Error
  • JLIB_APPLICATION_ERROR_COMPONENT_NOT_LOADING
  • JLIB_APPLICATION_ERROR_COMPONENT_NOT_LOADING
  • Error loading component: com_content, 1

 

Η μυϊκή δυστροφία είναι η πιο συνηθισμένη μυοπάθεια, και χαρακτηρίζεται από εκφυλισμό των μυϊκών ινών. Υπάρχουν διάφοροι τύποι οι οποίοι εκδηλώνονται μόνο σε ορισμένους μύες, μόνο στους άνδρες, στις γυναίκες ή και στα δύο φύλα αδιακρίτως. Οι πιο συνηθισμένοι τύποι είναι η κακοήθης μυϊκή δυστροφία τύπου Duchenne και η μυϊκή δυστροφία τύπου Becker.

Η κακοήθης μυϊκή δυστροφία τύπου Duchenne παρουσιάζεται μόνο στα αγόρια γιατί μεταδίδεται με τον υπολειπόμενο χαρακτήρα του φύλου. Εμφανίζεται μεταξύ 2 και 5 ετών ενώ τα πρώτα συμπτώματα είναι αδυναμία στην ανύψωση από κάτω και στο ανέβασμα της σκάλας. To βάδισμα είναι αδέξιο, το χαρακτηριστικό «νήσσειο» βάδισμα που συνοδεύεται κι από λόρδωση. Αρχικά προσβάλλει τα κάτω άκρα, αλλά βαθμιαία ανέρχεται προς τα άνω προσβάλλοντας και το υπόλοιπο σώμα. Σε ηλικία περίπου 10-12 ετών υπάρχει μεγάλη δυσκολία στο βάδισμα, γι’ αυτό χρειάζεται αναπηρικό καρότσι. Δυστυχώς μέχρι την ηλικία των 20 προσβάλλονται το μυοκάρδιο και οι αναπνευστικοί μύες.

Η μυϊκή δυστροφία τύπου Becker προσβάλλει κι αυτή τα αγόρια αλλά εκδηλώνεται αργότερα, προς το τέλος της εφηβείας και μέχρι 20 ετών. Τα συμπτώματα είναι παρόμοια με τη Duchenne αλλά σε μικρότερο βαθμό.

Η μυϊκή δυστροφία είναι κληρονομική. Σήμερα, μέσω της εξέτασης του DNA είναι δυνατή η άμεση και έγκαιρη διάγνωση και ως ένα βαθμό πρόληψή της. Θεραπεία ακόμη δεν υπάρχει η οποία να οδηγεί στην ίαση. Όμως με συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή και παρακολούθηση από εξειδικευμένη ομάδα διαφόρων ειδικοτήτων (νευρολόγοι, φυσιοθεραπευτές, ψυχολόγοι κ.α.) είναι εφικτή η επιβράδυνση της εξέλιξης της ασθένειας και η βελτίωση της ποιότητας ζωής του παιδιού.

Τα παιδιά με μυϊκή δυστροφία αντιμετωπίζουν τεράστιες δυσκολίες σε όλους τους τομείς της ανάπτυξής τους. Η σχολική εργασία απαιτεί μεγάλη προσπάθεια από μέρους τους και, επιπλέον, κουράζονται γρήγορα. Η κινητικότητα είναι από περιορισμένη έως τελείως αδύνατη ενώ για τις καθημερινές λειτουργίες τους έχουν ανάγκη συνεχούς στήριξης και βοήθειας. Στήριξη όμως χρήζουν οι γονείς και τα υπόλοιπα οικογενειακά μέλη, ώστε να μπορέσουν να διαχειριστούν τις επιπτώσεις που επιφέρει η κατάσταση αυτή.

