Σύμφωνα με τους ψυχολόγους τα όνειρα παρέχουν πληροφορίες τις οποίες αποκρυπτογραφώντας τα στοιχεία τους δίνουν μια εικόνα για το συνειδητό και το ασυνείδητο του ανθρώπινου ψυχισμού. Τα όνειρα διαρκούν περίπου δυο ώρες συνολικά και συμβαίνουν σε τακτά χρονικά διαστήματα κατά τη διάρκεια της νύχτας, τουλάχιστον πέντε φορές την βραδιά. Τι βλέπουν όμως τα παιδιά στον ύπνο τους;

Ειδικά τις μέρες έναρξης των σχολείων, τα παιδιά εκφράζουν συχνά μια άρνηση στο να ακολουθήσουν τόσο το πρόγραμμα του σχολείου, όσο και γενικότερα τις υποχρεώσεις της νέας σχολικής χρονιάς. Εκφράσεις όπως «μαμά δεν θέλω να πάω σχολείο, πονάει η κοιλιά μου» κι άλλες τέτοιες παρόμοιες , είναι πολύ συχνές. Είναι οι στιγμές....

Οι διαταραχές ύπνου στα παιδιά είναι ποικίλες, με διαφορετική ένταση, διάρκεια, χρόνο εμφάνισης κτλ. Οι περισσότερες από αυτές θεωρούνται μεταβατικές, οι οποίες υποχωρούν καθώς το παιδί μεγαλώνει. Άλλες πάλι χρειάζονται δραστική παρέμβαση για να υποχωρήσουν. Στις περισσότερες φορές τα παιδιά δεν παραπονούνται για ενοχλήσεις. Σε αρκετές όμως περιπτώσεις οι διαταραχές ύπνου έχουν επιπτώσεις στο λειτουργικό επίπεδο της καθημερινότητας του παιδιού, όπως είναι η σχολική του επίδοση, η διάθεση του κτλ.

Πολλοί γονείς παραπονιούνται ότι το παιδί του είναι ντροπαλό και προσπαθούν να το κινητοποιήσουν ώστε να γίνει λίγο πιο άνετο με τις κοινωνικές επαφές, να μην είναι τόσο συνεσταλμένο και γενικά να βγει από καβούκι του. Επιπλέον, ανησυχούν μήπως αυτή του η συμπεριφορά υποδηλώνει κάτι άλλο π.χ. κάποια αγχώδη διαταραχή, χαμηλή αυτοεκτίμηση, έλλειψη κοινωνικών δεξιοτήτων κτλ.

Όταν οι γονείς χωρίζουν είναι πολύ σύνηθες τα παιδιά να συντηρούν και να εκφράζουν φαντασιώσεις επανασύνδεσης. Αυτή είναι μια αναμενόμενη και φυσιολογική αντίδραση, καθώς το διαζύγιο αποτελεί ένα τραυματικό γεγονός για τα παιδιά. Πολλές φορές οι αλλαγές που το συνοδεύουν τρομοκρατούν τα παιδιά όπως κάθε άγνωστη για αυτά κατάσταση. Αισθάνονται ασφάλεια στα γνωστά τους δεδομένα και έχουν την ανάγκη να διατηρήσουν αυτή την ασφάλεια και προστασία της οικογενειακής δομής και ταυτότητας.

Όλοι γνωρίζουμε τις επιπτώσεις στην ψυχική υγεία ενός παιδιού όταν αυτό κακοποιηθεί από ενήλικο συγγενή ή άτομο του περιβάλλοντος. Ως ενήλικας και το ίδιο αργότερα θα εκδηλώσει ανάρμοστες συμπεριφορές που πολλές φορές αγγίζουν και την παραβατικότητα.

Αυτό που ίσως δεν ξέρουμε είναι ότι ο εκφοβισμός από συνομήλικους του (Bullying) έχει 5πλάσιες πιθανότητες να οδηγήσει το παιδί σε Διαταραχές Άγχους, και 2πλάσιες πιθανότητες να το οδηγήσει σε Κατάθλιψη.

Αυτό είναι το συμπέρασμα μιας μελέτης που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Lancet Ψυχολογία,

Ο φόβος είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα το οποίο όλα τα παιδιά θα βιώσουν στη ζωή τους, άλλα σε μεγαλύτερο και άλλα σε μικρότερο βαθμό. Είναι μια φυσιολογική αντίδραση του παιδιού σε κάποια κατάσταση, γεγονός, αντικείμενο, ζώο ή άνθρωπο το οποίο εκλαμβάνει ως απειλή. Όταν μιλάμε για παιδικούς φόβους τι πρέπει να κάνουν οι γονείς και πως πρέπει να αντιδράσουν; Παρακάτω ακολουθούν κάποιες βασικές συμβουλές.

