Το Σύνδρομο Hikikomori

Το σύνδρομο Hikikomori, η ακραία κοινωνική απόσυρση, είναι ένα φαινόμενο που παρατηρήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ‘90 , όταν οι υπολογιστές άρχισαν να υπάρχουν πλέον στο δωμάτιο κάθε εφήβου, κυρίως στην Ιαπωνία. Ουσιαστικά ως τέτοια απόσυρση , ονομάστηκε η συνεχής και αυξανόμενη επιθυμία των εφήβων να μένουν μόνοι στο δωμάτιο τους για ώρες ακόμη και ημέρες. Κατά το Ιαπωνικό υπουργείο υγείας και πρόνοιας, ως φαινόμενο Hikikomoriαναγνωρίζεται κάθε απομόνωση η προσπάθεια απομόνωσης από τον έξω κόσμο, για 6 μήνες ή παραπάνω.

Το 1998 ο TamakiSaitoένας Ιάπωνας ψυχολόγος ειδικευμένος σε θέματα παιδιών και εφήβων παρουσίασε στο βιβλίο του «Hikikomori-Εφηβεία χωρίς τέλος» όλες τις επιπτώσεις του φαινομένου , εκφράζοντας παράλληλα και την ανησυχία του για την πιθανή επιδημιολογική πορεία του συνδρόμου. Το 2013 το βιβλίο του μεταφράστηκε στα αγγλικά και κυκλοφόρησε κι εκτός Ιαπωνίας (το βρίσκεται στο amazon), προκάλεσε συζητήσεις στην παγκόσμια ιατρική κοινότητα για το φαινόμενο αυτό...

Ένα πιο πρόσφατο βιβλίο (Kato, Kanbe και Teo, 2020), που δημοσιεύθηκε ηλεκτρονικά στις 10 Ιανουαρίου στο περιοδικό World Psychiatry, προτείνει σαφέστερα και συνεπέστερα διεθνή διαγνωστικά κριτήρια για το hikikomori, το οποίο οι συγγραφείς βλέπουν ως παγκόσμιο φαινόμενο του 21ου αιώνα, καθώς μελέτες ανα τον κόσμο δείχνουν να έχει ξεφύγει τόσο από τα χωρικά όρια της Ιαπωνίας όσο και από τα ηλικιακά όρια της εφηβείας.

Ο Alan Teo ερευνητής και αναπληρωτής καθηγητής ψυχιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Oregon Health and Science στις Η.Π.Α., συγκεκριμένα λέει: "Ο χρόνος διαμονής στο διαδίκτυο μπορεί να είναι επιζήμιος όταν υποκαθιστά την αλληλεπίδραση με τους άλλους ανθρώπους πρόσωπο με πρόσωπο. Οι κοινωνικές μας σχέσεις είναι μια κρίσιμη πτυχή της καλής ψυχικής μας υγείας. Η κοινωνική μας ζωή είναι κρίσιμη για την ποιότητα της ζωής μας –κάτι που συχνά ξεχνάμε και δεν υπολογίζουμε. Η καθημερινή κοινωνική ζωή ενός ατόμου είναι πραγματικά αυτό που φέρνει νόημα και αξία στην ζωή».

Είναι σημαντικό σε μια εποχή που ενισχύει την ατομική αξία περισσότερο απο τις κοινές αξίες όπως η αλληλεγγύη και η προσφορά, να ξαναδράσουμε προς τα έξω. Ο εγωισμός είναι πλέον σε σημεία αρρωστημένου ατομικισμού και αν δεν σταματήσουμε αυτή την πορεία μας εμείς οι ίδιοι, φοβάμαι ότι η αλλαγή θα έρθει απότομα και με βαριές επιπτώσεις στην πνευματική, ψυχική αλλά και σωματική μας υγεία.

Μερσινιάς Θωμάς, Κλινικός Ψυχολόγος , TEDx speaker

www.mersinias.gr

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 01 Μαρτίου 2020 07:40