Γιατί οι άνθρωποι θα έπρεπε να παντρεύονται από Γραφολογικής απόψεως

Σε μια πρόσφατη συζήτηση που είχα με έναν αγαπημένο συνεργάτη δικηγόρο περί γάμου και λοιπών κοινωνικών φαινομένων (!) άκουσα (με ενδιαφέρον ομολογώ) την άποψη ότι ουσιαστικά ο μόνος λόγος που παντρευόμαστε είναι η απόκτηση οικογένειας. Και συνήθως όταν λέμε οικογένεια εννοούμε στην Ελλάδα τα παιδιά, αν και προσωπικά πιστεύω ότι δυο άνθρωπο είναι οικογένεια και χωρίς παιδιά.

Φυσικά και διαφώνησα και όχι επειδή είμαι ρομαντική, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είμαι! Διαφώνησα γιατί ως Δικαστικός Γραφολόγος έχω αναλάβει πάρα πολλές φορές υποθέσεις που αποδεικνύουν ότι ο γάμος είναι η μοναδική οικονομική ασφαλιστική δικλείδα απέναντι στον θάνατο. Οξύμωρο έτσι;!

Σκεφτείτε, λοιπόν,να ζείτε με έναν άνθρωπο όλη σας την ζωή αλλά είτε λόγω τύχης είτε λόγω επιλογής να μην έχετε κάνει παιδιά. Είστε οι δυο σας ένας από τους δυο ξαφνικά πεθαίνει...

Κανένας από τους δυο σας δεν έχει καμία αξίωση απέναντι στην περιουσία του άλλου γιατί απλούστατα νομικά είστε δυο ξένοι. Επίσης αφού δεν έχετε παιδιά η εν λόγω περιουσία θα περάσει στα χέρια των πλησιέστερων συγγενών που μπορεί να είναι και τα τρίτα ξαδέρφια ή κάτι μακρινά ανίψια. Μπορεί κάλλιστα το σπίτι που μένετε, το αυτοκίνητο που οδηγείτε και όλα αυτά που θεωρητικά ήταν δικά σας απλώς να πάψουν να είναι.

Και μπορεί να είστε υπεράνω υλικών αγαθών και να μην σας αγγίζουν τέτοια επιχειρήματά (σεβαστό), αλλά πόσο ήσυχη θα είναι η συνείδησή σας όταν θα ξέρετε πως άνθρωποι που σας απέφευγαν σε όλη σας τη ζωή ή άνθρωποι που σας θυμήθηκαν την ύστατη στιγμή ή, το πιο σύνηθες από όλα, άνθρωποι που περίμεναν απλώς να μετακομίσετε σε τόπο χλοερότερο, δρέπουν τους καρπούς των δικών σας κόπων;

Δηλαδή συναισθηματικά μιλώντας πόσο ηθικό είναι μετά θάνατον η ζωή κάποιου και όσα αυτός απέκτησε να μην έχουν σημασία;

Και τώρα θα μου πείτε το κλασσικό επιχείρημα: "Μα θα αφήσω διαθήκη!" κι εγώ θα σας απαντήσω λακωνικότατα: "Ε και;'

Έχω να θυμηθω τουλάχιστον δέκα υποθέσεις των τελευταίων 3 χρόνων που γινόταν μάχες επι μαχών στα δικαστήρια για επίδικες διαθήκες που προσβάλλονταν ξανα και ξανα.

Και ενταξει μπορει ο γραφολόγος και η ελληνική δικαιοσύνη να σας δικαιώσουν μετά από μια πολύχρονη, επίπονη και κατάφωρα ψυχοφθόρα διαδικασία αλλά γιατί θα πρέπει κάποιος να το περνά όλο αυτό;

Και δεν είναι τόσο οικονομικό το ζήτημα, δεν έχει να κάνει δηλαδή αποκλειστικά με το ποιος κληρονομεί το νεοκλασικό στην πόλη, αλλά είναι περισσότερο ζήτημα τιμής, υπό την έννοια ότι στις σχέσεις πρέπει να αποδίδεται ο ανάλογος φόρος τιμής.

Και κάπως έτσι οι νεκροί δεδικαίωνται.

Όλγα Γαβριηλίδου 

Δικαστική Γραφολόγος

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2019 07:35