Ως Σεξουαλική Κακοποίηση ορίζεται οποιαδήποτε αλληλεπίδραση ανάμεσα σε ένα παιδί και έναν ενήλικο ή άλλο παιδί , κατα την οποία το παιδί χρησιμοποιείται (ή εκτίθεται) σε γεγονός ή πράξη, που κύριο σκοπό έχει την ικανοποίηση ή ευχαρίστηση του δράστη ακόμα και ως παρατηρητή. Τέτοιο γεγονός μπορεί να είναι οποιoδήποτε σεξουαλικό άγγιγμα αλλά ακόμα και η έκθεση του παιδιού σε γεγονός πχ παρακολούθησης σκηνών πορνό.
Ποιά παιδιά γίνονται θύματα σεξουαλικής κακοποίησης;
Ένα παιδί μπορεί να γίνει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης ανεξαρτήτως ηλικίας, φυλής,εθνότητας,πολιτισμού και φύλου.Συμβάντα σεξουαλικής κακοποίησης λαμβάνουν χώρα τόσο σε μεγάλα αστικά κέντρα όσο και σε αγροτικές περιοχές ή μικρά χωριά.Τα παιδιά επηρρεάζονται το ίδιο σε όλο τον κόσμο ανεξαρτήτως κοινωνικού επιπέδου και μόρφωσης.
Ποιοί είναι οι δράστες Σεξουαλικής παιδικής  κακοποίησης;
Δυστυχώς το μεγαλύτερο ποσοστό, 90%, είναι άτομα που το παιδί γνωρίζει και εμπιστεύεται. Υπολογίζεται ότι ένα 60% είναι άτομα που το παιδί γνωρίζει αλλά δεν ανήκουν στην οικογένεια, ένα 30% είναι άτομα μέσα απο το οικογενειακό περιβάλλον , στενό ή μη, πχ αδέρφια,γονείς, θείοι κλπ, και μόνο ένα 10% των δραστών είναι άτομα ξένα εντελώς προς το παιδί. Η πλειονότητα των δραστών είναι άντρες ανεξάρτητα αν το θύμα είναι αγόρι ή κορίτσι...

Η απώλεια της Δηλωτικής Μνήμης μπορεί να προκληθεί απο ισχυρό ψυχολογικό σοκ ή σοβαρό οργανικό τραυματισμό.Οι άνθρωποι με διαταραχή Δηλωτικής Μνήμης ενώ είναι αδύναμοι να ανακαλέσουν στην μνήμη τους πολύ πρόσφατα γεγονότα, εντούτοις θυμούνται γεγονότα και καταστάσεις που χρονικά έλαβαν χώρα προ της εκδήλωσης της αμνησίας τους. Επιπλέον είναι αδύνατον να δημιουργήσουν γεγονότα μέσω νέας δηλωτικής μνήμης όπως είναι αυτονόητο. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι δεν έχουν μόνο πρόβλημα μνήμης όπως πιστεύουμε.Η αδυναμία Δηλωτικής Μνήμης επιφέρει και μι άλλη σειρά δυσλειτουργιών ως αποτέλεσμά της, με κυριότερο την αδυναμία παροχής γόνιμου διαλόγου με υγιή συνομιλητή. Σε πρόσφατο πείραμα ελέγχθηκαν οι επιλογές ενός ατόμου με Διαταραχή Δηλωτικής Μνήμης και ενός υγιούς μέσω του εξής πειράματος: Τοποθετήθηκαν και οι δύο μπροστά σε οθόνες-πίνακες..

Άν κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο διαγνωστεί με καρκίνο ή άλλη χρόνια ασθένεια το πρώτο που βιώνουμε είναι μια βαθιά απελπισία. Παράλληλα νοιώθουμε εντελώς αδύναμοι να χειριστούμε τόσο την κατάσταση όσο και τα συναισθηματά μας, κι αυτό είναι λογικό.Για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε μια τέτοια κατάσταση θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε την συμπεριφορά τόσο την δική μας όσο και ολόκληρης της οικογένειας και για να συμβεί αυτό θα πρέπει να κάνουμε κάποια πράγματα όπως:
Βάζουμε τέλος στα οικογενειακά "μυστικά". Η ειλικρίνεια είναι η καλύτερη μέθοδος και σε αυτήν την περίπτωση. Συχνά η προσπάθεια "προστασίας" του άρρωστου ατόμου απο ..

