Είναι ένα ερώτημα που απασχολεί χρόνια την δικαιοσύνη σε παγκόσμιο επίπεδο και  ειδικότερα στην Αμερική που ο ρόλος τον ενόρκων είναι αναβαθμισμένος, αλλά όχι  μόνο εκεί. Και το ερώτημα είναι κατά πόσο η προκατάληψη των ατόμων που  συμμετέχουν (με οποιοδήποτε τρόπο,όχι μόνο ως ένορκοι) σε μια δίκη,  διαφοροποιεί την κρίση τους σε ίδια γεγονότα όταν αυτά έχουν διαπραχθεί απο  άτομα με διαφορετικά χαρακτηριστικά.
Μια πρόσφατη έρευνα σε 445 προπτυχιακούς φοιτητές στην Αμερική έδειξε ότι: οι  ερωτηθέντες που αυτοπροσδιορίστηκαν ως ετερόφυλοι και λιγότερο  προκατειλημμένοι έναντι ομοφυλόφιλων, ήταν πιο πιθανό να συστήσουν την θανατική  ποινή για έγκλημα μίσους. Οι πιο προκατειλημμένοι στους ομοφυλόφιλους,  πρότειναν επίσης την θανατική ποινή αλλά έδειξαν να κατηγορούν περισσότερο το 
θύμα gay της υπόθεσης που τους δώθηκε.Οι αυτοπροσδιοριζόμενοι φοιτητές ως  ομοφυλόφιλοι έδειξαν απρόθυμοι να συστήσουν την θανατική ποινή και έδειξαν να  είναι περισσότερο "ταυτισμένοι" και συμπονετικοί προς το θύμα gay.
Πέρα απο την συγκεκριμένη έρευνα που προσδιορίζει σεξουαλικά την προκατάληψη,  τελικά η σημασία της έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε πλείστες κατηγορίες  διαπραχθέντων αδικημάτων όπως όταν εμπλέκονται μετανάστες ή όταν το  θύμα/θύτης ταυτίζεται με την κοινωνική-επαγγελματική τάξη των εμπλεκομένων στην  δικαστική διαδικασία.Η λιγότερο θετική ή αρνητική ματιά επι του κατηγορουμένου  δυστυχώς διαμορφώνεται απο την ματιά μας στα όσα αυτός αντιπροσωπεύει  κυρίαρχα, παρά στην παραβατική πράξη και στον τρόπο που αυτή έγινε.Κι αυτό  παίζει ιδιαίτερο ρόλο σήμερα που πολλές υποθέσεις βγαίνουν άμεσα στην  δημοσιότητα και η δικαιοσύνη μπορεί να μην αποφασίζει βάσει αυτής αλλά σίγουρα  πιέζεται απο την διαμόρφωσή της...

Όταν επισκεπτόμαστε τον γιατρό μας, οποιασδήποτε ειδικότητας, συνηθίζουμε να περιμένουμε να ακούσουμε από αυτόν, και πολλές φορές είτε ξεχνάμε είτε δεν ξέρουμε τι να τον ρωτήσουμε. Το να ρωτάμε τον γιατρό μας όμως είναι εξίσου, αν όχι και περισσότερο, σημαντικό από την διάγνωση που θα πάρουμε.
Ένα σημαντικό θέμα για το οποίο πρέπει να ρωτάμε είναι για την ποιότητα ύπνου που παρατηρούμε τελευταία να έχουμε. Κι αυτό γιατί ο ύπνος είναι πολύ σημαντικός τόσο στις λειτουργίες ζωτικών οργάνων μας όσο και στην πνευματική μας διαύγεια και ψυχική υγεία, και η απουσία του μπορεί να είναι σύμπτωμα κάποιας ασθένειας. Ένα δεύτερο θέμα είναι οι αλλαγές στην διατροφή μας που έχουμε παρατηρήσει, με μείωση ή αύξηση της όρεξής μας, που μπορεί να υποδηλώνει αλλαγή στο ψυχισμό μας ή διαταραχή στο πεπτικό-γαστρεντερικό μας σύστημα. Επίσης η αλλαγή που νοιώθουμε στα επίπεδα ενέργειας που νοιώθουμε ότι έχουμε, είτε με την μορφή της αστείρευτης ενέργειας είτε με την μορφή ενός «μόνιμου» λήθαργου, είναι σημαντικό να το ρωτήσουμε, γιατί μπορεί να δηλώνει τόσο σωματική όσο και ψυχική δυσλειτουργία...

