Εκτύπωση αυτής της σελίδας

Παιδική ηλικία χωρίς φόβο

Κατηγορία ΠΑΙΔΟΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

 

Δεν γνωρίζω ακριβώς και με σιγουριά αν τα πράγματα είναι πιο επικίνδυνα σήμερα για ένα παιδί απ 'οταν ήμουν εγώ παιδί.Δείχνει σήμερα μάλλον να υπάρχουν περισσότερες πηγές του ίδιου κινδύνου παρά να έχουν τροποποιηθεί οι ίδιοι οι κίνδυνοι ως προς την μορφή τους.
Ο κόσμος μας σίγουρα δεν είναι ένας ασφαλής κόσμος.Για αυτό και θέλουμε τα παιδιά μας να προσέχουν ώστε να μην κινδυνέψουν. Εδώ έρχεται η δυσδιάκριτη γραμμή μιας ισορροπίας που οφείλει να διατηρήσει κάθε γονιός ώστε να μην δημιουργήσει παιδιά γεμάτα φόβους κι ανασφάλειες. Πότε δηλαδή προστατεύουμε αποτελεσματικά το παιδί σε ρεαλιστικά πλαίσια κινδύνων και πότε οδηγούμε το παιδί να φοβάται το οτιδήποτε συμβαίνει με φυσικό τρόπο γύρω του.Ο φόβος είναι απαραίτητος σαν μηχανισμός δράσης για την επαναφορά της ασφάλειας. Μια συνεχής επαγρύπνηση του παιδιού όμως για πράγματα που δεν αποτελούν κίνδυνο ,επιφέρει μια μόνιμη άισθηση φοβίας που παρεμβαίνει τόσο στην ψυχολογική ανάπτυξή του (ωριμότητα) όσο και στην σωματική του (έρευνες έχουν δείξει οτι παιδιά με φοβίες ή ανησυχίες μόνιμες είναι πιο επιρρεπή σε μολύνσεις λόγω κατάστασης του ανοσοποιητικού τους). Επίσης ο χρόνιος φόβος που ξεκινά σε παιδική ηλικία παρουσιάζει στην μετέπειτα ενήλικη ηλικία υψηλό δείκτη κινδύνου σε καρδιακά και εγκεφαλικά επεισόδια.
Η μόνιμη ανησυχία και φόβος πιθανολογείται οτι μπορεί να έχει και κληρονομικά χαρακτηριστικά.Παρόλο που εργαστηριακά δεν έχει αποδειχθεί , ερευνητές εντόπισαν σημάδια ανησυχίας σε βρέφη ήδη απο την ηλικία των 4 μηνών. Επίσης η φοβία των παιδιών προσθέτει μια ακόμη φοβία που αποτελεί δυνατό ψυχολογικό βάρος για τα ίδια , και δεν είναι άλλη απο την αντιμετώπιση των γονιών τους στη συμπεριφορά τους αυτή. Αντιλαμβανόμαστε δηλαδή ότι μπαίνει ουσιαστικά το παιδί σε ένα σπιράλ φόβου που δείχνει χωρις τέλος κι επαναλαμβάνει συμπεριφορές.
Υπάρχει συνεπώς συγκεκριμένος τρόπος να γλυτώσουν τα παιδιά τους κινδύνους και να είναι ασφαλή , χωρίς να διακατέχονται απο μόνιμο φόβο; Συγκεκριμένος τρόπος δεν υπάρχει και καλό είναι ο κάθε γονιός να "δημιουργεί" την σμπεριφορά που ταιριάζει στον ίδιο και τον χαρακτήρα του.Υπάρχουν όμως γενικές νόρμες για την αποφυγή πραγμάτων που μπορούν να δημιουργήσουν μόνιμο αίσθημα ανησυχίας στο παιδί, κι αυτές είναι:
-Κάνουμε το σπίτι μας έναν ασφαλή παράδεισο. Δημιουργούμε κανόνες που το ενισχύουν αυτό. Για παράδειγμα...ένας κανόνας θα μπορούσε να είναι οτι στο σπίτι μας δεν "πονάμε" ο ένας τον άλλον ούτε με τα λόγια και φυσικά ούτε με πράξεις
-Αποκλείουμε το παιδί απο εικόνες βίας. Δεν βλέπουμε για παράδειγμα ειδήσεις ενω βρίσκεται στον ίδιο χώρο και φυσικά δεν επιτρέπουμε ταινίες βίας
-Διδάσκουμε απλές κινήσεις ασφάλειας. Για παράδειγμα κάνουμε συνήθεια την ζώνη ασφαλείας στο αυτοκίνητο, κι αντίστοιχα το κράνος στην μηχανή.
-Ενισχύουμε την άποψη οτι οι περισσότεροι ξένοι άνθρωποι γύρω μας είναι αξιοπρεπείς. Ο κανόνας "δεν θα μιλάς ποτέ σε ξένους" μάλλον κακό κάνει στην κοινωνικότητα και την κρίση του παιδιού παρά καλό. Προτιμότερο να κάνουμε κανόνα το "καταλαβαινω τι ακούω απο έναν ξένο".
-Μαθαίνουμε το παιδί να βοηθάει. Είτε μαζί μας αναθέτωντας το "ρόλους" μικρούς βοηθητικούς σε κάτι που κάνουμε είτε αντίστοιχα όταν βοηθάμε εμείς κάποιον τρίτο πχ κάποιον γείτονα.
Πάνω απο όλα θα πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας ότι το να είμαστε γονείς είναι μια διαρκής κατάσταση ενω το παιδί δεν θα είναι πάντα παιδί.Επίσης οτι ο γενικός αποκλεισμός και η απαγόρευση δεν είναι ασφάλεια αλλά φόβος.


©www.mersinias.gr

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2019 17:58