Αλήθεια… έχουν άγχος τα παιδιά; Πολλοί γονείς λένε «Μα τι άγχος μπορεί να έχει ένα παιδί; Δεν έχουν τα προβλήματα που έχει ένας μεγάλος!». Κι όμως! Τα παιδιά βιώνουν άγχος!

Τι παιδικό άγχος σχετίζεται περισσότερο με κάποιον φόβο που έχει το παιδί..φόβο για το σχολείο, για την επίδοση του στα μαθήματα, για κάποια πιθανή αποτυχία, για πιθανή απόρριψη από τους φίλους του και πολλά πολλά άλλα, τα οποία στα μάτια ενός μεγάλου μπορεί να φαίνονται μικρά και όχι ουσιαστικά. Δεν παύει όμως να είναι σημαντικά για το ίδιο το παιδί.

Κάποια παιδιά μιλάνε για το άγχος τους. Ακόμα κι αν δεν μπορούν να το εκφράσουν ως άγχος, το εκφράζουν ως αγωνία ή κάτι που υπάρχει μέσα τους και τους προκαλεί ανησυχία ή με τον δικό τους τρόπο. Τις περισσότερες φορές όμως το εκδηλώνουν μέσω κάποιας συμπεριφοράς, την οποία ο γονέας δεν πρέπει να αγνοήσει όταν την εντοπίσει...

Με τον όρο «άγρια παιδιά» (Savagekids) αναφερόμαστε σε παιδιά τα οποία για διάφορους και διαφορετικούς λόγους σε κάθε περίπτωση μεγάλωσαν με άγρια ζώα, σε αγέλη, στην ζούγκλα, στα δάση ή στην απομόνωση, δίχως κοινωνική ανθρώπινη επαφή.

Στα τέλη του 18ου αιώνα στην Γαλλία βρέθηκε σε ένα δάσος ένα 12χρονο αγόρι. Δεν μιλούσε, δεν έδειχνε καμία ανταπόκριση σε ήχους , ερωτήσεις και δεν εξέφραζε καμία επικοινωνία. Όταν βρέθηκε ήταν γυμνό και το σώμα του είχε σημάδια και ουλές.

Πρόσφατα πραγματοποιήθηκε έρευνα σχετικά με το τι βιώνουν, τι σκέπτονται και πως αντιμετωπίζουν τα παιδιά την ανακοίνωση και το γεγονός πως το αδερφάκι τους νοσεί από καρκίνο. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε στη Μ. Βρετανία και αφορούσε παιδιά των οποίων τα αδέρφια έχουν διαγνωστεί με λευχαιμία και όγκο στον εγκέφαλο. Τα παιδιά ήταν ηλικίας 12-18 ετών, ενώ τα αδέλφια του τα οποία νοσούσαν ήταν 11-16 ετών, στα οποία η διάγνωση είχε δοθεί 18 με 36 μήνες νωρίτερα. Κάποια από αυτά είχαν ολοκληρώσει την θεραπεία τους και είχαν επιστρέψει σπίτια τους, και δύο παιδάκια ήταν ακόμα στο στάδιο της θεραπείας...

Στην παιδοκεντρική κοινωνία που ζούμε το άγχος των γονέων για το παιδί τους είναι μεγάλο. Άρθρα και κείμενα έχουν κατακλίσει το διαδίκτυο για το πώς πρέπει να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, τι πρέπει να κάνει ένας σωστός γονέας, πότε ένα παιδί είναι ευτυχισμένο κτλ. Η πίεση που αισθάνεται ο γονέας είναι μεγάλη. Θα μπορέσει άραγε να ανταπεξέλθει σε όλα αυτά; Είναι καλός γονέας; Πότε όμως περνάμε στο άλλο άκρο;

Τώρα που ξεκίνησαν τα σχολεία μια κοινή ανησυχία των γονέων είναι τι δραστηριότητες θα ξεκινήσει το παιδί τους, που θα το γράψουν κτλ. Το βασικό είναι να ρωτάμε το παιδί μας τι το ενδιαφέρει, τι του αρέσει περισσότερο ώστε να διασκεδάζει εκεί που πάει, και όχι τόσο να ακολουθούμε το που έχει κλίση. Μπορεί το κοριτσάκι μας να μην χορεύει τόσο καλά ή να μην έχει κλίση στη ζωγραφική, αλλά εφόσον το έχει επιλέξει, διασκεδάζει και περνάει ευχάριστα αξίζει να το δοκιμάσει. Εξάλλου ότι κάνει το παιδί μας είναι τρόπος έκφρασης.

