Το παιδικό στρες

Κατηγορία ΠΑΙΔΟΨΥΧΟΛΟΓΙΑ
Το στρες προέρχεται από τον συνδυασμό, των απαιτήσεων- στόχων που θέτουμε στον εαυτό μας και τον τελικό γινόμενο αποτέλεσμα μας. Αυτά σε συνδυασμό πάντα και με τον περιορισμό χρόνου. Οι παράγοντες που γεννούν τόσο τις απαιτήσεις όσο και τα τελικά αποτελέσματα κάθε προσπάθειας μπορεί να είναι εξωτερικοί ( περιβάλλον, γονείς, εργασία, σχέση) αλλά και εσωτερικοί ( εικόνα του εαυτού μας, λανθασμένη οριοθέτηση στόχων, τελειομανία).
Ως ενήλικες οι περισσότεροι πιστεύουμε ότι τα παιδιά εξαιρούνται από όλα αυτά, και ως εκ τούτου δεν επηρεάζονται από το στρες και δεν έχουν άγχος. Η πραγματικότητα όμως είναι εντελώς διαφορετική. Στα παιδιά το άγχος είναι ακόμη πιο πολύπλοκο από ότι σ’ έναν ενήλικα αφού διακατέχονται και αυτά από στρες και μάλιστα έντονο.
Στα παιδιά η ποιότητα και το είδος στρες χωρίζεται ηλικιακά...

 

 

Για παράδειγμα: στην νηπιακή ηλικία κυρίαρχη πηγή στρες είναι ο πρώτος αποχωρισμός από τους γονείς ( έναρξη σχολείου). Στην πρώτη παιδική ηλικία, το στρες μεταλλάσσεται και από το απλό συναισθηματικό πεδίο , συναίσθημα αποχωρισμού, περνάει στο πεδίο με διαρκές αίσθημα, το αίσθημα των πρώτων ευθυνών , αφού αρχίζουν και οι απαιτήσεις. Μετά την παιδική ηλικία και όσο το παιδί πηγαίνει στην εφηβεία προστίθενται και περισσότεροι βαθμοί δυσκολίας ( μεγαλύτερες απαιτήσεις εκπαίδευσης) άρα και στρες, αλλά και επιπλέον πηγές άγχους ( ένταξη διαπροσωπικών σχέσεων, ερωτικών συναισθημάτων κ.λπ.).
Όλα αυτά στην περίπτωση που το οικογενειακό περιβάλλον λειτουργεί ομαλά, γιατί στην περίπτωση πχ διαζυγίου ή συχνών διενέξεων μεταξύ των γονιών, τα επίπεδα άγχους που γεννιούνται μέσα στο παιδί γίνονται δυσβάσταχτα για το ίδιο.
Σημάδια άγχους σε ένα παιδί είναι η απότομη αλλαγή συμπεριφοράς ή η αποστροφή για δραστηριότητες που ως σήμερα το ευχαριστούσαν. Για παράδειγμα έλλειψη ενδιαφέροντος για παιχνίδι, αποστροφή για το σχολικό περιβάλλον, μειωμένη οικειότητα σε πρόσωπα της οικογένειας ή ακόμα και επιθετικότητα, έντονος και διαρκής εκνευρισμός, απώλεια ή δυσκολία ύπνου , επαναλαμβανόμενες ακούσεις κινήσεις (πχ τράβηγμα μαλλιών του).
Για να βοηθήσουμε στην αντιμετώπιση του στρες ενός παιδιού καταρχάς θα πρέπει να κάνουμε συζήτηση για το ίδιο το στρες με το παιδί, ώστε να καταλάβει ότι το αίσθημα δυσκολίας και άγχους για κάποια πράγματα είναι φυσιολογικό και συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους. Η επικοινωνία μας με το παιδί θα πρέπει να είναι συνεχής και σε κάθε τομέα στον οποίον το ίδιο προβληματίζεται ή δείχνει αποκομμένο.
Σε κάθε περίπτωση που βλέπουμε η νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε, θα πρέπει να επισκεφθούμε ψυχολόγο της επιλογής μας, ώστε να αντιμετωπιστούν συγκεκριμένες καταστάσεις, συμπεριφορές και γεγονότα στη ζωή του παιδιού μας.
 
©www.mersinias.gr
Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2019 15:59