Οι απόκριες είναι μια περίοδος την οποία όλα τα παιδιά αγαπάνε και περιμένουν με μεγάλη προσμονή. Τα παιδιά προετοιμάζονται καιρό πριν, σκέφτονται τι στολή θέλουν να φορέσουν, σε ποια αποκριάτικά πάρτι θα πάνε κτλ. Πως επιλέγουν όμως τα παιδιά τι θα ντυθούν και τι σημαίνει η επιλογή τους αυτή;

Κατά κανόνα οι αποκριάτικες στολές χωρίζονται σε δυο κατηγορίες. Τα αγοράκια επιλέγουν στολές υπερ-ηρώων, χαρακτήρων της τηλεόρασης, δυναμικές προσωπικότητες με δύναμη και ισχύ, ενώ τα κοριτσάκια επιλέγουν κάτι όμορφο, αέρινο, ντελικάτο με ευγενικά χαρακτηριστικά, όπως είναι οι νεράιδες, οι μπαλαρίνες, οι πριγκίπισσες κτλ. Η κάθε ενδυμασία αντιπροσωπεύει κάποια δυναμικά στοιχεία, τα οποία μεταφέρει στο παιδί που θα το επιλέξει. Το παιδί μπαίνει σε ένα συγκεκριμένο ρόλο και υιοθετεί τα στοιχεία αυτά. Παρατηρούμε πως όλες σχεδόν οι στολές έχουν στοιχεία εξουσίας, κάτι που αρέσει πολύ στα παιδιά κυρίως λόγω του έντονου εγωκεντρικού στοιχείου που κυριαρχεί στην παιδική ηλικία. Τα παιδιά θέλουν να είναι μοναδικά, θέλουν να έχουν δύναμη, θέλουν να είναι σημαντικά! Αυτό το καταφέρνουν μέσα από τους ρόλους και τις αμφιέσεις που επιλέγουν τις απόκριες. Μέσω της επιλογής στους καλύπτουν κάποιες συναισθηματικές τους ανάγκες. Επιπλέον, τους δίνεται η ευκαιρία να πειραματιστούν σε νέους ρόλους και να αφήσουν τον εαυτό τους ελεύθερο...

Δυστυχώς έρευνες έχουν δείξει ότι το φαινόμενο της σεξουαλικής κακοποίησης έχει υψηλά ποσοστά. Τουλάχιστον το 7% των γυναικών και 3% των ανδρών δηλώνουν ότι έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά κατά την παιδική ηλικία. Σε άλλη έρευνα στον Καναδά φάνηκε ότι το 1/3 των ανδρών και πάνω από το 50% των γυναικών δήλωσαν ότι έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά, με την πλειοψηφία να είναι κάτω των 18 ετών όταν κακοποιήθηκαν. Αυξημένα είναι και τα ποσοστά των εφήβων οι οποίοι κακοποιούν σεξουαλικά άλλα παιδιά ή άλλους έφηβους.

Τα παιδιά μεγαλώνουν με την μαγεία των Χριστουγέννων και του Αϊ-Βασίλη, ο οποίος μπαίνει κρυφά στα σπίτια μας με ένα μαγικό τρόπο και μοιράζει δώρα σε όλα τα παιδιά του πλανήτη μέσα σε μια μόνο νύχτα με το έλκηθρο και τους ιπτάμενους ταράνδους του!! 

Σύμφωνα με τους ψυχολόγους τα όνειρα παρέχουν πληροφορίες τις οποίες αποκρυπτογραφώντας τα στοιχεία τους δίνουν μια εικόνα για το συνειδητό και το ασυνείδητο του ανθρώπινου ψυχισμού. Τα όνειρα διαρκούν περίπου δυο ώρες συνολικά και συμβαίνουν σε τακτά χρονικά διαστήματα κατά τη διάρκεια της νύχτας, τουλάχιστον πέντε φορές την βραδιά. Τι βλέπουν όμως τα παιδιά στον ύπνο τους;

Ειδικά τις μέρες έναρξης των σχολείων, τα παιδιά εκφράζουν συχνά μια άρνηση στο να ακολουθήσουν τόσο το πρόγραμμα του σχολείου, όσο και γενικότερα τις υποχρεώσεις της νέας σχολικής χρονιάς. Εκφράσεις όπως «μαμά δεν θέλω να πάω σχολείο, πονάει η κοιλιά μου» κι άλλες τέτοιες παρόμοιες , είναι πολύ συχνές. Είναι οι στιγμές....

Οι διαταραχές ύπνου στα παιδιά είναι ποικίλες, με διαφορετική ένταση, διάρκεια, χρόνο εμφάνισης κτλ. Οι περισσότερες από αυτές θεωρούνται μεταβατικές, οι οποίες υποχωρούν καθώς το παιδί μεγαλώνει. Άλλες πάλι χρειάζονται δραστική παρέμβαση για να υποχωρήσουν. Στις περισσότερες φορές τα παιδιά δεν παραπονούνται για ενοχλήσεις. Σε αρκετές όμως περιπτώσεις οι διαταραχές ύπνου έχουν επιπτώσεις στο λειτουργικό επίπεδο της καθημερινότητας του παιδιού, όπως είναι η σχολική του επίδοση, η διάθεση του κτλ.