Πολλές έρευνες έχουν επικεντρωθεί στις επιπτώσεις που έχει η παρουσία και ο ενεργός ρόλος του πατέρα στην ανάπτυξη του παιδιού, αλλά και στην απουσία του. Ο ρόλος του πατέρα είναι εξίσου σημαντικός με αυτόν της μητέρας στην ανάπτυξη των παιδιών και δεν θα πρέπει να παραγκωνίζεται και να υποβιβάζεται θεωρώντας πως  η μητέρα μπορεί να καλύψει από μόνη της τις συναισθηματικές ανάγκες του παιδιού.

Ο ρόλος του πατέρα στην οικογένεια και στην ανατροφή των παιδιών δε αφορά μόνο στην κάλυψη των υλικών αγαθών και παροχή ασφάλειας μέσω της εργασίας του. Ο πατέρας πρέπει να εμπλέκεται σε όλα τα κομμάτια της ανάπτυξης του παιδιού τόσο σε πρακτικό επίπεδο όσο και σε συναισθηματικό. Σύμφωνα με έρευνες ο ενεργός ρόλος του πατέρα, ο οποίος εμπλέκεται στην καθημερινότητα του παιδιού έχει συσχετιστεί με μειωμένη ασθένεια στο παιδί, αυξημένη αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση, κίνητρο για εξερεύνηση και αίσθημα θάρρους, τα οποία παίζουν σημαντικό ρόλο στην ψυχολογική κα όχι μόνο ανάπτυξη του παιδιού...

Πολλοί γονείς όταν έρχονται σε ρήξη με τα παιδιά τους και παραφέρονται ή τα αδικούν αναρωτιούνται εάν πρέπει να ζητήσουν συγνώμη από το παιδί ή όχι. Μεγαλύτερος φόβος του γονέα είναι ότι ζητώντας συγνώμη από το παιδί του θα χάσει το κύρος του και το παιδί θα του «πάρει τον αέρα». Τι ισχύει όμως πραγματικά;

Οι γονείς λειτουργούν ως πρότυπο για τα παιδιά. Μιμούνται συμπεριφορές των γονιών τους είτε θετικές είτε αρνητικές, και μέχρι την εφηβεία όπου ξεκινάει η απομυθοποίηση και αμφισβήτηση του γονέα, θεωρούν ότι οι γονείς τους έχουν πάντα δίκιο και ξέρουν καλύτερα. Ακόμα όμως και στην περίοδο της εφηβείας και παρά την όλη αμφισβήτηση, τα παιδιά σέβονται και θαυμάζουν, έστω και κρυφά, τους γονείς τους. Αυτό φυσικά προϋποθέτει μια υγιή σχέση μεταξύ των δύο.

Εφόσον, λοιπόν, ο γονέας λειτουργεί ως μιμητικό πρότυπο για το παιδί, ζητώντας του συγνώμη όταν το αδικεί, του δείχνει ότι το σέβεται, ότι έχει αξία και ότι το αντιμετωπίζει με σοβαρότητα. Επιπλέον, του δείχνει ότι δεν φοβάται να ζητήσει συγνώμη, να παραδεχθεί το σφάλμα του και δεν τον κυριεύει ανασφάλεια σχετικά με τον ρόλο του. Αυτό που περνάει στο παιδί ως μήνυμα είναι ότι κανείς δεν είναι τέλειος, όλοι κάνουμε λάθη και είναι σημαντικό να ζητάμε συγνώμη και να διορθώνουμε ή έστω να μετανοούμε για τα λάθη μας...

