1. Φόβος: τα παιδιά φοβούνται ότι θα πέσουν θύματα βίας και γίνονται πιο δειλά.
  2. Απευαισθητοποίηση: τα παιδιά σταδιακά φυσιολογικοποιούν τη βία και δείχνουν λιγότερη ευαισθησία στον πόνο του άλλου.
  3. Αναζητούν περισσότερη βία: τα παιδιά εκδηλώνουν διάφορες μορφές βίας τα ίδια στην πραγματική τους ζωή, αναζητούν να παρακολουθούν περισσότερη βία στην τηλεόραση, εισάγουν την βία στο παιχνίδι τους κτλ.
  4. Επιθετικότητα: τα παιδιά γίνονται περισσότερο επιθετικά και οδηγούνται σε παραβατικές συμπεριφορές.
  5. Υπερκινητικότητα: τα παιδιά γίνονται περισσότερο ευερέθιστα και υπερκινητικά, κάτι το οποίο πολύ εύκολα παρατηρεί ένας γονέας στο παιδί του με το που θα κλείσει η τηλεόραση και τα videogames (xbox, playstation κτλ)

Τι μπορεί να κάνει ο γονέας

  1. Δεν χρησιμοποιούμε την τηλεόραση, το tablet, smartphone και τις παιχνιδομηχανές ως νταντά.
  2. Προτού αγοράσουμε ένα παιχνίδι ή επιτρέψουμε στο παιδί μας να εκτεθεί σε κάποιο πρόγραμμα/videogame κτλ, ενημερωνόμαστε πάντα για το περιεχόμενο του, το ηλικιακό επιτρεπτό όριο και το αν περιέχει βία.
  3. Φροντίζουμε το παιδί μας να παρακολουθεί προγράμματα τα οποία έχουν θετικά πρότυπα συμπεριφοράς.
  4. Συζητάμε με το παιδί μας για τις επιπτώσεις των βίαιων προγραμμάτων/παιχνιδιών στον ψυχισμό και την συμπεριφορά του.
  5. Προάγουμε την αξία της καλοσύνης, της συνεργασίας, της φιλίας και της φροντίδας του άλλου.
  6. Παρακολουθούμε τηλεόραση μαζί με το παιδί μας, παίζουμε videogames μαζί του και συζητάμε για την εικονική πραγματικότητα της βίας.
  7. Δεν βάζουμε τηλεόραση ή παιχνιδομηχανές στο δωμάτιο του παιδιού, αλλά σε κοινόχρηστο χώρο του σπιτιού.
  8. Λειτουργούμε ως πρότυπο για το παιδί μας
  9. Δεν επιβραβεύω το παιδί με επιπλέον χρόνο σε βίαια videogames.

Κατσαούνη Μαρία-Ψυχολόγος Υγείας (MSc)

Τα παιδιά όταν θέλουν κάτι, το θέλουν ΤΩΡΑ! ! Η υπομονή είναι μια κοινωνική δεξιότητα την οποία κατακτούμε όσο μεγαλώνουμε και με την εξάσκηση. Δεν είναι κάτι με το οποίο γεννιόμαστε με αυτό, αλλά κάτι το οποίο μαθαίνουμε. Έτσι, λοιπόν μπορούμε να εκπαιδεύσουμε το παιδάκι μας στην υπομονή, ώστε να αποφεύγουμε δύσκολες καταστάσεις. Παρακάτω ακολουθούν κάποια #tips

Οι μορφές παιδικού άγχους ποικίλουν από το άγχος του αποχωρισμού, γενικευμένο άγχος, φοβικό άγχος, άγχος υγείας και πολλά άλλα. Καλό είναι όταν εντοπίσουμε ότι κάτι δεν πάει καλά, να απευθυνθούμε σε ειδικό, ώστε το παιδάκι μας να μπορέσει να διαχειριστεί και να ξεπεράσει τις όποιες δυσκολίες αντιμετωπίζει. Δυστυχώς, μελέτες δείχνουν πως ένα αγχωμένο παιδί κατά πάσα πιθανότητα θα εξελιχθεί σε έναν καταθλιπτικό ενήλικα.