Κατσαούνη Μαρία-Ψυχολόγος Υγείας (MSc)

 

Η εισαγωγή του παιδιού στο περιβάλλον του αθλητισμού αποτελεί μια διαδικασία «παράξενη» για τα περισσότερα παιδιά, όσο τους κοστίζει συναισθηματικά, κυρίως, ο αποχωρισμός από τους γονείς. Το αθλητικό πλαίσιο, για πολλά παιδιά αποτελεί το πρώτο περιβάλλον κοινωνικής ένταξης, μετά την οικογένεια. Εκεί θα γνωρίσουν διαφορετικούς ανθρώπους, θα αλληλεπιδράσουν με άγνωστους προπονητές, θα κάνουν φίλους, με τη βοήθεια των οποίων θα αρχίσουν σταδιακά να δομούν βασικές έννοιες, όπως την αποδοχή και την αυτοεκτίμηση. Ο προπονητής των παιδιών, ο οποίος έχει αναλάβει το ρόλο να εισάγει τα παιδιά στο αθλητικό περιβάλλον, έχει μια παραπάνω ευθύνη, καθώς καλείται σε αρκετές περιπτώσεις να «μιμηθεί» συμπεριφορές των γονέων, να επιδείξει δεκτικότητα και ευχάριστη διάθεση, ώστε να δώσει στον νεαρό αθλητή την αίσθηση του ευχάριστου περιβάλλοντος, αναφερόμενος στο πλαίσιο του αθλητισμού...

 

Όλο και πιο συχνά στις μέρες μας ακούμε για την διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας ή αλλιώς ΔΕΠ-Υ. Αφορά παιδιά με μειωμένη προσοχή, αυξημένη παρορμητική συμπεριφορά και αυξημένη κινητικότητα. Συναντάται κυρίως στα αγόρια. Βασικό χαρακτηριστικό είναι η εύκολη διάσπαση προσοχής, όπου το παιδί δεν μπορεί να μείνει συγκεντρωμένο σε μια δραστηριότητα για μεγάλο χρονικό διάστημα και η προσοχή του διασπάται εύκολα από άλλα ερεθίσματα. Κάνει λάθη απροσεξίας, φαίνεται σαν να είναι αφηρημένο και να μην ακούει όταν του απευθύνουν το λόγο, δυσκολεύεται να ολοκληρώσει κάποια δραστηριότητα και είναι ξεχασιάρικο. Όταν το παιδί παρουσιάζει και  υπερκινητικότητα τότε δυσκολεύεται να παραμείνει σταθερό σε μια θέση ή να κάτσει ήσυχα. Είναι υπερβολικά ανήσυχο και φαίνεται να έχει εκνευρισμό, ο οποίος δεν προέρχεται από άλλα αίτια όπως άγχος ή κατάθλιψη. Το παιδί με ΔΕΠ-Υ έχει την τάση να φλυαρεί και να κινείται συνεχώς ακόμα και χωρίς να υπάρχει κάποιος λόγος να το κάνει π.χ. στριφογυρίζει στην θέση του, χτυπάει τα χέρια και τα πόδια του. Η διάγνωση δίνεται στο παιδί μετά την ηλικία των 5 καθώς μέχρι τότε λίγο πολύ όλα τα παιδάκια και κυρίως τα αγοράκια είναι υπερδραστήρια.

Η ΔΕΠ-Υ και κυρίως το στοιχείο της διάσπασης προσοχής, έχει ...

 

Ένα από τα στοιχεία που καθορίζουν την προσαρμογή ή όχι του ατόμου στο εκάστοτε περιβάλλον και ταυτόχρονα ορίζει την αντίδρασή του ως «αντίδραση άγχους», αποτελεί η αίσθηση της υποστήριξης, την οποία το άτομο θεωρεί ότι μπορεί να έχει. Η παροχή υποστήριξης αναφέρεται στη διαδικασία όπου το παιδί, από μικρή ηλικία, δραστηριοποιείται και προσπαθεί σε διάφορες καταστάσεις έχοντας την αίσθηση ότι, αν κάτι δεν πάει καλά, τότε μπορεί να «αναζητήσει» βοήθεια στο περιβάλλον του. Η ύπαρξη υποστήριξης δίνει τη δυνατότητα στο παιδί να αισθάνεται ασφαλές, ενώ ταυτόχρονα βιώνει και την αίσθηση της ικανότητας και της προσωπικής επάρκειας, μέσα από τη δυνατότητα να επιλέγει και να πραγματοποιεί τις επιλογές του.