Ο ρόλος της μητέρας και η σχέση μητέρας – παιδιού παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού. Καθορίζει το πώς βλέπει το παιδί τον εαυτό του, τους γύρω του και τη σχέση του με τον κόσμο. Ένας ασφαλής συναισθηματικός δεσμός με την μητέρα θα δημιουργήσει ένα ψυχικά υγιές παιδί, γεμάτο αυτοπεποίθηση. Αντίθετα, η απουσία του μπορεί να προκαλέσει από δυσλειτουργικές συμπεριφορές μέχρι και ψυχικές διαταραχές.

Κανένας γονέας που επιλέγει να φέρει στον κόσμο ένα παιδί δεν είναι άρτια ¨εξειδικευμένος¨ στο μεγάλωμα και την ανατροφή του. Μέσα από αυτή τη σχέση μεγαλώνει και ο ίδιος, μαθαίνει, αντιμετωπίζει δυσκολίες, προσαρμόζεται, βελτιώνεται και κάνει ότι καλύτερο μπορεί με τα δεδομένα που έχει. Βασική του μέριμνα θα πρέπει να είναι το μεγάλωμα ενός ευτυχισμένου παιδιού. Τι συμβαίνει όμως όταν το παιδί μεγαλώνει με μια επικριτική μητέρα και τι επιπτώσεις έχει αυτό στην ψυχική υγεία του παιδιού;

Πολλοί γονείς αναρωτιούνται εάν κάνουν το καλύτερο δυνατό για το παιδί τους και εάν αυτό είναι ευτυχισμένο και ψυχικά υγιές. Η ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού αφορά όλους τους γονείς κοιτάζοντας να καλύπτουν τις συναισθηματικές του ανάγκες, αν και πολλές φορές δημιουργούνται πολλά ερωτηματικά σχετικά με τον χειρισμό κάποιων καταστάσεων. Παρακάτω ακολουθούν οι βασικές συναισθηματικές ανάγκες που έχει ένα παιδί, τις οποίες αν φροντίσει ο γονέας να καλύψει, τότε το παιδάκι του θα είναι ευτυχισμένο και θα περιοριστούν τα ψυχολογικά προβλήματα....

Οι απόκριες είναι μια περίοδος την οποία όλα τα παιδιά αγαπάνε και περιμένουν με μεγάλη προσμονή. Τα παιδιά προετοιμάζονται καιρό πριν, σκέφτονται τι στολή θέλουν να φορέσουν, σε ποια αποκριάτικά πάρτι θα πάνε κτλ. Πως επιλέγουν όμως τα παιδιά τι θα ντυθούν και τι σημαίνει η επιλογή τους αυτή;

Κατά κανόνα οι αποκριάτικες στολές χωρίζονται σε δυο κατηγορίες. Τα αγοράκια επιλέγουν στολές υπερ-ηρώων, χαρακτήρων της τηλεόρασης, δυναμικές προσωπικότητες με δύναμη και ισχύ, ενώ τα κοριτσάκια επιλέγουν κάτι όμορφο, αέρινο, ντελικάτο με ευγενικά χαρακτηριστικά, όπως είναι οι νεράιδες, οι μπαλαρίνες, οι πριγκίπισσες κτλ. Η κάθε ενδυμασία αντιπροσωπεύει κάποια δυναμικά στοιχεία, τα οποία μεταφέρει στο παιδί που θα το επιλέξει. Το παιδί μπαίνει σε ένα συγκεκριμένο ρόλο και υιοθετεί τα στοιχεία αυτά. Παρατηρούμε πως όλες σχεδόν οι στολές έχουν στοιχεία εξουσίας, κάτι που αρέσει πολύ στα παιδιά κυρίως λόγω του έντονου εγωκεντρικού στοιχείου που κυριαρχεί στην παιδική ηλικία. Τα παιδιά θέλουν να είναι μοναδικά, θέλουν να έχουν δύναμη, θέλουν να είναι σημαντικά! Αυτό το καταφέρνουν μέσα από τους ρόλους και τις αμφιέσεις που επιλέγουν τις απόκριες. Μέσω της επιλογής στους καλύπτουν κάποιες συναισθηματικές τους ανάγκες. Επιπλέον, τους δίνεται η ευκαιρία να πειραματιστούν σε νέους ρόλους και να αφήσουν τον εαυτό τους ελεύθερο...

Σελίδα 1 από 9