Οι περισσότεροι από εμάς θυμώνουμε αρκετές φορές μέσα σε μια βδομάδα. Κι αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Αυτό που ΔΕΝ είναι φυσιολογικό είναι όταν ο θυμός μας αρχίζει να επικρατεί ποσοτικά έναντι άλλων εκφραστικών συναισθημάτων μας  ή όταν συμβαίνει αρκετά συχνά πχ σε καθημερινή βάση και χωρίς αντικειμενικό ερέθισμα. Σε αυτήν την περίπτωση ο ψυχολόγος θα μας βοηθήσει στην διαχείρισή του. Πώς; με τους εξής τρόπους – άξονες εντός της θεραπείας:
•    ΧΑΛΑΡΩΣΗ. Εκπαίδευση του ασθενή σε προοδευτική χαλάρωση την οποία κάποια στιγμή θα ελέγχει κι επιτυγχάνει μόνος του, με σκοπό να μπορεί να προσδιορίζει τα όσα του προκαλούν ένταση. Συνήθως μετά τις 6-8 συνεδρίες ο ασθενής μπορεί να το εξασκεί μόνος του.
•    ΓΝΩΣΙΑΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ. Συχνά στις περιπτώσεις μη διαχείρισης θυμού οι σκέψεις που παράγει το άτομο κατά την διάρκεια του επεισοδίου, ενισχύουν τον θυμό του. Μέσω των τεχνικών της γνωσιακής ψυχοθεραπείας , το άτομο αναγνωρίζει αυτές τις σκέψεις του και την επίδραση που έχουν στο ίδιο και τις αντικαθιστά με πιο θετικές για την ιδιοσυγκρασία του.
..

Το Bullying, ο γνωστός «ενδοσχολικός εκφοβισμός», έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις τα τελευταία χρόνια και λόγω της συνεχούς πληροφόρησης για αυτόν. Υπάρχει όμως ένα ακόμα φαινόμενο που λαμβάνει χώρα στα σχολικά όρια το οποίο μπορεί να είναι και σοβαρότερο, είναι αυτό της σεξουαλικής παρενόχλησης μεταξύ των μαθητών. Πρόσφατη έρευνα δείχνει ότι η σεξουαλική παρενόχληση , έχει πολύ σοβαρότερα και πιο μακράς διάρκειας επιπτώσεις στον ψυχισμό του εφήβου από αυτές του εκφοβισμού.
Ένα ανησυχητικό 44% των γυναικών στην Αμερική και ένα αντίστοιχο 27 % των ανδρών στην μαθητική-φοιτητική κοινότητα αναφέρει ότι έχει υπάρξει «θύμα» ενός τουλάχιστον περιστατικού σεξουαλικής παρενόχλησης από συνομήλικο. Η έρευνα δείχνει ότι οι σεξουαλικά παρενοχλημένοι μαθητές χάνουν την εμπιστοσύνη τους προς το εκπαιδευτικό προσωπικό συνολικά, και παρουσιάζονται πιο αποστασιοποιημένοι από τον ρόλο του σχολείου από ότι αυτοί που έχουν δεχθεί εκφοβισμό. Επίσης κλινικά παρουσιάζουν περισσότερα συμπτώματα κατάθλιψης και άγχους.
Ένα σημαντικότατο στοιχείο – εύρημα πρόσφατων ερευνών πάνω στο θέμα αυτό δείχνει ότι παιδιά με ομοφυλόφιλο σεξουαλικό προσανατολισμό είναι πιο επιρρεπή σε παρενοχλήσεις τόσο αγόρια όσο και κορίτσια.

