Νοιώθω να μην Ελέγχω τίποτα στην ζωή μου.Γιατί?

 

Πολλές φορές στην ζωή μας νοιώθουμε ότι μας συμβαίνουν πράγματα «από μόνα τους». Όταν αυτά είναι ευχάριστα χαιρετίζουμε τον εαυτό μας ως «καλότυχο». Όταν είναι δυσάρεστα αγανακτούμε με το επιχείρημα « μα γιατί σε εμένα?» Και στην μία και στην άλλη περίπτωση κρύβεται η παγίδα της συνήθειας. «Συνηθίζουμε» τον εαυτό μας με την συγκεκριμένη ταμπέλα και απλά δεν κάνουμε τίποτα είτε προς την μία είτε προς την άλλη κατεύθυνση. Όταν είμαστε «καλότυχοι» νοιώθουμε ότι δεν χρειάζεται να κάνουμε, απλά απολαμβάνουμε τις δάφνες της νίκης μας. Όταν είμαστε «κακότυχοι» πάλι δεν κάνουμε τίποτα, γιατί με το να λυπόμαστε τον εαυτό μας νοιώθουμε ότι τον αγαπάμε. Πολλές φορές δε, απαιτούμε .......

να μας αγαπήσουν και οι γύρω μας με αυτό που μας συμβαίνει. Στην πραγματικότητα όμως με το να λυπόμαστε τον εαυτό μας δεν τον αγαπάμε, απλά νοιώθουμε ότι μας αγαπάει αυτός.

Και οι δύο παραπάνω περιπτώσεις οδηγούν στην «ανενεργή συμμετοχή μας» στην ίδια μας την ζωή. Λογικά νοιώθουμε ότι δεν έχουμε τίποτα υπο τον έλεγχό μας , κι όλα κυλούν από μόνα τους. Ο έλεγχος όμως προϋποθέτει δράση. Κι είναι προτιμότερο να δρούμε κάνοντας λάθη από το να μην δρούμε καθόλου. Μας γεννά επίσης θλίψη το γεγονός ότι νοιώθουμε να μην ασχολείται κανένας με εμάς τους ίδιους, ξεχνώντας έναν βασικό κανόνα: η αντίδραση είναι προιόν της δράσης. Αν δεν δράσουμε , κανείς δεν θα αντιδράει απέναντί μας.

 

©www.mersinias.gr

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2019 15:51