Παιδικές χρόνιες παθήσεις και ψυχολογία

Κατηγορία ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΥΓΕΙΑΣ

Παιδικές χρόνιες παθήσεις όπως είναι ο διαβήτης, διάφορα σύνδρομα κτλ, είναι ένα δυσάρεστο κομμάτι καθώς έχουμε στο μυαλό μας πως η παιδική ηλικία είναι συνυφασμένη με την ανεμελιά, το γέλιο, τη χαρά και την απουσία προβλημάτων. Ένα παιδάκι θα έπρεπε να είναι σε θέση να ευχαριστιέται το παιχνίδι και όλες τις δραστηριότητες του, όπως τα άλλα παιδιά της ηλικίας του, χωρίς κάποια ασθένεια να στέκεται εμπόδιο σε αυτό.

Δυστυχώς όμως υπάρχουν κάποιες παιδικές ασθένειες τις οποίες πολλά παιδάκια βιώνουν και πρέπει να μάθουν να ζουν με αυτές. Τέτοιου τύπου ασθένειες αφορούν όλη την οικογένεια και όχι μόνο το παιδί, καθώς περιορίζουν και ορίζουν εκ νέου τις συνθήκες της καθημερινότητας όλων των μελών της οικογένειας.
Το πως θα αντιμετωπίσει η οικογένεια την ασθένεια αλλά και το ίδιο το παιδί παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην ψυχολογία του, την μετέπειτα στάση ζωής του και στην αυτοεικόνα που θα αναπτύξει το παιδί.
Έτσι παραδείγματος χάρην, σε μία έρευνα σχετικά με τον παιδικό διαβήτη έχει καταγραφεί πως όταν η μητέρα αναλαμβάνει εξολοκλήρου την ευθύνη της διατροφής του παιδιού, τότε το παιδί έχει την τάση να νιώθει και να χαρακτηρίζεται ως αδύναμο και άρρωστο, κάτι το οποίο κατ’ επέκτασιν επηρεάζει το κατά πόσο αισθάνεται επαρκής ή όχι ως ενήλικας...


Είναι σημαντικό να ενθαρρύνουμε το παιδί να αναλαμβάνει την ευθύνη της δικής του διατροφής χωρίς να το βάζουμε στη θέση του αδύναμου και ευάλωτου παιδιού. Αντίθετα, με αυτόν τον τρόπο του ενισχύουμε το αίσθημα αυτοεκτίμησης και αυτοπεποίθησης, αλλά και υπευθυνότητας, όσον αφορά τη δική του ζωή. Αυτό λειτουργεί θετικά τόσο προς τη συναισθηματική του εξέλιξη και γενικώς τη στάση του ως ενήλικας στη μετέπειτα ζωή του, επαγγελματικά, ακαδημαϊκά, προσωπικά κτλ., καθώς έχει μάθει να έχει την ευθύνη της προσωπικής του φροντίδας. Αποτέλεσμα φυσικά όλης αυτής της διαδικασίας είναι το παιδί να μην θυματοποιείται, να μην αισθάνεται ότι μειονεκτεί και να μην μπαίνει στο ρόλο του καημένου παιδιού που νοσεί και να αισθάνεται αδικημένο από τη ζωή.

Ας μην ξεχνάμε πως σε συναισθηματικό επίπεδο τα παιδιά είναι περισσότερο ανθεκτικά από τους ενήλικες και πως οι λέξεις των ασθενειών είναι φορτισμένες με το συναισθηματικό βάρος που τους έχει αποδώσει ένας ενήλικας. Με άλλα λόγια η ίδια η ασθένεια στο πρώτο άκουσμα μπορεί να μην σημαίνει τίποτα για ένα παιδί, όσο τρομάζει συναισθηματικά έναν ενήλικα, διότι εμπεριέχει μία συναισθηματική φόρτιση για τον ίδιο. Επομένως, για να στηρίξουμε ένα παιδί που νοσεί είναι σημαντικό να μην εναποθέτουμε αυτό το βάρος στο παιδί, αλλά ψύχραιμα να διαχειριστούμε πρακτικά ζητήματα και λειτουργικές δυσκολίες που θα δημιουργηθούν.

Κατσαούνη Μαρία- Ψυχολόγος Υγείας (MSc)

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2022 09:08