Επειδή έχει μπει το άγχος για τα καλά στην ζωή μας, και οι πληροφορίες που μας έρχονται είναι συνήθως απο άσχετες πηγές μέσω τηλεόρασης ή σκόρπιων πληροφοριών, αν κατανοήσουμε τους παρακάτω 6 βασικούς "μυθους", θα είναι πιο έυκολο για τον καθένα μας να αναλάβουμε δράση και να είμαστε καλύτερα...
1.ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. Εντελώς λανθασμένη άποψη. Το άγχος είναι διαφορετικό για τον καθένα μας γιατί ο καθένας μας αντιδρά διαφορετικά σε ερεθίσματα. Επίσης κάτι που είναι αγχωτικό για κάποιον, για κάποιον άλλον δεν είναι.
2.ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΚΟ ΓΙΑ ΕΜΑΣ. Λάθος. Η άποψη οτι χωρίς καθόλου άγχος θα είμαστε ευτυχισμένοι δεν ισχύει και δημιουργεί και ψευδείς στόχους. Η ουσία για να παραμένουμε υγιείς είναι να μάθουμε να διαχειριζόμαστε το άγχος μας. Η λάθος διαχείρισή του είναι αυτή που μας "σκοτώνει".
3.ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ,ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ. Εντελώς λάθος άποψη που κάνει όμοια όλα τα προβλήματά μας. Είναι ομως; Κύρια σημασία εδώ έχει η ορθή διαχείρηση του χρόνου μας. Άλλο επείγον, κι άλλο σημαντικό.
4. ΟΙ "ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ" ΤΡΟΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΣΩΣΤΟΤΕΡΟΙ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΩ. Δέν υπάρχουν καθολικοί και γενικευμένοι τρόποι να πολεμήσουμε το άγχος. Συνεπώς ότι ακούμε σε μια εκπομπή , μπορεί να έχει κι αντίθετα αποτελέσματα σε εμάς, ενώ σε κάποιον θετικά.
5.ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ,ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΓΧΟΣ. Τεράστιο λάθος. Η μείωση των συμπτωμάτων , κυρίως μέσω φαρμακευτικής αγωγής,  καταστέλλει τα συμπτώματα αλλά δεν επιλύει τις αιτίες. Συνεπώς αποκρύπτουμε τα σημάδια που θα μας ενεργοποιήσουν για να δράσουμε και να αντιμετωπίσουμε μόνιμα το άγχος μας.
6.ΜΟΝΟ ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΘΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΟΥ. Επίσης ένα ,ίσως και το σημαντικότερ, λάθος. Τα "μικρά" συμπτώματα όπως πονοκέφαλοι ή γαστρεντερικές ενοχλήσεις είναι απλά οι έγκαιρες προειδοποιήσεις για το άγχος μας. Και όσο πιο νωρίς το αντιμετωπίσουμε με κάποιον ειδικό, τόσο πιο εύκολα για εμάς θα είναι.

