Η «δύσκολη» επικοινωνία με την Τρίτη Ηλικία….

Κατηγορία ΑΠΟΨΕΙΣ

 

Συχνά τα άτομα της τρίτης ηλικίας με τα οποία δυσκολευόμαστε να επικοινωνήσουμε είναι του άμεσου περιβάλλοντός μας, δηλαδή είτε γονείς είτε παππούς και γιαγιά με τους οποίους υπάρχει συγκατοίκηση ή τουλάχιστον καθημερινή επαφή. Νοιώθουμε ότι δεν έχουν καμία απολύτως κατανόηση προς τις καταστάσεις που βιώνουμε, ότι είναι στενόμυαλοι κι εγωιστές , ότι «θέλουν πάντα να περνάει το δικό τους» κλπ.

Αυτό που πραγματικά συμβαίνει όμως είναι ότι εμείς οι ίδιοι δεν κατανοούμε ορισμένα πράγματα. Και ποιά είναι αυτά?

Καταρχήν η Τρίτη ηλικία εμπεριέχει μια μοναξιά που δεν γίνεται πάντα αντιληπτή και δικαιολογημένα συμβαίνει αυτό καθώς είμαστε απορροφημένοι από τις υποχρεώσεις μας και τους καθημερινούς μας στόχους. Είναι όμως τόσο έντονη η μοναξιά αυτή που οδηγεί αναπόφευκτα

στην υπερανάπτυξη του Εγώ κάθε ατόμου αυτής της ηλικίας , αφού ο εαυτός τους είναι ο μοναδικός καθημερινός τους «φίλος». Με εαυτόν ασχολούνται, θυμούνται, χαίρονται και θυμώνουν. Ένα επιπλέον χαρακτηριστικό που ενισχύει αυτή τους την θέση, είναι ότι η Τρίτη ηλικία συνιστά την επαγγελματική ολοκλήρωση και απόσυρση που οδηγεί αυτόματα σε κοινωνική κι ατομική περιθωριοποίηση . Αισθάνονται ξαφνικά «μη χρήσιμοι» για τίποτα, αποσυρμένοι, παραγκωνισμένοι κλπ. Αυτή ακριβώς η ανάγκη τους για να συνεχίζουν να αισθάνονται χρήσιμοι με κάθε τρόπο , είναι που οδηγεί σε συμπεριφορές που μας φαίνονται ακραίες πχ κάνουν βαριές χειρωνακτικές εργασίες παρά κάποιου πιθανού προβλήματος υγείας που αντιμετωπίζουν, ή μιλάνε συνεχώς για τα ίδια και ίδια πράγματα που έχουν κάνει «σωστά» είτε ως γονείς είτε ως άτομα γενικότερα. Γεγονός που φυσικά μας εκνευρίζει .

Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι απλά να τους βγάζουμε από την μοναξιά τους με κάθε ευκαιρία. Να τους χαρίζουμε χρόνο από τον δικό μας έστω και με ένα τηλεφώνημα η μια σύντομη συζήτηση. Αν τους κάνουμε να αισθάνονται σπουδαίοι όπως πράγματι είναι, δεν θα νοιώθουν την ανάγκη να μας το αποδεικνύουν.

Τέλος δεν πρέπει να ξεχνάμε και την δική μας ευθύνη στην συμμετοχή τους στην ζωή μας. Δεν μπορούμε κανέναν άνθρωπο , ακόμα κι αν είναι γονιός μας, να τον κάνουμε χρήσιμο κατά το συμφέρον μας πχ όταν η γιαγιά θα μας κρατήσει τα παιδιά, και από την άλλη να μας ενοχλεί ότι παρεμβαίνουν στην ζωή μας πχ όταν θα εκφράσουν γνώμη για το μεγάλωμα του παιδιού.

Οι ισορροπίες ξεκινάνε από εμάς τους ίδιους κι αν εμείς δεν τις κρατήσουμε στα επίπεδα που πρέπει , κανείς άλλος δεν θα το κάνει για εμάς.

 

Mersinias Thomas, TEDx speaker,

Clinical Psychologist, Mental Health Counselor

©www.mersinias.gr

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2022 13:14