Ο Εθισμός του facebook . Γιατί «κολλάμε» τόσο εύκολα σε αυτό;

Κατηγορία ΑΠΟΨΕΙΣ

 

 

 

Θα έχουμε όλοι παρατηρήσει ότι ελάχιστοι είναι οι άνθρωποι που δικτυώνονται μεν κοινωνικά μέσω του facebook, αλλά χωρίς να αναλώνουν πραγματικά μεγάλο μέρος της μέρας τους σε αυτό. Οι περισσότεροι από εμάς αφιερώνουμε ένα μεγάλο μέρος της ημερήσιας δραστηριότητάς μας σε αυτό. Γιατί λοιπόν συμβαίνει αυτό? Γιατί μας ελκύει τόσο πολύ? Και γιατί δείχνει να μας ελέγχει παρά να το ελέγχουμε?

Καταρχήν κοινωνικά βιώνουμε μια προσωπική ανασφάλεια σε ατομικό επίπεδο σχεδόν σε όλους τους τομείς (εργασιακό , οικονομικό κλπ) που εξελίσσεται σχεδόν σε απομόνωση. Δύσκολα με τις συνθήκες που επικρατούν στην σημερινή κοινωνία ευνοούνται οι υγιής κοινωνικές σχέσεις. Δυστυχώς περιορίζονται σε σχέσεις ανάγκης ( κάνουμε παρέα όσους έχουμε να κερδίσουμε κάτι), ή σχέσεις εξαναγκασμού (αναγκαζόμαστε να κάνουμε παρέα με άτομα που ανήκουν πχ στο εργασιακό μας περιβάλλον γιατί «πρέπει»). Το facebook λοιπόν δείχνει να μας απαλλάσει από αυτό το «βάρος». Εκεί έχουμε «φίλους» φαινομενικά και υποτιθέμενα μόνο βάσει κοινών ενδιαφερόντων. Ποια είναι όμως αυτά τα ενδιαφέροντα? Τα επιλέγουμε όντως η μας επιβάλλονται σε ένα στενό πλαίσιο λίγων επιλογών ανάμεσα σε μερικές δεκάδες εφαρμογές της συγκεκριμένης ιστοσελίδας βιώνοντας έτσι την ψευδαίσθηση ότι εμείς επιλέξαμε? Κι ας σκεφτούμε μήπως οι πιο καλοί μας «φίλοι» εκεί δεν είναι αυτοί που τελικά μας στέλνουνε τα περισσότερα δώρα ή quiz κλπ?

Όσους περισσότερους φίλους έχουμε τόσο πιο....

«επιτυχημένοι» είμαστε. Γιατί?

Γιατί πολύ απλά ο αριθμός φίλων δηλώνει τον βαθμό αποδοχής μας από τους άλλους. Δηλαδή το ζητούμενο κάθε ανθρώπου. Μιας αποδοχής που γίνεται χωρίς να μας κρίνουν , αφού δεν υπάρχει προσωπική σχέση άρα και απαιτήσεις. Το απόλυτα ειδυλλιακό περιβάλλον λοιπόν για τον καθένα από εμάς: πολλοί φίλοι που δεν μας κρίνουν και δεν απαιτούν. Είναι όμως αυτό φιλία?

Τέλος η συνεχής ενασχόληση μας με εφαρμογές τύπου παιχνίδια χρονικής απασχόλησης πχ Farmville που καταντά αγωνιώδης και επεμβαίνει και στην προσωπική μας ζωή ( Έχει τύχει, και σε πολλούς από εσάς φαντάζομαι, σε παρέα κάποιο άτομο να «τινάχτηκε» ξαφνικά από την κουβέντα έντρομο γιατι ξέχασε να μαζέψει τις ντομάτες του με τους υπόλοιπους απλά να γελάμε αφού ίσως το έχουμε σκεφτεί κι εμείς κάποια άλλη στιγμή). Γιατί όμως μας συμβαίνει αυτό?

Γιατί πολύ απλά ο σύγχρονος άνθρωπος όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα στην σημερινή κοινωνία δεν μπορεί να είναι παραγωγικός, κάτι που έχει απόλυτη ανάγκη για την ψυχική του ισορροπία κάθε άνθρωπος. Είτε θα εξασκεί κάποιο επάγγελμα που δεν τον εκφράζει, είτε θα εξασκεί κάποιο επάγγελμα εντελώς «μηχανικά» εξειδικευμένο, είτε θα είναι άνεργος. Προσωπικά δεν αισθάνεται παραγωγικός και χρήσιμος κι αυτό είναι οδυνηρό για τον ίδιο. Έτσι το παιχνίδι γίνεται «εργασία», με συγκεκριμένες ώρες κι απαιτήσεις, που όταν τα καταφέρνουμε αισθανόμαστε και παραγωγικά ως άτομα και χρήσιμα και εξελίσιμα.

 

Επειδή σκοπός δεν είναι να δαιμονοποιήσουμε κανένα μέσο, και πιστεύοντας ότι το συγκεκριμένο έχει πάρα πολλά να προσφέρει σε δικτύωση εκπαιδευτικών ενδιαφερόντων κι όχι μόνο, ας έχουμε απλά ο καθένας μας τις παραπάνω ερωτήσεις στην άκρη του μυαλού μας κι ας τις κάνουμε στον εαυτό μας όταν εμείς κρίνουμε ότι πρέπει. Η ικανοποίηση του ανθρώπου από τον έλεγχο σε άψυχα πράγματα που ο ίδιος έχει φτιάξει δηλώνει την προσωπική του ευτυχία.

 

Mersinias Thomas, TEDx speaker,

Clinical Psychologist, Mental Health Counselor

©www.mersinias.gr

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2022 13:18