©www.mersinias.gr

«There is no saying». Με αυτά τα λόγια περιγράφει ο Φρόιντ σε µια επιστολή του τη θλίψη του για τον θάνατο της µητέρας του: «?εν υπάρχουν λόγια». Τώρα που η µελαγχολία βρίσκεται στο επίκεντρο της ζωής µας, τα λόγια αυτά αποκτούν µια παράξενη οικειότητα. Η µελαγχολία κρύβει µέσα της ένα κοµµάτι που αντιστέκεται στην ανάλυση. Ο µαύρος ήλιος όµως, αυτή η «σκοτεινή ύλη» που είναι η θλίψη, µοιάζει να είναι αναπόσπαστο κοµµάτι κάθε σκέψης, κάθε δηµιουργίας. Θα µπορούσαµε να πούµε ότι πλαστήκαµε θλιµµένοι. Η ανθρώπινη ύπαρξη, µας θυµίζει ο Τζορτζ Στάινερ, σηµαίνει εµπειρία αυτής της µελαγχολίας και µια ζωτική ικανότητα να την ξεπερνάµε. Μέσα από τον λόγο, τις σκέψεις, τα συναισθήµατα, µέσα από τις πολύµορφες διαδικασίες δηµιουργίας και µετουσίωσης.
Και όµως, σήµερα η βίαια επιβεβληµένη εισβολή της µελαγχολίας στη ζωή µας µας βρίσκει ανέτοιµους από κάθε λυτρωτική διεργασία.
Η δίχως όρους και όρια κρίση που ζούµε δεν µας αφήνει µόνο απογυµνωµένους από κάθε ελπίδα για το µέλλον, αλλά φανερώνει πόσο άοπλοι είµαστε στην επεξεργασία της οδύνης. Ισως η µεγαλύτερη απειλή να είναι το πάγωµα της σκέψης, η αδυναµία να στοχαστείς πάνω στη µελαγχολία, πάνω στις πραγµατικές διαστάσεις της απώλειας. Πώς να περιφρουρήσουµε τη σκέψη και το συναίσθηµα από το πάγωµά τους; Πώς να διασώσουµε το ανθρώπινο κέλυφος του ανθρωπισµού µας; Οι απαντήσεις λείπουν. Μέσα σε αυτή την κρίση είµαστε οι αναλφάβητοι της µελαγχολίας.Η µελαγχολία όµως είναι µια ελληνική λέξη. Και αυτό έχει τη σηµασία του. Η ληξιαρχική πράξη γέννησής της ως νόσου βρίσκεται στους αφορισµούς του βιβλίου VI του Ιπποκράτη. Στον 23ο Αφορισµό αναφέρεται: « Εάν η δυσθυµία και ο φόβος έχουν µεγάλη διάρκεια, µια τέτοια κατάσταση είναι µελαγχολική». Η µελαγχολία προκύπτει από τον χυµό, τη µέλαινα χολή. Για πρώτη φορά έχουµε µια εξήγηση για τη συµπεριφορά µας όχι σε σχέση µε θεούς, δαίµονες και άστρα, αλλά µε τον οργανισµό µας. Κάτι µέσα µας παράγει συµπεριφορές, διαµορφώνει χαρακτήρες.
Το «Μελαγχολία και ιδιοφυΐα» είναι ένα σύντοµο κείµενο που αποδίδεται στον Αριστοτέλη. Ξεκινά θέτοντας το ερώτηµα: «Για ποιο λόγο όλοι όσοι έχουν αναδειχθεί εξαίρετοι στη φιλοσοφία ή στην πολιτική ή στην ποίηση ή στις τέχνες είναι εµφανώς µελαγχολικοί;». Ανάµεσά τους φιλόσοφοι, θεοί και ηµίθεοι. Ο Πλάτων, ο ?ηµόκριτος, ο Σωκράτης, ο Ηρακλής, ο Αίας.Η ποίηση προϋποθέτει την έµπνευση, δηλαδή την κατακυρίευση του ποιητή από µια θεία δύναµη, ένα «εκτός εαυτού», έλεγε ο Πλάτωνας. Ο Αριστοτέλης σηµειώνει µια µεγάλη ανατροπή. Κάτι µέσα µας υπάρχει που µας σπρώχνει στην τρέλα, στην έκσταση, στην ευεξία, στον θυµό, στη λύπη, στην αθυµία, στη δηµιουργία. Ο Αλλος είναι µέσα µας. Αντικαθιστά την τυχαιότητα της θείας εκλογής µε τη µοίρα της δοσολογίας των χυµών µέσα µας. ?εν πρόκειται πλέον για ένα πρόβληµα θείας χάριτος, αλλά για το αποτέλεσµα µιας φυσιολογίας. Ο Θεός δεν µιλάει µε τη φωνή µας, εκείνο που µας προστάζει να µιλήσουµε είναι το σώµα µας.
Ιδού η αποπαθολογικοποίηση της νόσου που καθιστά τον Αριστοτέλη πρόδροµο µιας ψυχαναλυτικής σκέψης, αλλά ακόµη και αυτής της αιρετικής αντιψυχιατρικής κίνησης. Η µελαγχολία όχι µόνο δεν εµποδίζει τη δηµιουργία, αλλά συνδέεται µαζί της.
Μοντέρνο σφάλμα
Ο επιτάφιος λόγος, τα αρχαία ελληνικά επιτύµβια επιγράµµατα, προσφέρουν ένα εξαίσιο δείγµα ενός άλλου τρόπου διαχείρισης της απώλειας. Μέσα από την οδύνη και το πένθος αναβλύζει η ζωή που δεν εγκαταλείπεται στιγµή. Ο θρήνος γίνεται έναυσµα υπενθύµισης του αγαθού της ζωής. Αλλωστε το Ασκληπιείο, ο πιο σηµαντικός θεραπευτικός χώρος της αρχαιότητας, επιλέγεται να είναι κοντά στο θέατρο της Επιδαύρου. Ο πόνος ως αναπόσπαστο στοιχείο της ζωής, της τέχνης, της ποίησης.Στο διάβα των αιώνων ο ψυχικά πάσχων θα διατηρήσει τη χροιά µιας αµφιλεγόµενης, φορτισµένης παρουσίας: αµαρτωλός, θεόσταλτος, επικίνδυνος, άρρωστος, ιερός, ο πάσχων θα καταλήξει να συρρικνωθεί στην αγκαλιά ενός τεχνοκρατικού ψυχιατρικού κατεστηµένου λόγου. Ενός λόγου που θα εξορίσει τον µελαγχολικό από τη µελαγχολία του, θα αδειάσει τη µελαγχολία από κάθε υποκειµενική αλήθεια και θα αφήσει στη θέση της ένα ιατρικό συµβάν, µια νοσογραφία στη θέση µιας κατάστασης ψυχής.Ο σύγχρονος τρόπος του υπάρχειν, αλλά και του θεραπεύειν τον ψυχικό πόνο, απογυµνώνει το υποκείµενο από τη δυνατότητα µιας άλλης συνύπαρξης µε τη θλίψη του. Μέσα σε έναν πολιτισµό που αντιλαµβάνεται τη µελαγχολία ως κατάθλιψη, ως έλλειµµα, ως ένα µοντέρνο σφάλµα ενάντια στην επιταγή µιας ψυχαναγκαστικής αισιοδοξίας, ενάντια σε µια εργαλειακά νοούµενη πρόοδο, το υποκείµενο της οδύνης παραµένει εξόριστο από την οδύνη του, ξένο στον εαυτό του, απογυµνωµένο από το µέσα του, ένα άδειο κέλυφος.
Ενα νοερό όµως ταξίδι στις πηγές, στα πρώτα περί µελαγχολίας κείµενα, φέρνει στο προσκήνιο έναν άλλο τρόπο του πάσχειν.Αν ο φόβος του θανάτου καιροφυλακτεί πίσω από τη µελαγχολία, οι πρόγονοί µας µπόρεσαν να κάνουν «τον φόβο του θανάτου οίστρο της ζωής». Αυτό καλούµεθα να πράξουµε στις δραµατικές στιγµές που ζούµε: να µεταµορφώσουµε τη µελαγχολία σε ορµή ζωής.


