατάκι τους και να έρθουν στο δικό σας για ύπνο. Σύντομα η μία φορά γίνονται πέντε, οι πέντε δέκα και στο τέλος φτάνετε να κοιμάστε με το παιδί σας κάθε βράδυ και να δυσκολεύεστε να το πείσετε να κοιμηθεί στο δωμάτιο του. Κάτι τέτοιο αποδεικνύεται προβληματικό τόσο για το παιδί όσο και για το ζευγάρι.

Το μικρό σας μπορεί να προφασιστεί χίλιους δύο λόγους για να κοιμηθεί μαζί σας, από το ¨πονάει κοιλίτσα μου¨ και το ¨φοβάμαι να κοιμηθώ μόνος μου¨ μέχρι το ¨ένας δράκος είναι στο δωμάτιο μου!¨. Όσο χαριτωμένο και ευχάριστο κι αν είναι στην αρχή, και όσο κι αν το επιθυμεί και η μητέρα, η αποδοχή μιας τέτοιας συμπεριφοράς κρύβει παγίδες, καθώς μπορεί να εξελιχτεί σε χρόνια κατάσταση. Πολλά είναι τα ζευγάρια τα οποία καταλήγουν να κοιμούνται σε ξεχωριστά κρεβάτια ώστε να κοιμηθεί το παιδί με τη μαμά επειδή επιμένει ότι δεν μπορεί να κοιμηθεί μόνο του και αρνείται να επιστρέψει στο δωμάτιο του. Ακόμα όμως κι όταν οι γονείς επιμένουν ότι το παιδάκι τους πρέπει να κοιμηθεί στο δωμάτιο του, αυτό βρίσκει τρόπους να τρυπώνει κρυφά κάτω από τα σκεπάσματα τους με αποτέλεσμα οι γονείς να αντιλαμβάνονται κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της νύχτας ότι έχουν έναν επισκέπτη στο κρεβάτι τους.  Πολλά ζευγάρια παραπονιούνται πως όταν ξυπνάνε βρίσκουν το παιδάκι τους ξαπλωμένο στα πόδια τους και πως όσες φορές κι αν προσπάθησαν να το βάλουν να κοιμηθεί στο δωμάτιο του δεν είχε επιτυχία.

Μια τέτοια συμπεριφορά ενώ φαίνεται να ευνοεί το παιδί προσωρινά, το βλάπτει μακροπρόθεσμα. Το παιδί γίνεται εξαρτημένο από τους γονείς ενώ αντίθετα είναι το διάστημα εκείνο στην ανάπτυξη του όπου θα έπρεπε να αρχίζει να χτίζει την αυτονομία και την ανεξαρτησία του, στο βαθμό που του επιτρέπεται από το ηλικιακό στάδιο στο οποίο βρίσκεται. Αυτό φυσικά συμβάλλει και στην ανάπτυξη της αυτοπεποίθησης του και το αίσθημα σιγουριάς και ασφάλειας το οποίο αναπτύσσει. Το παιδί όντας προσκολλημένο στους γονείς του δεν αισθάνεται αρκετά σίγουρο και δυνατό για τον εαυτό του και αρχίζει να αναζητά όλο και περισσότερο την ασφάλεια που του παρέχει η παρουσία του γονέα.

Επιπλέον, φθορά προξενείται και στο ζευγάρι...