Ο John McEnroe, κορυφαίος αθλητής του τένις για πολλά χρόνια, είχε υποστηρίξει: «το θέμα δεν είναι αν θα απογοητευτείς αλλά το να μπορέσεις να το ξεπεράσεις. Ο πρωταθλητής είναι εκείνος που μπορεί να ξεπερνά την απογοήτευση καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο».Με τη συγκεκριμένη έκφραση θέλησε να τονίσει τη σημασία του συναισθηματικού ελέγχου του αθλητή τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια ενός αγώνα. Το περιβάλλον του αθλητισμού χαρακτηρίζεται από τη συνθετότητά του και απαιτεί «υψηλού επιπέδου» λειτουργικότητα, τόσο σε σωματικό-φυσικό όσο και σε πνευματικό-ψυχολογικό επίπεδο.Μια από τις δυσκολίες της διαχείρισης της συναισθηματικής κατάστασης των αθλητών, έγκειται στην ολοκληρωμένη προετοιμασία τους για τον επερχόμενο αγώνα. Ακόμη και αν οι προπονήσεις της εβδομάδας έχουν ολοκληρωθεί στο επιθυμητό επίπεδο....

Σύμφωνα με πρόσφατο Συνέδριο στην Αμερική αποτελεί την κυριότερη μορφή μελλοντικής Διαταραχής Ύπνου. Πρόκειται ουσιαστικά για την συνέχιση αποστολής γραπτών μηνυμάτων μέσω κινητού ακόμα και ενώ κοιμόμαστε. Και αν και ακούγεται αρκετά παράξενο, ωστόσο είναι υπαρκτό  φαινόμενο και παρουσιάζει αυξητική τάση ειδικά ανάμεσα στους εφήβους. Και ότι εντοπίζεται κυρίως σε αυτές της ηλικίες είναι έυκολα εξηγήσιμο. Καταρχήν σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα , ένας μέσος έφηβος, αποστέλει καθημερινά περι των 80-100 text messages. Επιπλέον σε αυτήν την ηλικία, κάθε άτομο απαιτεί οργανικά 8-9 ώρες ποιοτικού ύπνου. Αν αυτό το συνδυάσουμε με τις υπερβολικά αυξημένες απαιτήσεις που έχει η καθημερινότητα του σημερινού εφήβου (σχολείο,φροντιστήριο,ξένες γλώσσες, κάποιο άθλημα κλπ) , καταλαβαίνουμε δύο πράγματα:..

Με αφορμή το κατάστημα εγκλεισμού του Γκουαντάναμο και τις ακραίες συνθήκες κράτησης και "ανακρίσεων" που επικράτησαν σε αυτό και είδαν το φως της δημοσιότητας κατα καιρούς, επιστήμονες στην Αμερική έκαναν ένα πείραμα εθελοντικού εγκλεισμού (σε πολύ πιο ελαφριές συνθήκες) για να μελετήσουν τις επιπτώσεις σε οργανική και ψυχική υγεία.Στο πρόγραμμα συμμετείχαν 13 άτομα εθελοντές ,ανάμεσα τους και δύο ψυχολόγοι, τα οποία και υπέγραψαν την πλήρη ευθύνη τους για την συμμετοχή τους στο πρόγραμμα που θα διαρκούσε μόλις 2 μέρες. Σημαντικό είναι ότι όλα τα άτομα που συμμετείχαν , πριν την έναρξη, θεωρούσαν εξαιρετικά εύκολο το πείραμα και εξαιρετικά...

το παρόν αποτελεί απόσπασμα απο το βιβλίο του κ.Μερσινιά "the Like Life"  που θα κυκλοφορήσει τέλη του 2013/ copyright 2010