Της Κας Τσαλίκογλου Φωτεινής, Καθηγήτριας Ψυχολογίας στην Πάντειο και Συγγραφέως.

Οι αθλητές είναι οι «επιστήμονες», οι οποίοι προσπαθούν να ελέγξουν τις υποθέσεις. Για το σκοπό αυτό δοκιμάζουν νέες μεθόδους προπόνησης, προ-αγωνιστικές ρουτίνες, προγράμματα διατροφής και διαφόρων ειδών γούρια. Αναπροσαρμόζουν τις υποθέσεις τους και τις ελέγχουν ξανά και ξανά, προσπαθώντας για το καλύτερο. Δυστυχώς, πολλά από τα «πειράματα» που οι αθλητές διενεργούν στον εαυτό τους έχουν συνοδευτεί από επαναλαμβανόμενες αποτυχίες και απογοητεύσεις. Και αυτό συμβαίνει εξαιτίας των μακροχρόνιων προτύπων δυσπροσαρμοστικής συμπεριφοράς και των άκαμπτων τρόπων σκέψης, τα οποία μπλοκάρουν την προσπάθεια αλλαγής’. (Andersen, 2005). Αυτός είναι και ο ρόλος του Αθλητικού Ψυχολόγου, να βοηθήσει τους αθλητές να πραγματοποιήσουν τις αλλαγές στη συμπεριφορά τους, με σκοπό να επιτύχουν την καλύτερη δυνατή προσαρμογή τους στο αγωνιστικό περιβάλλον. Αποτέλεσμα της καλύτερης προσαρμογής αποτελεί η βελτίωση της αγωνιστικής απόδοσης και η κατ΄ επέκταση βίωση της ευχάριστης εμπειρίας του αθλητισμού.

Ζαρώτης Ιωάννης-Ψυχολόγος-Αθλητικός Ψυχολόγος

Πολλές φορές ακούμε ανθρώπους να λένε ¨αν δεν ταιριάζανε δεν θα συμπεθεριάζανε¨ αλλά και ¨τα ετερώνυμα έλκονται¨. Ποιο από τα δύο δεδομένα ισχύει όμως; Σύμφωνα με μελέτες και πειράματα αυτό που φαίνεται να υπερτερεί είναι η άποψη ότι η ομοιότητα είναι παράγοντας υψίστης σημασίας όταν μιλάμε για διαπροσωπικές σχέσεις. Αυτό ισχύει ιδιαιτέρως για τις γυναίκες οι οποίες φαίνεται πως έλκονται και ερωτικά από άνδρες με τους οποίους έχουν πολλά κοινά.

Σύμφωνα με την αρχή της αμοιβαιότητας συμπαθούμε άτομα που μας συμπαθούν και αντίστοιχα αντιπαθούμε αυτούς που μας αντιπαθούν. Έτσι, όταν συναντάμε άτομα με τα οποία μοιραζόμαστε κοινές απόψεις, πεποιθήσεις ή ακόμα και εμπειρίες, προσδοκούμε κατά κάποιο τρόπο ότι θα μας συμπαθήσουν και κατ’ επέκταση τους συμπαθούμε κι εμείς. Αντίθετα, για τα άτομα που είναι τελείως διαφορετικά από εμάς και έχουν διαφορετικές πεποιθήσεις κρατάμε μια πιο απόμακρη στάση, θεωρούμε πως δεν μας συμπαθούν ιδιαίτερα και εκδηλώνουμε κι εμείς μια αντιπάθεια από μέρους μας...

