Η «επικινδυνότητα» του επαγγέλματος του Ψυχολόγου

Αν και ο περισσότερος κόσμος πιστεύει ότι το επάγγελμα του ψυχολόγου δεν εμπεριέχει κινδύνους, εντούτοις ορισμένοι ασθενείς μπορεί να γίνουν πραγματικά επικίνδυνοι , όχι γιατί το επιλέγουν, αλλά γιατί είναι η φύση της ασθένειάς τους τέτοια.
Οι επίσημες έρευνες στην Αμερική δείχνουν ότι ένα ποσοστό 35-40% των ψυχολόγων θα δεχθούν μια μορφή επίθεσης σε κάποια στιγμή της σταδιοδρομίας τους,απο την απλή λεκτική επίθεση ως και την σωματική επίθεση. Επίσης οι έρευνες έχουν δείξει ότι ο κίνδυνος αυξάνει στην έναρξη του επαγγέλματος για κάθε ψυχολόγο κυρίως λόγο της παραμέρισης των κινδύνων λόγω του ενθουσιασμού τους. Επίσης ο κίνδυνος αυξάνεται σε ψυχολόγους που ειδικεύονται σε συγκεκριμένες ψυχικές παθήσεις όπως η σχιζοφρένεια και άλλες σχιζότυπες.  Αν και οι περισσότερες τέτοιες «επιθέσεις» δεν έχουν τελικά σοβαρό τραυματισμό, (χωρίς να λείπουν βέβαια και οι περιπτώσεις δολοφονίας του ψυχολόγου στην Αμερική), εμπεριέχουν όμως υψηλή συναισθηματική φόρτιση και αποδιοργάνωση για το σύνολο της θεραπευτικής σχέσης.
Αν και στην χώρα μας δεν υπάρχουν αρχές εποπτείας που να αντιμετωπίσουν σοβαρά το συγκεκριμένο θέμα, στην Αμερική που υπάρχουν και το έχουν μελετήσει, έχουν εκδώσει έναν συγκεκριμένο οδηγό «ασφαλείας» για τους ψυχολόγους , ο οποίος εστιάζεται στα εξής σημεία:
...

•    Ασφαλέστερο περιβάλλον γραφείου. Αυτό μπορεί να ξεκινάει με την απαραίτητη προϋπόθεση ραντεβού πριν την συνάντηση με κάθε νέο ασθενή, και να περιλαμβάνει ως και την παρακολούθηση του χώρου τουλάχιστον της αναμονής μέσω κάμερας που θα κάνει εμφανή συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του ασθενή και της εκάστοτε κατάστασής του προ συνεδρίας.
•    Χώρος εναπόθεσης προσωπικών αντικειμένων του ασθενή. καλό είναι οι ασθενείς να μην εισέρχονται στον κύριο χώρο συνεδρίας με τσάντες ή άλλα παρόμοια προσωπικά του αντικείμενα. Αυτό μειώνει τον κίνδυνο πιθανών απειλών με αντικείμενα.
•    Κατανομή των επίπλων του χώρου της συνεδρίας . Αυτή πρέπει να γίνεται με τέτοιο τρόπο που να αποτρέπει τον «εγκλωβισμό» του ψυχολόγου σε περίπτωση κινδύνου, ώστε να μπορεί  άμεσα να ζητήσει βοήθεια και να προστατεύσει τόσο τον εαυτό του όσο και τον ασθενή.
•    Αίσθημα ασφάλειας. Είναι απαραίτητο να γίνεται αντιληπτό από τον ασθενή από την πρώτη στιγμή. Όταν ο ψυχολόγος δουλεύει με ασθενείς με ιστορικό βίας πρέπει να φροντίζει να μην είναι αποκλειστικά μόνος στον χώρο του γραφείου. Και όταν είναι , αυτό να μην γίνεται αντιληπτό από τον ασθενή.
•    Αποφυγή εργασίας σε ώρες «υψηλού κινδύνου». Συνίσταται οι ψυχολόγοι, ειδικά όσοι εργάζονται σε χώρους μικρούς και ιδιωτικούς που δεν υπάρχει προσωπικό υποστήριξης όπως σε μια κλινική, να αποφεύγουν τα πολύ βραδινά ραντεβού.

Επειδή η εκπαίδευση των ψυχολόγων στην αντιμετώπιση κάποιας βιαίας κατάστασης είναι ελλειπής (τουλάχιστον στην χώρα μας), το θέμα της ασφάλειας του χώρου γίνεται θέμα καθαρά προσωπικό για τον καθένα μας. Σημαντικό είναι να θυμόμαστε ότι η όποια βίαια συμπεριφορά ή γεγονός συμβεί , προέρχεται από την ίδια την ασθένεια. Συνεπώς προστατεύοντας καλύτερα τον εαυτό μας, προστατεύουμε και τον ίδιο τον ασθενή και την ψυχοθεραπευτική διαδικασία αυτή καθ’ αυτή.


©www.mersinias.gr

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2019 17:41