Στις μέρες μας ένας στου δυο γάμους οδηγείται σε διαζύγιο. Όταν το ζευγάρι έχει αποκτήσει παιδί ο χωρισμός γίνεται πιο δύσκολος, καθώς οι επιπτώσεις μιας τέτοιας απόφασης δεν έχει αντίκτυπο μόνο στο ζευγάρι, αλλά κυρίως στο παιδί το οποίο δεν έχει επιλέξει αυτή την κατάσταση. Σαφώς, το ουσιαστικό είναι το παιδί να μεγαλώνει με αγάπη σε ένα ήρεμο περιβάλλον και όχι σε ένα περιβάλλον με καυγάδες και φωνές. Τι γίνεται όμως όταν μετά από ένα διαζύγιο, ένας από τους δυο γονείς αποφασίσει να ξαναφτιάξει την ζωή του με έναν καινούριο άνθρωπο; Πόσο εύκολο είναι να δεχθεί το παιδί το νέο σύντροφο και να προσαρμοστεί στο νέο οικογενειακό πλαίσιο;

Για να μπορέσει ένα παιδί να διαχειριστεί το καινούριο ξεκίνημα του γονέα θα πρέπει να έχει δουλέψει μέσα του και να έχει αποδεχθεί (στο βαθμό που του επιτρέπεται ηλικιακά) το χωρισμό και διαζύγιο των γονιών του. Ένα παιδί που δεν έχει αποδεχτεί τον χωρισμό παρουσιάζει έντονα συναισθήματα θυμού, απώλειας, φόβου εγκατάλειψης ακόμα και ενοχών. Ως εκ τούτου, η εισβολή ενός νέου ατόμου έρχεται να ενισχύσει τα παραπάνω συναισθήματα, με αποτέλεσμα το παιδί να αντιδράει αρνητικά και πολλές φορές επιθετικά τόσο προς το νέο σύντροφο όσο και προς τον γονέα του.

Στην περίπτωση που το παιδί ζει με την μητέρα του, η οποία έχει αποφασίσει να ξαναπαντρευτεί, δυο είναι τα κυρίαρχα συναισθήματα. Πρώτον, είναι ο φόβος του παιδιού ότι θα χάσει την μητέρα του από τον ¨εισβολέα¨, δηλαδή τον καινούριο της σύντροφο. Αυτό έχει να κάνει περισσότερο με την συναισθηματική κάλυψη που λαμβάνει το παιδί από την μητέρα του. Η ανησυχία αυτή έγκειται στον χρόνο, την προσοχή και την αγάπη που θα πρέπει να αφιερώσει η μητέρα στον νέο της σύζυγο. Με άλλα λόγια το παιδί φοβάται ότι θα χάσει μερίδιο αγάπης από την μητέρα του και αισθάνεται ότι απειλείται από το νέο σύντροφο. Δεύτερο αλλά εξίσου σημαντικό συναίσθημα είναι η αντικατάσταση του πατέρα του. Το παιδί νοιώθει ότι ο καινούριο σύζυγος έρχεται να αντικαταστήσει τον πατέρα του κάτι που βεβαίως είναι φύσην αδύνατο. Το παιδί αισθάνεται πως αποδέχοντας τον καινούριο σύντροφο είναι σαν να αντικαθιστά συναισθηματικά και να ακυρώνει τον πατέρα του. Αισθάνεται ότι τον προδίδει. Σε αυτά τα δύο θα πρέπει να δώσουν ιδιαίτερη βάση οι γονείς πρωταρχικά, ώστε το παιδί να μην νοιώσει ότι απειλείται.

Βέβαια, ένας καινούριος σύζυγος, ένας πατριός δεν έρχεται μόνος του...