Ο καθένας μας αισθάνεται ανήσυχος από καιρό σε καιρό, σε στρεσογόνες καταστάσεις, όπως η απαίτηση της δουλειάς σε πιεστικές προθεσμίες ή σημαντικές κοινωνικές υποχρεώσεις που συχνά μας κάνουν να αισθανόμαστε νευρικοί ή φοβισμένοι. Βιώνοντας ήπιο άγχος μπορούμε  να βοηθήθούμε να επικεντρωθούμε στην πρόκληση και να έχουμε ένα επιτυχές αποτέλεσμα.
Αλλά τα άτομα που βιώνουν ακραίες στιγμές φόβου και μια ανησυχία που δεν υποχωρεί μπορεί να πάσχουν από κάποια αγχώδη διαταραχή. Η συχνότητα και η ένταση του άγχους μπορεί να είναι συντριπτική και να επηρεάσουν την καθημερινή μας λειτουργικότητα. Ευτυχώς, στη πλειοψηφία των ανθρώπων με διαταραχή άγχους, αυτή  μπορεί να βελτιωθεί σημαντικά όταν ακολουθηθεί αποτελεσματική ψυχολογική θεραπεία.
ΠΟΙΑ ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ "ΕΙΔΗ" ΑΓΧΟΥΣ;
Υπάρχουν διάφοροι κύριοι τύποι των αγχωδών διαταραχών, η καθεμία με τα δικά της χαρακτηριστικά.
-Οι άνθρωποι με γενικευμένη αγχώδη διαταραχή έχουν επαναλαμβανόμενα φόβους ή ανησυχίες, όπως για την υγεία ή οικονομικά, και συχνά έχουν μια επίμονη αίσθηση ότι κάτι κακό είναι ακριβώς πρόκειται να συμβεί. Ο λόγος για τα έντονα συναισθήματα του άγχους μπορεί να είναι δύσκολο να εντοπιστούν. Όμως, τους φόβους και τις ανησυχίες είναι πολύ πραγματικές και συχνά διατηρούν τα άτομα από τη συγκέντρωση για καθημερινές εργασίες.
-Η Διαταραχή πανικού περιλαμβάνει ξαφνικά, έντονα και απρόκλητα συναισθήματα τρόμου και φόβου. Οι άνθρωποι που πάσχουν από αυτή τη διαταραχή αναπτύσσουν γενικά ισχυρούς φόβους σχετικά με το πότε και πού επόμενη κρίση πανικού τους θα συμβεί, και συχνά περιορίζουν τις δραστηριότητές τους, ως αποτέλεσμα αυτού του φόβου τους.
-Μία  σχετική διαταραχή περιλαμβάνει φοβίες, ή έντονους φόβους, για ορισμένα αντικείμενα ή καταστάσεις. Οι ειδικές φοβίες μπορεί να περιλαμβάνουν  πράγματα όπως το να αντιμετωπίσουμε (ή και να έρθουμε σε απλή επαφή) με ορισμένα ζώα ή να βρεθούμε σε αεροπλάνο, ενώ οι κοινωνικές φοβίες περιλαμβάνουν το φόβο της κοινωνικής ρυθμίσης ή την παραμονή μας σε δημόσιους χώρους.
-Η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή χαρακτηρίζεται από επίμονα, ανεξέλεγκτα και ανεπιθύμητα συναισθήματα ή σκέψεις (ιδεοληψίες) και ρουτίνες ή τελετουργίες (ψυχαναγκασμοί), στα οποία τα άτομα συμμετέχουν σε μια προσπάθεια να αποτρέψουν ή να απαλλαγούν από αυτές τις σκέψεις. Παραδείγματα κοινών καταναγκασμών περιλαμβάνουν το επαναλαμβανόμενο πλύσιμο των χεριών ή την υπερβολική καθαριότητα χώρων μας όπως το σπίτι για το φόβο των μικροβίων, ή τον έλεγχο των εργασιών κατ 'επανάληψη για τα πιθανά λάθη (πχ έλεγχος επαναλαμβανόμενος αν έχουμε κλειδώσει το αυτοκίνητό μας). Κάποιος που υποφέρει απο σοβαρό σωματικό ή συναισθηματικό τραύμα, όπως από μια φυσική καταστροφή ή σοβαρό ατύχημα ή έγκλημα μπορεί να εμφανίσει διαταραχή μετα-τραυματικού στρες. Σε αυτήν την διαταραχή γίνονται σκέψεις, παράγονται συναισθήματα και τα πρότυπα συμπεριφοράς  πλήττονται σοβαρά από τις υπενθυμίσεις της εκδήλωσης, μερικές φορές μήνες ή και χρόνια μετά την τραυματική εμπειρία.
ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ
Συμπτώματα όπως υπερβολικός φόβος, εφίδρωση αναίτια, δυσκολία στην αναπνοή, αγωνιώδης κτύπος της καρδιάς, αϋπνία, ναυτία, τρέμουλο και ζάλη είναι συχνές στις αγχώδεις διαταραχές. Αν και μια αγχώδη διαταραχή μπορεί να εμφανιστεί ανά πάσα στιγμή,  συχνά η έναρξη εντοπίζεται στην εφηβεία ή την πρώιμη ενήλικη ζωή.
ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΩ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ;
Εάν αφεθεί το άτομο χωρίς θεραπεία, οι αγχώδεις διαταραχές μπορούν να έχουν σοβαρές συνέπειες. Για παράδειγμα, μερικοί άνθρωποι που υποφέρουν από επαναλαμβανόμενες κρίσεις πανικού αποφεύγουν κάθε κατάσταση που φοβούνται ότι μπορεί να προκαλέσει μια επίθεση. Μια τέτοια συμπεριφορά αποφυγής μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα πολλαπλά,  από απλή σύγκρουση με τις απαιτήσεις στην δουλειά, τις οικογενειακές υποχρεώσεις ή και την πλήρη αποφυγή στις βασικές δραστηριότητες της καθημερινής ζωής, με τελικό αποτέλεσμα το άτομο να γίνεται όλο και πιο δυσλειτουργικό στις απλές καθημερινές του υποχρεώσεις , μέχρι και να φθάσει πολλές φορές στην πλήρη απομόνωση του.
ΘΑ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΕΙ Η ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ; ΚΑΙ ΠΟΣΟ;
Απολύτως. Οι περισσότερες περιπτώσεις αγχώδων  διαταραχών μπορούν να αντιμετωπιστούν με μεγάλη επιτυχία . Η έρευνα έχει δείξει ότι η μορφή ψυχοθεραπείας γνωστή ως "γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία» (CBT) μπορεί να είναι άκρως αποτελεσματική στη θεραπεία των διαταραχών άγχους. Οι ψυχολόγοι χρησιμοποιούμε CBT (εφόσον είμαστε εκπαιδευμένοι σε αυτήν και πιστοποιημένοι Γνωσιακοί Ψυχοθεραπευτές) για να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να εντοπίζουν και στην συνέχεια να διαχειρίζονται τους πραγματικούς παράγοντες που συμβάλλουν στο άγχος τους.Η Συμπεριφορική θεραπεία περιλαμβάνει την χρήση τεχνικών για να μειώσουμε ή να σταματήσουμε την ανεπιθύμητη συμπεριφορά που συνδέεται με αυτές τις διαταραχές. Για παράδειγμα, μια προσέγγιση περιλαμβάνει την εκπαίδευση ασθενών σε βαθιά χαλάρωση και τεχνικές αναπνοής για την εξουδετέρωση των υπο διέγερση οργανικών λειτουργιών (πχ ταχεία, ρηχή αναπνοή) που συνοδεύουν ορισμένες αγχώδεις διαταραχές.
Μέσω της γνωσιακής ψυχοθεραπείας, οι ασθενείς μαθαίνουν να κατανοούν πώς οι σκέψεις τους συμβάλουν με τα συμπτώματα των αγχωδών διαταραχών, και πώς μπορούνε να αλλάξουν αυτά τα μοτίβα σκέψης για να μειώσουν την εμφάνιση και την ένταση της αντίδρασης.
ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΟΛΩΝ
Η  Αυξημένη γνωσιακή ευαισθητοποίηση του ασθενούς σε συνδυασμό με συμπεριφορικές τεχνικές ουσιαστικά εκπαιδεύει το άτομο σταδιακά στην διαδικασία που του συμβαίνει και γεννά το αυξημένο άγχος, με τελικό αποτέλεσμα μέσα απο  το ελεγχόμενο και ασφαλές περιβάλλον των Συνεδριών με τον ψυχολόγο, το άτομο-ασθενής να γίνεται "ψυχολόγος" του εαυτού του και να είναι ικανότατο να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε δυσκολία του μελλοντικά!




