Η «μεταδοτικότητα» της κακής συμπεριφοράς

Κατηγορία ΑΠΟΨΕΙΣ

Η κατάθλιψη, το στρες, οι Κρίσεις Πανικού, και τα σωματικά συμπτώματα τους, είναι συνήθως τα μεγάλα και κυριότερα θέματα στο σύνολο σχεδόν των ανθρώπων που ξεκινούν ψυχοθεραπεία, χωρίς φυσικά να λείπουν και βαρύτερες καταστάσεις όπως Διαταραχές Προσωπικότητας, Ιδεοψυχαναγκασμοί κ. α

Πίσω από κάθε μια από αυτές τις ασθένειες υπάρχει συνήθως ένα βαθύ συναίσθημα που τις συνοδεύει , όπως η απελπισία, η χαμηλή αυτοεκτίμηση, η αίσθηση της ταπείνωσης, η διάθεση για παραίτηση. Η αρχή αυτών των συναισθημάτων όμως δεν είναι η ασθένεια, η ασθένεια είναι συνήθως το αποτέλεσμα όταν συμβαίνει με αυτόν τον τρόπο. Η αρχή τους βρίσκεται στην άσχημη συμπεριφορά που λαμβάνει το άτομο πριν την εκδήλωση της ασθένειας και για μεγάλο συνήθως χρονικό διάστημα είτε από το περιβάλλον της οικογένειας, είτε της εργασίας, είτε το κοινωνικό γενικά , είτε ακόμα και συνδυαστικά από όλους αυτούς ή κάποιους από αυτούς.

Οι βάσεις του «κακού» της δημιουργίας όλου αυτού είναι δύο: η αγένεια και η αδιαφορία. Είτε το άτομο τις βιώνει, είτε νοιώθει ότι τις βιώνει το αποτέλεσμα είναι πάντα να οδηγείται αργά η γρήγορα να νοιώθει τα συναισθήματα που περιγράψαμε παραπάνω. Ειδικότερα η αγένεια ως συμπεριφορά, παράγεται, μεταδίδεται και αναπαράγεται. Στην αδιαφορία υπάρχουν και οι υποκειμενικές οπτικές για το τί είναι ενδιαφέρον και τι όχι, οπότε η αλυσίδα μετάδοσης δεν ισχύει απόλυτα.

Και τι είναι αυτό που κάνει τον καθένα μας να μεταδίδει την αγένεια που δέχεται; Ως εξελιγμένα είδη που είμαστε ,με κριτική ικανότητα, σκέψη και ελευθερία έκφρασης, την οποιαδήποτε αγένεια δεχόμαστε θα έπρεπε να την διακόπτουμε στην γέννησή της λέγοντας απλά «αυτό που λες με ενοχλεί, παρακαλώ μην το επαναλάβεις» ή « αυτό που κάνεις το λαμβάνω ως αγένεια προς το πρόσωπό μου και δεν θα το ξαναδεχθώ». Εύκολο να το λέμε εδώ, δύσκολο όμως να το κάνουμε. Και δύσκολο γιατί οι διαπροσωπικές σχέσεις δεν είναι πάντα (και δεν χρειάζεται να είναι) φιλικές. Υπάρχουν κι άλλες παράμετροι που τις χαρακτηρίζουν όπως πχ μια επαγγελματική σχέση που το αγενές άτομο βρίσκεται σε ανώτερη θέση από εμάς ή μια κοινωνική σχέση που από συμφέρον δεν θέλουμε να χαλάσουμε στην παρούσα φάση. Επίσης πολλές φορές η αγένεια φτάνει σε εμάς με μέσο που νοιώθουμε ότι δεν χρειάζεται να αποκρούσουμε άμεσα γιατί δεν είναι από κοντινή απόσταση (πχ social media), πράγμα που δεν ισχύει βέβαια. Οποιαδήποτε αγένεια πρέπει να αντιμετωπίζεται άμεσα ανεξαρτήτως τρόπου, τόπου και έντασης. Κι αυτό γιατί την αγένεια που δεχόμαστε την αναπαράγουμε.

Μελέτες του 2016 (Journal of Applied Psychology), έδειξαν ότι η αγένεια δρα σαν μια γρίπη κι ένα επεισόδιο επηρεάζει το άτομο για πολύ μεγαλύτερο διάστημα από την στιγμή του συμβάντος. Η αγένεια βρέθηκε ότι ενεργοποιεί ένα σημασιολογικό δίκτυο συναφών εννοιών στο μυαλό των ατόμων και ότι αυτή η ενεργοποίηση επηρεάζει τις εχθρικές συμπεριφορές του κάθε ατόμου.

Όταν βρισκόμαστε απέναντι στην αγένεια , ίσως μάλιστα παρερμηνεύσουμε μια αμφιλεγόμενη συμπεριφορά ως εντελώς εχθρική, από τις αρνητικές εκφράσεις του προσώπου και τη γλώσσα του σώματος και, στη συνέχεια, να αποζητήσουμε την εκδίκηση. Είναι ακριβώς η στιγμή που ξεκινά η μεταδοτικότητα της αγένειας στην κοινωνία μας , που σήμερα βιώνουμε σε μεγάλο μάλλον βαθμό.

«Όταν βιώνεις αγένεια, αυτό κάνει την αγένεια πιο αισθητή», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής Trevor Foulk. «Θα δείτε περισσότερη αγένεια ακόμα κι εκεί που δεν υπάρχει»

Η μόνη απάντηση στην αγένεια είναι η ευγένεια. Άρα αυτό που πρέπει να θυμόμαστε είναι, ότι το οφείλουμε στον εαυτό μας να κόβουμε κάθε αγένεια που δεχόμαστε στην γέννησή της, και να συνεχίζουμε να φερόμαστε με ευγένεια. Όχι απλά και μόνο για να χαρακτηριστούμε ως «καλοί». Κυρίως επειδή η ευγένεια ακόμα κι αυτή που προέρχεται από εμάς, μας γεμίζει με ένα αίσθημα ασφάλειας. Κι αν αισθάνεσαι ασφαλής με τον εαυτό σου , γίνεσαι καλύτερος σε όλα.

Mersinias Thomas, TEDx speaker,

Clinical Psychologist, Mental Health Counselor

©www.mersinias.gr

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2022 10:23