Η ανάγκη της αναζήτησης προσοχής

Η αναζήτηση της προσοχής , στο περιβάλλον μας, ξεκινά από την πολύ μικρή μας ηλικία. Θα θυμόμαστε σίγουρα τον εαυτό μας ως παιδί να φωνάζει «μπαμπά/μαμά κοίτα τι έκανα!». Και ως παιδί αυτό μας φαίνεται και είναι φυσιολογικό , αφου ο κόσμος μας τότε ορίζεται από την φροντίδα των γονιών μας, καθώς οι ίδιοι δεν είμαστε ακόμα ικανοί να φροντίσουμε τον εαυτό μας. Είναι όμως η αναζήτηση προσοχής, φυσιολογική για έναν ενήλικα;

Οι άνθρωποι έχουμε αισθητήρια όργανα για να αντιλαμβανόμαστε οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας, με δύο κύριους σκοπούς: την προστασία μας από ενδεχόμενο κίνδυνο και την ικανοποίηση των αναγκών μας. Για παράδειγμα οι υποδοχείς πόνου, μας κάνουν να αντιδράσουμε σε ότι απειλεί την υγεία μας, η αίσθηση της πείνας μας οδηγεί στην κάλυψη της ανάγκης μας για τροφή κλπ.  Δεν υπάρχει όμως κανένα αντίστοιχο αισθητήριο όργανο που να μας οδηγεί στην ανάγκη για προσοχή. Τι λοιπόν είναι αυτό που την δημιουργεί; Και πόσο καλό είναι τελικά να αναζητάμε την προσοχή;

Καταρχήν αναζήτηση προσοχής δεν είναι μόνο η αρνητική. Είναι και η θετική στην περίπτωση για παράδειγμα που αναζητάμε βοήθεια ή στην περίπτωση που χρειαζόμαστε κάποιον να συμπορευτεί μαζί μας σε κάτι που μια συγκεκριμένη περίοδο κάνουμε.

Οι άνθρωποι είμαστε κοινωνικά όντα. Έχουμε ανάγκη για διάδραση και κοινωνικοποίηση. Είναι πρωταρχική μας ανάγκη να σχετιζόμαστε με τους υπόλοιπους ανθρώπους , να δίνουμε σε αυτούς και να δεχόμαστε από αυτούς. Κι αν στις πρωτόγονες εποχές η ανάγκη αυτή εξασφάλιζε την επιβίωσή μας σαν είδος, σήμερα η ανάγκη αυτή εξασφαλίζει την εξέλιξή μας. Βασική προϋπόθεση για να έχουμε σχέση με τους γύρω μας είναι να τους αποδεχόμαστε και να μας αποδέχονται. Εδώ ακριβώς ξεκινάει και η αναζήτηση προσοχής. Της αρνητικής προσοχής. Η οποία ορίζεται ως αρνητική και λάθος, βάσει των τρόπων που γίνεται. Που στην εποχή μας σχεδόν περιορίζονται αποκλειστικά στην επιφανειακή θέαση , στο φαίνεσθαι. Έμφαση στην εξωτερική εμφάνιση, κραυγαλέες συμπεριφορές είναι το σύνηθες δίπτυχο που την ορίζει. Αυτό οδηγεί στην επίτευξη του στόχου βέβαια, τελικά καταφέρνουμε να κερδίσουμε την προσοχή, μόνο που αυτή είναι τραγικά πρόσκαιρη και ουσιαστικά μας οδηγεί σε μια ψυχική ματαίωση που την νοιώθουμε ως απογοήτευση, η οποία με την σειρά της μας οδηγεί στην ανάγκη για αναζήτηση ακόμη μεγαλύτερης προσοχής και μπαίνουμε σε έναν φαύλο κύκλο που κυρίαρχο στοιχείο του είναι η μόνιμη αίσθηση του ανικανοποίητου που μας διακατέχει.

Συμπερασματικά λοιπόν, η αναζήτηση προσοχής δεν είναι κακή. Είναι προφανώς και αναγκαία για την βελτίωση κι ανάπτυξη των ικανοτήτων μας. Κακή γίνεται εξαιτίας των λάθος λόγων που επιλέγουμε να την αναζητούμε για τον εαυτό μας. Θέλουμε να μας προσέξουν, αλλά για τι πράγμα; Που ακριβώς ζητάμε από τους γύρω μας να εστιάσουν σε εμάς; Θα είναι θετικό για εμάς να ξεκινήσουμε την θετική αναζήτηση προσοχής ώστε να βελτιωθούμε τόσο κοινωνικά όσο και προσωπικά.

©mersinias.gr

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2019 07:09