Είναι αρκετές οι φορές, ωστόσο, όπου η υποστήριξη σε μια δραστηριότητα τείνει να γίνει «εκτέλεση από τους άλλους». Οι γονείς των νεαρών παιδιών, θέλοντας να βοηθήσουν όσο περισσότερο μπορούν, θέλοντας να εκδηλώσουν το ενδιαφέρον και την αγάπη προς τα παιδιά, θέλοντας να εκφράσουν την αδιάλειπτη παρουσία τους προς τα παιδιά, πραγματοποιούν οι ίδιοι εν τέλει τη δραστηριότητα. Είναι από τις καταστάσεις όπου η αρχική θετική στάση και οι καλές προθέσεις, τείνουν να δίνουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που θα θέλαμε!

Για να αισθάνεται κάποιος ασφαλής, θα χρειαστεί να κάνει τόσα πράγματα όσα χρειάζεται για να νιώσει ασφάλεια. Θα χρειαστεί να βιώσει την ικανότητά του, να κατανοήσει ότι μπορεί να εκτελέσει και να φέρει εις πέρας αρκετές δραστηριότητες, ότι αν προσπαθεί, έχει τη δυνατότητα να τα καταφέρει. Για να «εξασφαλίσει» την αίσθηση, χρειάζεται να δοκιμάσει μόνος του, να μοχθήσει και να κουραστεί, να στεναχωρηθεί και βιώσει αρνητικά συναισθήματα. Όταν τελικά θα πετύχει, πέραν της ικανοποίησης και της χαράς για την επιτυχία του, θα «προσθέσει» ένα ακόμη κομμάτι στο παζλ της αίσθησης της προσωπικής του ασφάλειας.....

 

Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο οι επιστήμονες μελετάνε τα ποσοστά παιδικής κακοποίησης και τις επιπτώσεις στην μετέπειτα ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των κακοποιημένων παιδιών. Στην Βρετανία το ¼ του παιδικού πληθυσμού έχει κακοποιηθεί από τους γονείς τους σε ηλικία μικρότερη των 17 ετών, κυρίως με τη μορφή παραμέλησης. Σύμφωνα με έρευνα που έγινε το 2007 από Garely et al., η εμφάνιση κατάθλιψης και διαταραχής άγχους είναι μηχανισμοί άμυνας του οργανισμού, οι οποίοι εκδηλώνονται σε παιδιά μετά από παιδικό τραύμα. Κάτι τέτοιο φαίνεται να αυξάνει τα ποσοστά επικινδυνότητας εμφάνισης ψυχωτικού επεισοδίου στην μετέπειτα ζωή του κακοποιημένου παιδιού.

Επιπλέον, τα παιδιά που έχουν υποστεί κάποια μορφή κακοποίησης στην προσπάθεια τους να προσαρμοστούν σε  ένα τόσο εχθρικό περιβάλλον, υιοθετούν μια ιδιαίτερα καχύποπτη αντίληψη για τους γύρω τους και τις προθέσεις τους. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να αυξάνεται η προδιάθεση τους για εκδήλωση ψυχωτικών συμπτωμάτων όπως είναι ο παρανοειδής ιδεασμός και οι παρανοϊκές παραληρητικές πεποιθήσεις.