Αναμφισβήτητα όλοι μας νοιώθουμε πλέον ότι κάτι δεν πάει καλά σήμερα με τον κοινωνικό μας ιστό και την λειτουργία του. Εύκολα προσδιορίζουμε ενόχους στο πολιτικό σύστημα (που κι εμείς επιλέξαμε),  σε γενικότητες του τύπου " ο κόσμος έχει γίνει αδιάφορος" (σαν εμείς να μην ζούμε διαδραστικά με αυτόν τον κόσμο,αλλά σαν παρατηρητές του), στην εργασία που πλεόν απαιτεί πολλά και προσφέρει λίγα (δίχως να κατανοούμε ίσως ότι κάθε εργασία έχει "οροφή" πάντα σε όσα προσφέρει, οι καταναλωτικές μας απαιτήσεις άραγε έχουν "οροφή" και τέλος;), καταλήγοντας έτσι να ζούμε σε μια κοινωνία που νοιώθουμε ότι αρρωσταίνει καθημερινά.
Τι συνιστά όμως μια κοινωνία άρρωστη και μη λειτουργική; τα σημάδια είναι εντελώς συγκεκριμένα για διάγνωση μιας μη Λειτουργικής Κοινωνίας:

Εμβληματικές φιγούρες μιας κουλτούρας ανομίας και ατιμωρησίας, οι υποθέσεις «Βατοπαίδι» και «Siemens» τις τελευταίες ημέρες τροφοδότησαν ξανά το κοινό συναίσθημα του θυμού και της οργής.
«Παραγεγραμμένο» το σκάνδαλο του Βατοπαιδίου, ενώ για τη Siemens τα δύο μεγάλα κόμματα συνέχιζαν ως την τελευταία στιγμή τις διαπραγματεύσεις για το ποιους θα παραπέμψουν. Αν και όσο ισχύει το άρθρο 68 του Συντάγματος που κατοχυρώνει την ασυλία των υπουργών το αίτημα της «τιμωρίας» ακυρώνεται στην πράξη. Η Υβρις μένει δίχως την αναγκαία Κάθαρση.
Η αναζωπύρωση συμπεριφορών όχλου είναι μια σοβαρή παρενέργεια της κατάστασης αυτής.
Η «Ψυχολογία των μαζών», το κλασικό έργο που ο γιατρός και κοινωνικός αναλυτής Γκυστάβ Λε Μπον έγραψε στα τέλη του 19ου αιώνα, είναι όσο ποτέ επίκαιρο. Ο όχλος χαρίζει στο άτομο το αίσθημα....

Για τους περισσότερους από εμάς οι διακοπές τελείωσαν. Περάσαμε όμως καλά;; Ποίες διακοπές θεωρούνται ¨καλές¨..; Κάποιοι αξιολογούν τις καλές διακοπές σύμφωνα με το πόσο πολύ χαλάρωσαν και ξεκουράστηκαν. Κάποιοι άλλοι θεωρούν καλές τις διακοπές με αυξημένη ενέργεια και ποικίλες δραστηριότητες. Άλλοι πάλι κρίνουν τις καλές διακοπές από την χρονική τους διάρκεια, την παρέα ή ακόμα και τον καιρό. Όποια και να είναι η περίπτωση το σίγουρο είναι πως οι διακοπές δεν είναι πλέον πολυτέλεια, αλλά ανάγκη!

Στις μέρες μας όπου το άγχος και οι ρυθμοί της καθημερινότητας μας είναι αυξημένοι, οι διακοπές και οι μικρές αποδράσεις μπορούν να μας δώσουν μια ανάσα ξεκούρασης, η όποια έχει πολύ ευεργετικές επιπτώσεις και στην μετέπειτα ζωή μας. Σύμφωνα με έρευνες που έγιναν σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού φάνηκε πως τα άτομα που φροντίζουν να πηγαίνουν διακοπές, αντιμετωπίζουν λιγότερα προβλήματα υγείας. Ακόμα καλύτερα αποτελέσματα φαίνεται να έχουν οι διακοπές στο εξωτερικό. Σύμφωνα με την έρευνα, οι μαθητές οι οποίοι ταξιδεύουν στο εξωτερικό αποδίδουν καλύτερα σε εκπαιδευτικό επίπεδο και είναι πιο δημιουργικοί. Οι δε εργαζόμενοι αποδίδουν καλύτερα στην εργασία τους, είναι πιο παραγωγικοί και έχουν καλύτερη ποιότητα ζωής. Επιπλέον, εφόσον οι διακοπές βοηθάνε να ξεχάσουμε τα προβλήματα μας και να μειώσουμε τα επίπεδα του άγχους, θετικές επιπτώσεις υπάρχουν και στον τομές της υγείας (καρδιακά προβλήματα, πίεση κ.α.)

