Η μοναξιά της Κυριακής μας…

Κατηγορία ΑΠΟΨΕΙΣ

 

Την Κυριακή την θυμόμαστε πάντα από μικρά παιδιά σαν την ωραιότερη μέρα και χειρότερη νύχτα ταυτόχρονα. Λίγο το σχολείο της επόμενης ημέρας και το άγχος του, λίγο ο νωρίς αναγκαστικά ύπνος συνέβαλλαν σε αυτό το αίσθημα που ξεκινούσε από το μεσημέρι και όσο βράδιαζε γινόταν από γκρί μαύρο και που μας ακολουθεί κι όταν παύουμε να είμαστε παιδιά. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό? Αφού κάθε Δευτέρα, από τότε ακόμη, πάντα ανακαλύπτουμε ότι καμία Κυριακή δεν είναι τόσο τραγική τελικά…..

Είναι η μέρα που σηματοδοτεί το τέλος της εβδομάδας και την αρχή της επόμενης. Κάθε «τέλος» εμπεριέχει θλίψη ασυνείδητα ακόμα δηλαδή και χωρίς συγκεκριμένη αιτία-γεγονός προσωπικό. Επίσης κάθε «τέλος» απαιτεί απολογισμό κι αξιολόγηση κι αυτό είναι πολύ κοπιαστικό όταν πρόκειται για μια βδομάδα που πέρασε, πόσο μάλλον όταν δεν πήγε και καλά….Επιπλέον έρχεται και η αναγκαιότητα του προγραμματισμού της ερχόμενης εβδομάδας με τις τόσες υποχρεώσεις για όλους μας που συμπληρώνει το πάζλ της μελαγχολίας…

Και πώς θα νοιώσουμε καλύτερα είναι το βασικό ερώτημα….

Το μόνο που έχουμε να κάνουμε και δυστυχώς όλοι μας αγνοούμε, είναι να απολαμβάνουμε την ραστώνη της Κυριακής μας με την μικρή της θλίψη που όμως μας προσφέρει δικαίωμα στην τεμπελιά, με τις απλές της δραστηριότητες αλλά τόσο ζεστές όπως το να δούμε με τον σύντροφό μας μια ταινία , και τόσων άλλων που όσο αρχίζουμε να απολαμβάνουμε την μοναξιά της Κυριακής μας θα ανακαλύπτουμε….

Και να μην ξεχνάμε ότι είναι η μόνη μέρα της εβδομάδας που κοινωνικά, θρησκευτικά, πολιτισμικά είναι απενοχοποιημένη από την μη εργασία. Δεν είναι και λίγο αυτό στις μέρες μας……

©www.mersinias.gr

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2019 15:55