Κατσαούνη Μαρία-Ψυχολόγος Υγείας (MSc

 

Τα περισσότερα παιδιά μαθαίνουν να πηγαίνουν τουαλέτα κατά το 2ο με 4ο έτος της ηλικίας του. Υπάρχουν όμως και οι περιπτώσεις εκείνες όπου το παιδί καθυστερεί στην εκπαίδευση τουαλέτας και δεν είναι έτοιμο να αποχωριστεί την πάνα του. Πότε πρέπει να ανησυχήσει ο γονέας;

Με τον όρο νυχτερινή ενούρηση και σύμφωνα με τα διαγνωστικά κριτήρια του DSM-IV, ένα παιδί πάσχει από νυχτερινή ενούρηση όταν ουρεί στο κρεβάτι του, είτε ακούσια είτε σκόπιμα, με συχνότητα δυο φορές την εβδομάδα για τουλάχιστον 3 μήνες. Ηλικιακά το παιδί θα πρέπει να είναι τουλάχιστον 5 ετών και η συμπεριφορά αυτή δεν θα πρέπει να οφείλεται σε άμεσες φυσιολογικές δράσεις κάποιας ουσίας, π.χ. διουρητικά, διαβήτης, δισχιδής ράχη κτλ.

 

Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Βρετανικό The Psychologist (vol 26 no 9), δυο ερευνητές στο Λονδίνο παρουσίασαν μια περίπτωση ενός δεκάχρονου παιδιού το οποίο έπασχε από το σύνδρομο Τουρέτ, (μια κληρονομική  νευροψυχιατρική διαταραχή που ξεκινά από την παιδική ηλικία και χαρακτηρίζεται από πολλαπλά κινητικά και τουλάχιστον ένα φωνητικό τικ)  και από ψυχαναγκαστική καταναγκαστική διαταραχή. Το παιδί αυτό πίστευε ότι ευθυνόταν για το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου καθώς δεν κατάφερε να ολοκληρώσει μια τελετουργική του συνήθεια.

Το μικρό αγόρι ήταν ένα ευχάριστο και πολύ συμπαθητικό παιδί, με καλή σχολική επίδοση. Ένα χρόνο πριν το συμβάν της 11/9 το παιδί διαγνώστηκε με τα παραπάνω σύνδρομα καθώς παρουσίασε έντονες συμπεριφορές όπως υπερβολικό ανοιγοκλείσιμο ματιών, κραυγές και μη ελεγχόμενα κινητικά τικ, συμπτώματα δηλαδή του συνδρόμου Τουρέτ. Επιπλέον, παρουσίασε μη ελεγχόμενες ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές, δυσφορικές παρορμήσεις και προβλήματα συγκέντρωσης.

Δυο εβδομάδες μετά την 11/9, οι ιατροί που παρακολουθούσαν το δεκάχρονο παιδί διαπίστωσαν.....

 

Τι είναι;

Το παιδικό εργαστήρι ψυχοκοινωνικής ανάπτυξης αφορά ολιγομελή τμήματα-ομαδούλες παιδιών. Τα παιδιά συναντιούνται μια φορά την εβδομάδα και μέσα από το παιχνίδι, ευχάριστες δραστηριότητες και θεραπευτικό παραμύθι, το παιδί μαθαίνει να αναγνωρίζει και να διαχειρίζεται θετικά και με λειτουργικό τρόπο τα συναισθήματα του, την συμπεριφορά του και τις συνέπειες που μπορεί να υπάρξουν. Αναπτύσσει λειτουργικές κοινωνικές δεξιότητες, αυτογνωσία, μαθαίνει να ελέγχει τις παρορμητικές του συμπεριφορές και γνωρίζει τον σωστό τρόπο έκφρασης συναισθημάτων και συμπεριφοράς του.

Ποια παιδάκια μπορούν να συμμετέχουν;

Όλα τα παιδιά προσχολικής και σχολικής ηλικίας μπορούν να συμμετέχουν στις ομάδες αυτές. Τα γκρουπάκια χωρίζονται ηλικιακά ώστε η θεματολογία να είναι προσαρμοσμένη στο ηλικιακό στάδιο των παιδιών. Το παιδάκι μπορεί να συμμετέχει είτε σε όλο το πρόγραμμα της σεζόν είτε σε μεμονωμένες ενότητες.