Αν και αυτόματα στην σκέψη μας ταυτίζονται με τα εγκλήματα πάθους,λόγω της συναισθηματικής σημασιολογίας και των δυο, εντούτοις αποτελούν μια εντελώς ξεχωριστή κατηγορία. Ως έγκλημα μίσους ορίζεται η κακουργηματική πράξη που στρέφεται εναντίον ατόμου ή ομάδας ατόμων με κριτήριο την φυλή,το χρώμα,την θρησκεία,την εθνικότητα, τον σεξουαλικό προσανατολισμό , την όποια αναπηρία, ή την συμμετοχή σε συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα. Κίνητρο αυτών των εγκλημάτων αποτελεί ακριβώς η αρνητική γνώμη του δράστη έναντι χαρακτηριστικών του θύματος που άγονται σε μια απο τις παραπάνω κατηγορίες. Ιδιαίτερη σημασία έχει να τονίσουμε ...

Μπορεί ένας γάμος ή ένα διαζύγιο να μας οδηγήσουν σε κατάσταση ψυχολογική κατα την οποία θα πάρουμε κιλά; Προφανώς ναι, ο γάμος ή το διαζύγιο αποτελούν μια στρεσσογόνο κατάσταση που δημιουργούν ποικίλες ψυχολογικές αντιδράσεις ανάμεσα στις οποίες μπορεί να είναι και η υπερφαγία.Πέρα οτι αποτελούν μια στρεσσογόνο κατάσταση , πρέπει να λάβουμε υπόψην μας οτι τα επίπεδα στρες ποικίλουν ανάλογα με το άτομο αλλά και την επικρατούσα ψυχολογική του γενική κατάσταση την ώρα που συμβαίνει ένα τέτοιο γεγονός.
Ίδιαίτερο ενδιαφέρον όμως έχει πρόσφατη έρευνα του πανεπιστημίου του Οχάιο που παρουσιάζει οτι το κάθε φύλο παρουσιάζει την αντίδραση της υπερφαγίας για διαφορετική το κάθενα κατάσταση.Έτσι οι γυναίκες δείχνουν να οδηγούνται σε τάσεις άυξησης σωματικού βάρους με τον γάμο , ενώ οι άντρες δείχνουν να οδηγούντε στην ίδια κατάσταση μετα απο ένα διαζύγιο.
Οι λόγοι που διαμορφώνουν αυτή την διαφορά είναι πολλοί...

Αν και στην χώρα μας (ακόμα) η σύσταση συμμοριών μεταξύ ανηλίκων δεν έχει πάρει τις διαστάσεις που έχει στην Ευρώπη ή στην Αμερική, εντούτοις η βία μεταξύ ανηλίκων παρουσιάζει άυξηση, δυστυχώς, τόσο ως προς το μέγεθος των πράξεων όσο και σε ρυθμό εμφάνισης τέτοιων περιστατικών. Να διαχωρίσουμε εδώ ότι με τον όρο "βία" δεν εννοούμε την παρενόχληση (bullying) μεταξύ ανηλίκων, αλλά την άσκηση βίας, απο ανήλικο σε ανήλικο, σωματικής η λεκτικής με σκοπό το όφελος (χρήματα,κινητό ή ακόμα κια σεξουαλική επαφή). Εύκολα γίνεται κατανοητό ότι στην δεύτερη περίπτωση μιλάμε για πράξη που νομικά αποτελεί παράβαση και διώκεται.
Τι οδηγεί τους σημερινούς ανήλικους σε ενέργειες ..

Η ένταξη μας στο σχολικό πλαίσιο είναι από τις πρώτες αλλαγές κοινωνικού πλαισίου που βιώνουμε σαν άτομα στην νηπιακή μας ηλικία. Αυτό σημαίνει ότι για πρώτη φορά τα παιδιά αποχωρίζονται για λίγο το οικείο και ασφαλές περιβάλλον της οικογένειας και εντάσσονται σε ένα άλλο κοινωνικό σύνολο με το οποίο δεν είναι εξοικειωμένα, και καλούνται να συναναστραφούν με καινούρια, πολλές φορές άγνωστα άτομα, να ακολουθήσουν καινούριους κανόνες και πρόγραμμα. Η μετάβαση αυτή ως κάτι καινούριο και άγνωστο μπορεί να προκαλέσει ποικίλα συναισθήματα και σκέψεις στο παιδί, συμπεριλαμβανομένου του άγχους και της ανησυχίας. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην περίπτωση που το παιδί πηγαίνει για πρώτη φορά στον παιδικό σταθμό, αλλά και όταν μεταβαίνει από την μια τάξη του δημοτικού στην επόμενη.