Πολλοί γονείς παραπονιούνται ότι το παιδί του είναι ντροπαλό και προσπαθούν να το κινητοποιήσουν ώστε να γίνει λίγο πιο άνετο με τις κοινωνικές επαφές, να μην είναι τόσο συνεσταλμένο και γενικά να βγει από καβούκι του. Επιπλέον, ανησυχούν μήπως αυτή του η συμπεριφορά υποδηλώνει κάτι άλλο π.χ. κάποια αγχώδη διαταραχή, χαμηλή αυτοεκτίμηση, έλλειψη κοινωνικών δεξιοτήτων κτλ.

Όταν οι γονείς χωρίζουν είναι πολύ σύνηθες τα παιδιά να συντηρούν και να εκφράζουν φαντασιώσεις επανασύνδεσης. Αυτή είναι μια αναμενόμενη και φυσιολογική αντίδραση, καθώς το διαζύγιο αποτελεί ένα τραυματικό γεγονός για τα παιδιά. Πολλές φορές οι αλλαγές που το συνοδεύουν τρομοκρατούν τα παιδιά όπως κάθε άγνωστη για αυτά κατάσταση. Αισθάνονται ασφάλεια στα γνωστά τους δεδομένα και έχουν την ανάγκη να διατηρήσουν αυτή την ασφάλεια και προστασία της οικογενειακής δομής και ταυτότητας.

Όλοι γνωρίζουμε τις επιπτώσεις στην ψυχική υγεία ενός παιδιού όταν αυτό κακοποιηθεί από ενήλικο συγγενή ή άτομο του περιβάλλοντος. Ως ενήλικας και το ίδιο αργότερα θα εκδηλώσει ανάρμοστες συμπεριφορές που πολλές φορές αγγίζουν και την παραβατικότητα.

Αυτό που ίσως δεν ξέρουμε είναι ότι ο εκφοβισμός από συνομήλικους του (Bullying) έχει 5πλάσιες πιθανότητες να οδηγήσει το παιδί σε Διαταραχές Άγχους, και 2πλάσιες πιθανότητες να το οδηγήσει σε Κατάθλιψη.

Αυτό είναι το συμπέρασμα μιας μελέτης που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Lancet Ψυχολογία,

Ο φόβος είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα το οποίο όλα τα παιδιά θα βιώσουν στη ζωή τους, άλλα σε μεγαλύτερο και άλλα σε μικρότερο βαθμό. Είναι μια φυσιολογική αντίδραση του παιδιού σε κάποια κατάσταση, γεγονός, αντικείμενο, ζώο ή άνθρωπο το οποίο εκλαμβάνει ως απειλή. Όταν μιλάμε για παιδικούς φόβους τι πρέπει να κάνουν οι γονείς και πως πρέπει να αντιδράσουν; Παρακάτω ακολουθούν κάποιες βασικές συμβουλές.

 

·Σεβόμαστε το συναίσθημα του. Με αυτό τον τρόπο το παιδί μας εμπιστεύεται. Δείχνουμε σεβασμό στο φόβο του όσο παράλογος κι αν μας φαίνεται. Δεν υποτιμάμε τον φόβο του , ούτε κατακρίνουμε το παιδί με κουβέντες όπως “Καλά, είναι δυνατόν να φοβάσαι κάτι τέτοιο;;”

 

·Δεν χαρακτηρίζουμε το παιδί π.χ. “Έλα, μην είσαι φοβητσιάρης!'

 

·Ακούμε! Ακούμε το παιδί όταν μας μιλάει για τους φόβους του. Το ρωτάμε “τι φοβάσαι πιο πολύ;” ή “τι σε φοβίζει πιο πολύ στο σκύλο; το μέγεθος του, το γαυγισμά του; φοβάσαι μήπως σε δαγκώσει; οι απότομες κινήσεις του; φοβάσαι μήπως πηδήξει πάνω σου για παιχνίδια;”

 

·Αποδεχόμαστε και κατανοούμε. Χρησιμοποιούμε εκφράσεις όπως “Καταλαβαίνω οτι φοβάσαι! Αυτός ο σκύλος γαβγίζει πολύ δυνατά!” Δεν μπαίνουμε απαραίτητα στην διαδικασία να το “γιατρέψουμε' αλλά να του δείξουμε οτι δεν είναι μόνο του, οτι του συμπαραστεκόμαστε στον φόβο του και κατανοούμε το πως αισθάνεται.

 

·Μιλάμε στο παιδί για τα δικά μας βιώματα. Με αυτό τον τρόπο αποδραματοποιούμε την κατάσταση. Το να μιλήσουμε στο παιδί για έναν δικό μας φόβο τον οποίο δεν τον έχει το παιδί, το κάνει να αισθάνεται πιο δυνατό και συνειδητοποιεί πως ο καθένας έχει του δικούς του φόβους, οι οποίοι στον άλλον μπορεί να φανούν μικροί...