Πως βοηθάει το εργαστήρι ψυχοκοινωνικής ανάπτυξης τα παιδιά;

Στις μέρες μας οι γονείς είναι πολυάσχολοι και ο χρόνος που διαθέτει ο κάθε γονέας είναι περιορισμένος. Πολλές φορές υπάρχουν διενέξεις μεταξύ των μικρών παιδιών, ζήλειες, ανταγωνισμός. Αλλά παιδιά είναι πιο συνεσταλμένα, ντροπαλά, φοβικά, άλλα πάλι πιο επιθετικά και διεκδικητικά. Όλες αυτές τις συμπεριφορές πολλοί γονείς δεν έχουν την υπομονή, τον χρόνο, αλλά πολλές φορές και τον τρόπο ώστε να τις αντιμετωπίσουν λειτουργικά. Στις ομάδες ψυχοκοινωνικής ανάπτυξης, με την βοήθεια της ψυχολόγου το παιδί σχηματίζει μια ολοκληρωμένη εικόνα για τον εαυτό του και για τους γύρω του, αναγνωρίζει από πού πηγάζουν αυτές οι συμπεριφορές, πως πρέπει να τις διαχειριστεί και να συμπεριφερθεί θετικά. Χτίζει την αυτοεκτίμηση και την αυτοπεποίθηση του, μαθαίνει να επικοινωνεί και να αλληλεπιδρά λειτουργικά με τους γύρω του, την οικογένεια και τους φίλους του. Αναγνωρίζει και αντιμετωπίζει τους φόβους του. Όλα αυτά μέσα από το παιχνίδι και ευχάριστες δραστηριότητες. Με άλλα λόγια το παιδί υιοθετεί μια σωστή συμπεριφορά.

 

Όσο η τεχνολογία προχωράει, τόσο μπαίνει όλο και σε σημαντικότερο βαθμό στην ζωή μας και κατ’ επέκταση και στην ζωή των παιδιών μας. Τα κομπιουτερς, το ίντερνετ, τα κινητά τηλέφωνα έγιναν πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μας. Όσο μεγάλους κινδύνους κρύβουν για ένα παιδί τόσο μεγάλη ευκολία και μάθηση μπορούν να του προσφέρουν.

Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές έχουν μπει στα σχολεία. Πλέον αν κάποιο παιδί σχολικής ηλικίας δεν έχει υπολογιστή στο σπίτι δυσκολεύεται να συμβαδίσει με το πρόγραμμα της τάξης και τους συμμαθητές. Ασκήσεις, κάθε μορφής πληροφορίες, βοηθήματα, εκπαιδευτικά προγράμματα οξύνουν το πνεύμα των παιδιών. Έρευνες δείχνουν πως τα παιδιά τα οποία ασχολούνται με το ιντερνετ και τα κομπιουτερς έχουν αυξημένη φαντασία, υψηλότερο επίπεδο κρίσης, επίλυσης προβλημάτων και φαίνεται να είναι πιο έξυπνα.

Μεγαλώνοντας τα παιδιά, το ιντερνετ παίζει σημαντικό ρόλο και στην κοινωνική τους δικτύωση. Το να απαγορεύουμε στο παιδί την χρήση ιντερνετ έχει σαν συνέπεια να το περιορίζουμε και να του στερούμε την ένταξη του στο κοινωνικό σύνολο της ηλικιακής του ομάδας το οποίο λειτουργεί με νέους τρόπους και ρυθμούς από αυτούς που γνωρίζαμε ως τώρα.  Κάτι τέτοιο μπορεί να έχει αρνητικές επιπτώσεις στην σχέση με το παιδί μας, να δημιουργήσει εντάσεις, έλλειψη εμπιστοσύνης και απομάκρυνση, με κίνδυνο να δημιουργηθούν χειρότερες καταστάσεις.