Επειδή ακριβώς το νέο αυτό ξεκίνημα στην ευαίσθητη ηλικία των παιδιών είναι ιδιαίτερα κρίσιμο και μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στην εικόνα που θα σχηματίσουν τα παιδιά για το σχολείο, δίνεται ένα περιθώριο προσαρμογής στα παιδιά ώστε να βιώσουν την αλλαγή αυτή όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Το διάστημα προσαρμογής διαρκεί περίπου ένα μήνα όπου τα παιδιά σταδιακά περνάνε όλο και περισσότερο χρόνο στον καινούριο χώρο και εξοικειώνονται σιγά σιγά με το καινούριο τους περιβάλλον. Εξοικειώνονται με τις δασκάλες, τα υπόλοιπα παιδιά και τους νέους ρυθμούς μέσα στους οποίους μαθαίνουν να κινούνται. Αυτό το διάστημα είναι ιδιαίτερα σημαντικό καθώς λειτουργεί σαν βάση και για τις μετέπειτα αλλαγές της ζωής τους όπως είναι η ένταξη τους στον εργασιακό χώρο ως ενήλικες.

Με την ένταξη του παιδιού στο καινούριο σύνολο ξεκινάει σιγά σιγά και ο απογαλακτισμός του από τον γονέα...

Η Αγγλική ομοσπονδία ποδοσφαίρου στο ετήσιο συνέδριο/απολογισμό της, παρουσιάζοντας την ολοκληρωμένη προετοιμασία σε υψηλό επίπεδο, υποστήριξε ότι αποτελείται από ένα τρίγωνο το οποίο περιλαμβάνει την τεχνική/τακτική, τη σωματική και την πνευματική/ψυχολογική προετοιμασία. Ο ποδοσφαιριστής σε υψηλό επίπεδο «απαιτείται» να είναι έτοιμος σε όλους τους τομείς για να κατακτήσει την κορυφή. Ο κολυμβητής Μαρκ Σπιτς, έχοντας πάρει εφτά χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου (1972), είχε τονίσει σχετικά με τις επιτυχίες του ότι: «Οι αθλητές που συμμετείχαμε σε κάθε τελικό ήμασταν τεχνικά και σωματικά οι καλύτεροι του κόσμου, ξεχώριζα γιατί ήμουν ανώτερος ψυχολογικά». Αναδεικνύοντας την αξία της πνευματικής προετοιμασίας ο Ζινεντίν Ζιντάν τόνιζε ότι: «Ένας αγώνας ποδοσφαίρου μπορεί να κριθεί σε μια φάση ενός δευτερολέπτου, στην οποία οφείλεις να είσαι συγκεντρωμένος», θέλοντας να προσδώσει αξία στην συγκέντρωση στον αγώνα. Η πνευματική προετοιμασία των ποδοσφαιριστών έγκειται στον έλεγχο των συναισθημάτων...

Τις ημέρες των αγώνων είναι που έρχεται στο μυαλό σου, σαν ζωντανή εικόνα, όλη η προετοιμασία της χρονιάς. ‘Έχω δουλέψει ό,τι θα ήθελα;’ ‘Είμαι αρκετά έτοιμος για τους αγώνες;’ ‘Μήπως δεν έχω κάνει αρκετά;’ Είναι κάποιες από τις «αυτόματες» ερωτήσεις όσο πλησιάζει ο αγώνας, οι οποίες «βασανίζουν» τους αθλητές. Αναζητώντας την τέλεια ψυχολογική προετοιμασία για τον αγώνα, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι δεν έχει να κάνει με την τελευταία εβδομάδα. Η καλύτερη ψυχολογική προετοιμασία για τον αγώνα είναι η όσο το δυνατόν καλύτερη προετοιμασία κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Αυτό γιατί ο αθλητής με την καλύτερη δυνατή προετοιμασία έχει «απαντήσει» πολλές από τις ερωτήσεις της τελευταίας εβδομάδας, μέσα στη χρονιά.  Οι απαιτήσεις του αγωνιστικού αθλητισμού συνοψίζονται σε δύο λέξεις (!): Ενέργεια και συγκέντρωση. Δύο έννοιες οι οποίες αλληλοεπηρεάζονται και δημιουργούν τις συνθήκες...