©www.mersinias.gr

Συνήθως με τον ερχομό μιας Νέας Χρονιάς, αποκτάμε οι περισσότεροι την αίσθηση  μιας Νέας Αρχής. Θέλουμε να τρώμε καλύτερα, να γυμναζόμαστε περισσότερο, να πίνουμε λιγότερο αλκοόλ ή να κάνουμε οποιαδήποτε  από τις θετικές αλλαγές στον τρόπο ζωής που έχουμε πει κατα καιρούς στον εαυτό μας . Το να  κάνουμε μια αλλαγή στον τρόπο ζωής μας συνολικά είναι δύσκολο, ειδικά όταν θέλουμε να μετατρέψουμε πολλά πράγματα ταυτόχρονα.
Οι Αλλαγές στον τρόπο ζωής είναι μια διαδικασία που απαιτεί χρόνο και χρειάζεται υποστήριξη. Μόλις είμαστε έτοιμοι να κάνουμε μια αλλαγή, το δύσκολο μέρος, είναι η δέσμευση στην απόφαση που πήραμε. Έτσι,καλό είναι να  κάνουμε την έρευνά μας και να κάνουμε ένα σχέδιο που θα μας προετοιμάσει για την επιτυχία. Ο προσεκτικός σχεδιασμός σημαίνει θέσπιση μικρών στόχων και λαμβάνοντας τα πράγματα με ένα βήμα κάθε φορά.
Κάνουμε ένα σχέδιο.Το σχέδιό μας είναι ένας χάρτης που θα μας καθοδηγήσει σε αυτό το ταξίδι της αλλαγής. Μπορούμε  ακόμη και να το σκεφτούμε ως μια περιπέτεια.
- Όταν κάνουμε το σχέδιό μας, να είναι συγκεκριμένες οι κατευθύνσεις του και λεπτομερής η διαδικασία του.πχ εαν αποφασίσουμε να περπατάμε μία ώρα κάθε μέρα απο αύριο δεν φτάνει μόνο να το πούμε. Θα ήταν καλό να το γράψουμε, βάζοντας μάλιστα πρόγραμμα που θα περπατάμε για την επόμενη εβδομάδα (ώστε να μην βαρεθούμε κιόλας), κι επιπλέον να το κολλήσουμε αυτό το χαρτί σαν μια υπενθύμιση είτε στο γραφείο μας είτε σε κάποιο χώρο του σπιτιού που θα το βλέπουμε συχνά.
-Ξεκινάμε με το μικρό στόχο πάντα. Αφού εντοπίσουμε και ορίσουμε ρεαλιστικούς,βραχυπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους, ξεκινάμε με τον μικρότερο στόχο μας ή τον θεωρητικά πιο εύκολο.
-Ακόμα και μεγάλο στόχο να επιλέξουμε ορίζουμε σε αυτόν "σκαλοπάτια"- στάδια μέχρι την τελική του επιτυχία.Έτσι στο τέλος κάθε σταδίου, θα αισθανθούμε επιτυχία και αναγνώριση στον εαυτό μας που θα μας δώσει την δύναμη για την συνέχεια. Αντίθετα ένα μεγάλο βήμα που θέσαμε λάθος θα μας οδηγήσει σε απογοήτευση και τελικά παραίτηση.
-Επίσης χωρίζουμε τους στόχους μας σε χρονικες περιόδους. Πολλά πράγματα ταυτόχρονα είναι αδύνατον να τα επιτύχουμε , κι αν τα επιτύχουμε είναι δύσκολο να έχουμε τις δυνάμεις για να τα διατηρήσουμε.
-Δεν φοβόμαστε να ζητήσουμε βοήθεια. Είτε απο ειδικό είτε απο άτομο του περιβάλλοντός μας, η σωστή βοήθεια θα μας αυξήσει την ανθεκτικότητα στην προσπάθειά μας και θα μας γεμίσει με νέα ενέργεια.
-Κάνοντας τις αλλαγές που θέλουμε απαιτείται χρόνος,προσπάθεια  κι αφοσίωση. Οι μικρές "αστοχίες" στην διάρκεια κάθε προσπάθειας είναι απολύτως φυσιολογικές και επιθυμητές ως ενα βαθμό γιατί θα καλυτερεύσουν τον τρόπο αντίδρασής μας μελλοντικά.



©www.mersinias.gr