Πώς όμως πρέπει να προστατέψουμε το παιδί μας; Το να του απαγορέψουμε την χρήση ή την πρόσβαση στα νέα μέσα τεχνολογίας δεν είναι λύση. Τα πράγματα αλλάζουν και θα πρέπει να προσαρμοστούμε και εμείς οι γονείς σε αυτά και να συμβαδίσουμε με τα νέα δεδομένα. Η καλή επικοινωνία με το παιδί μας είναι το πρώτη και βασικότερη δουλειά του κάθε γονέα. Να μιλάμε με το παιδί μας, να γνωρίζει τους κινδύνους και τις ανησυχίες μας, να μάθουμε να ακούμε ώστε να μην φοβάται το παιδί να μας μιλήσει αν κάτι πάει στραβά. Η οριοθέτηση όσων αφορά την ώρα που περνάει το παιδί στο ιντερνετ και την χρήση που κάνει είναι σημαντική. Δεν επιτρέπουμε αλόγιστη χρήση και βάζουμε το κομπιουτερ σε κοινόχρηστο χώρο του σπιτιού (σαλόνι, κουζίνα κτλ). Προστατεύουμε το παιδί μας κάνοντας χρήση ασφαλής πλοήγησης και μπλοκάροντας ιστοσελίδες με απαγορευμένο υλικό. Ενημερώνουμε το παιδί μας για το cyber bullying, τους κινδύνους που διατρέχει σχετικά με τις πληροφορίες που ανεβάζει, τους φίλους του facebook, τα chatrooms, το τι μπορεί να κρύβεται πίσω από ένα fake profile κτλ. Δεν επιτρέπουμε στο παιδί να παίζει με τις ώρες video games. Ενθαρρύνουμε το παιδί να περάσει χρόνο μαζί μας στο ιντερνετ και να μοιραστεί τις εμπειρίες του μαζί μας. Τέλος, λειτουργούμε πάντα με γνώμονα το γεγονός πως δεν είναι το ιντερνετ που είναι επικίνδυνο αλλά η λανθασμένη χρήση που κάνουμε.

Κατσαούνη Μαρία- Ψυχολόγος Υγείας (MSc)

 

