Διαταραχή ελλειμματικής προσοχής, παρορμητικότητας και/ή υπερκινητικότητας στα παιδιά

Κατηγορία ΠΑΙΔΟΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

 

Όλο και πιο συχνά στις μέρες μας ακούμε για την διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας ή αλλιώς ΔΕΠ-Υ. Αφορά παιδιά με μειωμένη προσοχή, αυξημένη παρορμητική συμπεριφορά και αυξημένη κινητικότητα. Συναντάται κυρίως στα αγόρια. Βασικό χαρακτηριστικό είναι η εύκολη διάσπαση προσοχής, όπου το παιδί δεν μπορεί να μείνει συγκεντρωμένο σε μια δραστηριότητα για μεγάλο χρονικό διάστημα και η προσοχή του διασπάται εύκολα από άλλα ερεθίσματα. Κάνει λάθη απροσεξίας, φαίνεται σαν να είναι αφηρημένο και να μην ακούει όταν του απευθύνουν το λόγο, δυσκολεύεται να ολοκληρώσει κάποια δραστηριότητα και είναι ξεχασιάρικο. Όταν το παιδί παρουσιάζει και  υπερκινητικότητα τότε δυσκολεύεται να παραμείνει σταθερό σε μια θέση ή να κάτσει ήσυχα. Είναι υπερβολικά ανήσυχο και φαίνεται να έχει εκνευρισμό, ο οποίος δεν προέρχεται από άλλα αίτια όπως άγχος ή κατάθλιψη. Το παιδί με ΔΕΠ-Υ έχει την τάση να φλυαρεί και να κινείται συνεχώς ακόμα και χωρίς να υπάρχει κάποιος λόγος να το κάνει π.χ. στριφογυρίζει στην θέση του, χτυπάει τα χέρια και τα πόδια του. Η διάγνωση δίνεται στο παιδί μετά την ηλικία των 5 καθώς μέχρι τότε λίγο πολύ όλα τα παιδάκια και κυρίως τα αγοράκια είναι υπερδραστήρια.

Η ΔΕΠ-Υ και κυρίως το στοιχείο της διάσπασης προσοχής, έχει ...

....επιπτώσεις και στις μαθησιακές επιδόσεις του παιδιού πέρα από την συμπεριφορά του. Κάποτε οι δάσκαλοι χαρακτήριζαν το παιδί ως δύσκολο μαθητή, ο οποίος δεν προσέχει στο μάθημα, θέλει να κάνει αταξίες και είναι πειραχτήρι (υπερκινητικότητα). Σαν αποτέλεσμα, το παιδί δεχόταν αρνητικά σχόλια, παρατηρήσεις και πολλές φορές διάφορες μορφές τιμωρίας. Αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός ότι υστερούσε στα μαθήματα, λόγω της διάσπασης προσοχής, είχε επιπτώσεις στην αυτοπεποίθηση του παιδιού και πολλές φορές διόγκωνε το πρόβλημα εκδηλώνοντας επιθετική συμπεριφορά ως μέσω αντίδρασης. Αυτό στις μέρες μας είναι σπάνιο φαινόμενο πλέον, καθώς οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί είναι ενήμεροι για την ΔΕΠΥ   και εντοπίζουν το πρόβλημα νωρίς ώστε να ενημερωθούν οι γονείς και να γίνει η σωστή παραπομπή σε κάποιο διαγνωστικό κέντρο.

Από τη στιγμή που ο δάσκαλος και οι γονείς εντοπίσουν ότι κάτι συμβαίνει με την συμπεριφορά του παιδιού, θα πρέπει να επισκεφτούν ένα διαγνωστικό κέντρο ώστε να επιβεβαιωθεί αν όντως το παιδί παρουσιάζει ΔΕΠ-Υ και κατόπιν να ακολουθήσει το παιδί κάποιες συνεδρίες με τους ειδικούς (λογοθεραπευτές, εργοθεραπευτές και ψυχολόγους), ώστε να μάθει να διαχειρίζεται την συμπεριφορά του. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό οι γονείς να αντιμετωπίσουν την διαταραχή από την αρχή και να λάβει το παιδί την αντιμετώπιση που χρειάζεται, καθώς η άρνηση του γονέα να δει το πρόβλημα ή πιθανή άγνοια μπορεί να οδηγήσει σε επιπλέον προβλήματα τόσο μαθησιακά όσο και συμπεριφορικά.

©Κατσαούνη Μαρία- Ψυχολόγος Υγείας (MSc)

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 07 Ιουνίου 2015 08:38