Ο Οκτώβριος είναι μήνας αποταμίευσης. Η αξία του χρήματος και της αποταμίευσης έχει ιδιαίτερη σημασία. Πως μπορούμε να διδάξουμε στα παιδία μας την αρχή της αποταμίευσης και την σημαντικότητα της διαχείρισης του χρήματος; Παρακάτω ακολουθούν κάποιες βασικές συμβουλές ώστε από μικρή ηλικία το παιδί να μάθει την έννοια του χρήματος, της αγοράς/πληρωμής και αποταμίευσης.

Η εφηβεία είναι ένα διάστημα στην ανάπτυξη του παιδιού , το οποίο χαρακτηρίζεται έντονα από ανταγωνισμό, εντάσεις και συγκρούσεις του εφήβου με τους γονείς. Είναι το στάδιο της αμφισβήτησης, της επανάστασης και της ανάγκης για αυτονομία και ανεξαρτησία από τους γονείς και τον γονεϊκό έλεγχο.

Η μέθοδος cry it out ή αλλιώς «άστο να κλάψει» αναφέρεται στη μέθοδο αντιμετώπισης ενός μωρού που κλαίει και δυσκολεύεται να κοιμηθεί.
Οι περισσότερες μητέρες εντοπίζουνε δυσκολίες με το μωρό τους και τα νέα δεδομένα, κυρίως το πρώτο διάστημα και όσο το μωράκι τους είναι ακόμα μικρό. Κάποια παιδιά είναι πιο ήρεμα και άλλα, για διάφορους και διαφορετικούς λόγους, μπορεί ανά διαστήματα να είναι πιο ανήσυχα.

Στις μέρες μας τα περισσότερα παιδιά έχουν ένα γεμάτο καθημερινό πρόγραμμα από δραστηριότητες, διάβασμα, φροντιστήρια, ξένες γλώσσες, προπονήσεις κτλ. Μέσα σε αυτό το τρελό πρόγραμμα τα παιδιά προσπαθούν να προσαρμοστούν , ενώ οι γονείς τρέχουν να προλάβουν να πάνε τα παιδιά τους σε όλες αυτές τις δραστηριότητες, οι οποίες θα ωφελήσουν το παιδί τους, θα τον κάνουν καλύτερο μαθητή, καλύτερο αθλητή κτλ.

Κάποια παιδιά αντιδρούν αρνητικά σε όλο αυτό το υπερφορτωμένο πρόγραμμα αρνούμενα να συμμετέχουν στις δραστηριότητες αυτές, ή συμμετέχουν χωρίς όμως να το απολαμβάνουν, κάνοντας το δηλαδή καταναγκαστικά. Φυσικά υπάρχουν και παιδιά τα οποία δεν θέλουν να μένουν στο σπίτι και στα οποία αρέσει να συμμετέχουν σε πολλές δραστηριότητες.

Τι γίνεται όμως με το χρόνο του παιχνιδιού; Πόσο χρόνο παίζει ένα παιδί μέσα στη μέρα του; Έχει αλήθεια ελεύθερο χρόνο για παιχνίδι;

Το παιχνίδι είναι πάρα πολύ σημαντικό στην ανάπτυξη του παιδιού και γι’ αυτό θα πρέπει να υπάρχει καθημερινά χρόνος για παιχνίδι μέσα στη μέρα του παιδιού. Δεν είναι πολυτέλεια αλλά αναγκαιότητα. Και φυσικά όταν μιλάμε για παιχνίδι δεν μιλάμε για ατελείωτες ώρες μπροστά σε υπολογιστές και video games, αλλά για το παραδοσιακό παιχνίδι που όλοι γνωρίζουμε και παίζαμε σαν παιδιά.

Σύμφωνα με τον Bundy (2001), το παιχνίδι είναι μια συναλλαγή μεταξύ του ατόμου και του περιβάλλοντος που δραστηριοποιείται και ελέγχεται από μέσα (εσωτερικά) και είναι ελεύθερη από τους περιορισμούς της αντικειμενικής πραγματικότητας. Τα οφέλη του παιχνιδιού για το παιδί είναι πολλά και αφορούν διάφορους τομείς της ανάπτυξης του...