Δεν γνωρίζω ακριβώς και με σιγουριά αν τα πράγματα είναι πιο επικίνδυνα σήμερα για ένα παιδί απ 'οταν ήμουν εγώ παιδί.Δείχνει σήμερα μάλλον να υπάρχουν περισσότερες πηγές του ίδιου κινδύνου παρά να έχουν τροποποιηθεί οι ίδιοι οι κίνδυνοι ως προς την μορφή τους.
Ο κόσμος μας σίγουρα δεν είναι ένας ασφαλής κόσμος.Για αυτό και θέλουμε τα παιδιά μας να προσέχουν ώστε να μην κινδυνέψουν. Εδώ έρχεται η δυσδιάκριτη γραμμή μιας ισορροπίας που οφείλει να διατηρήσει κάθε γονιός ώστε να μην δημιουργήσει παιδιά γεμάτα φόβους κι ανασφάλειες. Πότε δηλαδή προστατεύουμε αποτελεσματικά το παιδί σε ρεαλιστικά πλαίσια κινδύνων και πότε οδηγούμε το παιδί να φοβάται το οτιδήποτε συμβαίνει με φυσικό τρόπο γύρω του.Ο φόβος είναι απαραίτητος σαν μηχανισμός δράσης για την επαναφορά της ασφάλειας. Μια συνεχής επαγρύπνηση του παιδιού όμως για πράγματα που δεν αποτελούν κίνδυνο ,επιφέρει μια μόνιμη άισθηση φοβίας που παρεμβαίνει τόσο στην ψυχολογική ανάπτυξή του (ωριμότητα) όσο και στην σωματική του (έρευνες έχουν δείξει οτι παιδιά με φοβίες ή ανησυχίες μόνιμες είναι πιο επιρρεπή σε μολύνσεις λόγω κατάστασης του ανοσοποιητικού τους). Επίσης ο χρόνιος φόβος που ξεκινά σε παιδική ηλικία παρουσιάζει στην μετέπειτα ενήλικη ηλικία υψηλό δείκτη κινδύνου σε καρδιακά και εγκεφαλικά επεισόδια.
Η μόνιμη ανησυχία και φόβος πιθανολογείται οτι μπορεί να έχει και κληρονομικά χαρακτηριστικά.Παρόλο που εργαστηριακά δεν έχει αποδειχθεί , ερευνητές εντόπισαν σημάδια ανησυχίας σε βρέφη ήδη απο την ηλικία των 4 μηνών. Επίσης η φοβία των παιδιών προσθέτει μια ακόμη φοβία που αποτελεί δυνατό ψυχολογικό βάρος για τα ίδια , και δεν είναι άλλη απο την αντιμετώπιση των γονιών τους στη συμπεριφορά τους αυτή. Αντιλαμβανόμαστε δηλαδή ότι μπαίνει ουσιαστικά το παιδί σε ένα σπιράλ φόβου που δείχνει χωρις τέλος κι επαναλαμβάνει συμπεριφορές.
Υπάρχει συνεπώς συγκεκριμένος τρόπος να γλυτώσουν τα παιδιά τους κινδύνους και να είναι ασφαλή , χωρίς να διακατέχονται απο μόνιμο φόβο; Συγκεκριμένος τρόπος δεν υπάρχει και καλό είναι ο κάθε γονιός να "δημιουργεί" την σμπεριφορά που ταιριάζει στον ίδιο και τον χαρακτήρα του.Υπάρχουν όμως γενικές νόρμες για την αποφυγή πραγμάτων που μπορούν να δημιουργήσουν μόνιμο αίσθημα ανησυχίας στο παιδί, κι αυτές είναι:
-Κάνουμε το σπίτι μας έναν ασφαλή παράδεισο. Δημιουργούμε κανόνες που το ενισχύουν αυτό. Για παράδειγμα...ένας κανόνας θα μπορούσε να είναι οτι στο σπίτι μας δεν "πονάμε" ο ένας τον άλλον ούτε με τα λόγια και φυσικά ούτε με πράξεις
-Αποκλείουμε το παιδί απο εικόνες βίας. Δεν βλέπουμε για παράδειγμα ειδήσεις ενω βρίσκεται στον ίδιο χώρο και φυσικά δεν επιτρέπουμε ταινίες βίας
-Διδάσκουμε απλές κινήσεις ασφάλειας. Για παράδειγμα κάνουμε συνήθεια την ζώνη ασφαλείας στο αυτοκίνητο, κι αντίστοιχα το κράνος στην μηχανή.
-Ενισχύουμε την άποψη οτι οι περισσότεροι ξένοι άνθρωποι γύρω μας είναι αξιοπρεπείς. Ο κανόνας "δεν θα μιλάς ποτέ σε ξένους" μάλλον κακό κάνει στην κοινωνικότητα και την κρίση του παιδιού παρά καλό. Προτιμότερο να κάνουμε κανόνα το "καταλαβαινω τι ακούω απο έναν ξένο".
-Μαθαίνουμε το παιδί να βοηθάει. Είτε μαζί μας αναθέτωντας το "ρόλους" μικρούς βοηθητικούς σε κάτι που κάνουμε είτε αντίστοιχα όταν βοηθάμε εμείς κάποιον τρίτο πχ κάποιον γείτονα.
Πάνω απο όλα θα πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας ότι το να είμαστε γονείς είναι μια διαρκής κατάσταση ενω το παιδί δεν θα είναι πάντα παιδί.Επίσης οτι ο γενικός αποκλεισμός και η απαγόρευση δεν είναι ασφάλεια αλλά φόβος.


©www.mersinias.gr