Πότε περνάμε όμως καλύτερα και ποιες είναι οι προϋποθέσεις για καλές διακοπές;

Στην πλειοψηφία, ο περισσότερος κόσμος περνάει καλά στις διακοπές του. Πάνω από το 95% των ανθρώπων που πάνε διακοπές δηλώνουν ότι περνάνε καλά, ανεξαρτήτως ηλικίας ή κοινωνικο-οικονομικού επιπέδου. Αυτό σημαίνει ότι τόσο τα μικρά παιδιά, όσο και οι έφηβοι ή οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άνθρωποι ευχαριστιούνται τις διακοπές τους. Οι διακοπές, λοιπόν δεν είναι προνόμιο των νέων ανθρώπων.

Σύμφωνα με τον ερευνητή Nawijn, υπάρχουν κάποια στάδια των διακοπών...

Συχνά λένε οτι ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα υπο τύπου ευφυολογήματος. Ο γάμος όμως απο μόνος του δεν σκοτώνει τίποτα, εμείς είμαστε αυτοί που χειροτερεύουμε, καλυτερεύουμε ή κρατάμε στάσιμη μια κατάσταση. Σε πολλά παντρεμένα ζευγάρια που με επισκέπτονται κυριότερα προβλήματα είναι η επικοινωνία και απουσία σεξουαλικής ζωής. Στο θέμα της επικοινωνίας δεν θα αναφερθώ εδώ καθώς είναι κάτι που βελτιώνεται εξειδικευμένα και κατα περίπτωση σχέσεως. Στο θέμα της Σεξουαλικής αποχής που παρατηρείται όλο και περισσότερο εντός σχέσεως γάμου, κυριότερη αιτία είναι η υιοθέτηση ενός ρόλου "μητέρας" απο την γυναίκα προς τον άντρα με το πέρασμα του χρόνου. Συνηθίζει να θεωρεί ότι είναι η μόνη υπεύθυνη για την καθαριότητα και την ευταξία του σπιτιού και αυτή οφείλει να είναι όπως την εννοεί η ίδια και μόνο. αυτό φέρνει τον σύζυγο σε μια κατάσταση να αισθάνεται πολλές φορές φιλοξενούμενος στο ίδιο του το σπίτι. Επιπλέον .....

Ο αυτισμός είναι ένα σύνδρομο το οποίο κάνει την εμφάνιση του σε πρώιμο ηλικιακό στάδιο (έως 3 ετών) και επηρεάζει ολόκληρη την νοητική ανάπτυξη του ατόμου. Εμφανίζεται σε συχνότητα 1:10.000 γεννήσεις και δεν θεωρείται στατική κατάσταση καθώς οι επιπτώσεις της διαταραχής εμφανίζονται σε όλα τα ηλικιακά στάδια. Βασική αδυναμία του αυτισμού είναι η επικοινωνία και η συναισθηματική σύνδεση με τα άλλα άτομα. Τις περισσότερες φορές ο αυτισμός συνοδεύεται από άλλες διαταραχές όπως κώφωση, τύφλωση, νοητική στέρηση, επιληψία κ.α. Ο αυτισμός οφείλεται σε κάποια νευρολογική διαταραχή η οποία επηρεάζει την σωστή λειτουργία του εγκεφάλου και μέχρι σήμερα δεν είναι θεραπεύσιμη κατάσταση.

Τα πιθανά αίτια του αυτισμού είναι πολλά και όχι πάντα ξεκάθαρα. Κάποια από αυτά είναι η δυσλειτουργία της παρεγκεφαλίδος, τραυματισμοί εγκεφάλου, ανοξία, μη κανονική κυκλοφορία του αίματος σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου, έλλειψη ενζύμων, χρωμοσωμικές ατυπίες ή ακόμη και ιοί κατά την εγκυμοσύνη της μητέρας ή τον τοκετό, όπως έρπης, ερυθρά και κυτταρομεγαλοϊός.