Στα γραφεία μας καθημερινά συναντάμε γονείς, οι οποίοι έρχονται ανήσυχοι με κάποιο αίτημα για τα παιδιά τους. Αυτό που διαπιστώνουμε πολλές φορές μέσα από την διαδικασία της συνέντευξης είναι το χάσμα μεταξύ των δύο γονέων, αλλά και την διαφορετική αντίληψη που έχει ο κάθε γονέας για την εκάστοτε κατάσταση και τη συμπεριφορά του παιδιού τους. Αυτό όμως που δημιουργεί μεγαλύτερη δυσκολία είναι όταν οι γονείς δεν τηρούν κοινή γραμμή διαπαιδαγώγησης και μία κοινή στάση αντιμετώπισης του παιδιού.

Με άλλα λόγια ο ένας γονέας προσπαθεί να βάλει όρια, ενώ ο άλλος τα καταρρίπτει. Κάτι τέτοιο φυσικά δημιουργεί σύγχυση στο παιδί καθώς δεν ξέρει ποιοι είναι οι κανόνες μέσα στο σπίτι, ποια είναι τα όρια και αν υπάρχει λόγος ύπαρξης τήρησης τους. Τις περισσότερες φορές τα παιδιά περιφέρονται καθ’ όπως τους βολεύει και σύμφωνα με το συμφέρον τους...

Η εφηβεία είναι μία περίοδος η οποία χαρακτηρίζεται από έντονες μεταβολές. Οι μεταβολές αυτές είναι σωματικές, νοητικές, κοινωνικές, σεξουαλικές και συναισθηματικές. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της εφηβείας διαμορφώνεται και επαναπροσδιορίζεται  η ταυτότητα του ατόμου. Οι έφηβοι καλούνται να εξοικειωθούν και να αποδεχτούν τις αλλαγές αυτές. Στο κομμάτι αυτό, πολλοί είναι οι έφηβοι οι οποίοι αντιμετωπίζουν δυσκολίες και κλείνονται στον εαυτό τους.

Η εφηβεία χαρακτηρίζεται από συναισθηματικές μεταπτώσεις, περιόδους θλίψης και απομόνωσης, συγκρούσεις, έντονη διεκδικητικότητα, σύγχυση και αποδιοργάνωση. Κομμάτι της εφηβείας αποτελεί η κατάθλιψη, ο αυτοκτονικός ιδεασμός και οι αυτοτραυματισμοί.

Ξεκινάνε τα σχολεία και το γεγονός αυτό από μόνο του προκαλεί διάφορα συναισθήματα τόσο στα παιδιά, όσο και στους γονείς. Ανυπομονησία, χαρά, προσμονή, άγχος, ανησυχία, είναι κάποια από τα συναισθήματα που εκδηλώνουν τα παιδιά αλλά και οι γονείς. Τα παιδιά θα πάνε σε μεγαλύτερη τάξη, θα ξαναδούν τους φίλους τους, τους δασκάλους ή θα γνωρίσουν καινούριους.

Μία μερίδα παιδιών θα αφήσει το Δημοτικό και θα πάει στο Γυμνάσιο. Αυτό σηματοδοτεί το μεγάλωμα του παιδιού, την αποχώρηση του από το «μικρό» σχολείο στο «μεγάλο», την ωρίμανση του, την ανάληψη νέων ευθυνών. Τα παιδιά αισθάνονται πως περνάνε σε άλλο επίπεδο, πως μεγαλώνει η αξία τους, πως οι γονείς τώρα τα υπολογίζουν περισσότερο, διεκδικούν περισσότερη ελευθερία και αυτονομία.

Μαζί με τα παραπάνω, έρχεται και η έναρξη της προεφηβείας για τα περισσότερα παιδιά και σταδιακά το πέρασμα στην εφηβεία. Οι ορμονικές αλλαγές φυσικά δυσκολεύουν το παιδί με την διαχείριση των συναισθημάτων του και των συμπεριφορών του.

Σελίδα 1 από 12