Ο αυτισμός δεν είναι ένα σύνδρομο που εμφανίστηκε πρόσφατα καθώς υπήρχε για αρκετά χρόνια χωρίς όμως να γνωρίζουμε τι ακριβώς συνέβαινε. Πρώτος ο Kanner χρησιμοποίησε τον όρο «αυτισμό» το 1943. Έκτοτε βέβαια η έννοια και τα κριτήρια διαφοροποιήθηκαν αρκετές φορές μέχρι να φτάσουν στην τελική εικόνα που έχουμε σήμερα...

Λίγο ή πολύ όλοι μας κάποια στιγμή στη ζωή μας έχουμε βιώσει το αίσθημα του πόνου, είτε αυτό είναι πονοκέφαλος, πόνος στη μέση, κάκωση οστού κτλ. Με τον όρο πόνο εννοούμε μια δυσάρεστη αισθητηριακή και συναισθηματική εμπειρία που σχετίζεται με εγκατεστημένη ή επαπειλούμενη ιστική βλάβη. Ο πόνος μπορεί να έχει διαφορετική ένταση και αίσθημα (αίσθημα καψίματος ή ¨σουβλιάς¨). Η αντοχή και η ευαισθησία που έχει ο κάθε άνθρωπος στον πόνο επηρεάζεται από διάφορους παράγοντες όπως για παράδειγμα το φύλλο, την προσωπικότητα ακόμα και την κουλτούρα του ατόμου, καθώς εμπλέκονται όχι μόνο βιολογικοί μηχανισμοί αλλά και ψυχοκοινωνικοί. Ο τρόπος και η κοινωνία που θα μεγαλώσει ο κάθε άνθρωπος παίζει καθοριστικό ρόλο στην αντίληψη, την πεποίθηση και κατ΄επέκταση την αντίδραση που θα αναπτύξει και θα εκδηλώσει σχετικά με τον πόνο.

Ο πόνος μπορεί να είναι είτε οξύς, δηλαδή σύντομης διάρκειας, είτε χρόνιος (με διάρκεια άνω των τριών μηνών). Στην περίπτωση οξύ πόνου η αιτία και το από πού προέρχεται είναι εύκολο να διευκρινιστεί. Αντίθετα, στον χρόνιο πόνο η αρχική αιτία μπορεί να είναι ανεξάρτητη. Η πιο κοινή μορφή χρόνιου πόνου είναι ο πόνος της μέσης. Σε όλες τις περιπτώσεις, οι επιπτώσεις του πόνου δεν είναι μόνο σωματικές αλλά και ψυχολογικές. Τα άτομα με χρόνιες παθήσεις πόνου βιώνουν έντονο άγχος ως προς τις καθημερινές τους δραστηριότητες, μεγάλη έκπτωση του λειτουργικού τους επιπέδου, μείωση των κοινωνικών τους δραστηριοτήτων και επαφών, καθώς και χαμηλή ποιότητα ζωής. Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι να εμφανίζουν συμπτώματα έντονου φόβου, κατάθλιψης και πολλές φορές και επεισόδια πανικού...

Παρατηρούμε πολύ συχνά το φαινόμενο, σε καταστάσεις που ασκούν μεγάλη πίεση στον ψυχισμό μας ως γεγονότα , άλλοι άνθρωποι να "σπάνε" και να αποσύρονται και αντιθέτως άλλοι να ευδοκιμούν κιόλας. Πώς συμβαίνει στην ίδια δύσκολη κατάσταση κάποιοι άνθρωποι να έχουν τόσο διαφορετική αντίδραση; Είναι απλά ότι κάποιους ανθρώπους δεν τους αγγίζει τίποτα και είναι απλά "αναίσθητοι" όπως εύκολα συνηθίζουμε να λέμε; Η πραγματικότητα δείχνει να είναι εντελώς διαφορετική: κάποιοι άνθρωποι δείχνουν να ενεργοποιούν καλύτερα και πιο άμεσα την ανθεκτικότητά τους απέναντι σε οποιαδήποτε κατάσταση. Και πως το καταφέρνουν αυτό; Τρείς είναι οι κύριοι παράγοντες που δείχνουν να συμβάλλουν πάρα πολύ σε αυτό:
*Η στάση της Δέσμευσης απέναντι στο γεγονός. Τηρούν και νοιώθουν ...