 

·Σεβόμαστε το συναίσθημα του. Με αυτό τον τρόπο το παιδί μας εμπιστεύεται. Δείχνουμε σεβασμό στο φόβο του όσο παράλογος κι αν μας φαίνεται. Δεν υποτιμάμε τον φόβο του , ούτε κατακρίνουμε το παιδί με κουβέντες όπως “Καλά, είναι δυνατόν να φοβάσαι κάτι τέτοιο;;”

 

·Δεν χαρακτηρίζουμε το παιδί π.χ. “Έλα, μην είσαι φοβητσιάρης!'

 

·Ακούμε! Ακούμε το παιδί όταν μας μιλάει για τους φόβους του. Το ρωτάμε “τι φοβάσαι πιο πολύ;” ή “τι σε φοβίζει πιο πολύ στο σκύλο; το μέγεθος του, το γαυγισμά του; φοβάσαι μήπως σε δαγκώσει; οι απότομες κινήσεις του; φοβάσαι μήπως πηδήξει πάνω σου για παιχνίδια;”

 

·Αποδεχόμαστε και κατανοούμε. Χρησιμοποιούμε εκφράσεις όπως “Καταλαβαίνω οτι φοβάσαι! Αυτός ο σκύλος γαβγίζει πολύ δυνατά!” Δεν μπαίνουμε απαραίτητα στην διαδικασία να το “γιατρέψουμε' αλλά να του δείξουμε οτι δεν είναι μόνο του, οτι του συμπαραστεκόμαστε στον φόβο του και κατανοούμε το πως αισθάνεται.

 

·Μιλάμε στο παιδί για τα δικά μας βιώματα. Με αυτό τον τρόπο αποδραματοποιούμε την κατάσταση. Το να μιλήσουμε στο παιδί για έναν δικό μας φόβο τον οποίο δεν τον έχει το παιδί, το κάνει να αισθάνεται πιο δυνατό και συνειδητοποιεί πως ο καθένας έχει του δικούς του φόβους, οι οποίοι στον άλλον μπορεί να φανούν μικροί...

Στις μέρες μας έχουν αυξηθεί τα διαζύγια και πολλά είναι τα παιδιά που μεγαλώνουν με τον ένα γονέα, βλέποντας τον άλλον ανά τακτά διαστήματα. Το πιο σύνηθες είναι μετά από ένα διαζύγιο, τα παιδιά της οικογένειας να διαμένουν με την μητέρα τους και να έχουν τακτικές συναντήσεις με τον πατέρα, ανάλογα με τι έχει οριστεί νομικά στην κάθε περίπτωση.

Συνέπεια, της παραπάνω κατάστασης πολλές φορές είναι το σύνδρομο του «Μπαμπά της Κυριακής», κατά το οποίο ο ένας γονέας, συνήθως η μητέρα, η οποία ζει με τα παιδιά, είναι υπεύθυνος και αναλαμβάνει καθημερινές υποχρεώσεις, διάβασμα, εξωσχολικές δραστηριότητες, φροντιστήρια κτλ, ενώ ο άλλος, συνήθως ο μπαμπάς, αναλαμβάνει τον ρόλο του διασκεδαστή. Λόγω περιορισμένων επαφών με τα παιδιά, ο πατέρας φροντίζει τον χρόνο που έχει μαζί τους να τον αξιολογήσουν με τέτοιο τρόπο ώστε να περάσουν τα παιδιά ευχάριστα, και στο λίγο χρόνο που θα τα δει-κυρίως Σαββατοκύριακα, όπου τα παιδιά δεν έχουν πολλές υποχρεώσεις- να πάνε βόλτες, να κάνουν διαφορετικά και ξεχωριστά πράγματα, δραστηριότητες χαλάρωσης και διασκέδασης.

 

Όλα τα παιδιά κάποια στιγμή θα εκδηλώσουν κάποια μορφή επιθετικότητας είτε λεκτική είτε εξωλεκτική. Για ποιους όμως λόγους φτάνει ένα παιδί να εκδηλώσει επιθετικές συμπεριφορές;

Πολλοί μελετητές της ανθρώπινης συμπεριφοράς υιοθετούν την άποψη ότι όπως στο ζωικό βασίλειο, έτσι και στον άνθρωπο, είναι στη φύση του να εκδηλώσει επιθετικότητα. Είναι ένα κληροδοτημένο ένστικτό του οποίου η εκτόνωση θα πρέπει να διοχετεύεται ώστε να μην υπάρχουν εσωτερικές εντάσεις. Επιπλέον, η επιθετική συμπεριφορά λειτουργεί ως μιμητικό πρότυπο, το οποίο να παιδιά βλέπουν στο περιβάλλον τους και το υιοθετούν. Ουσιαστικά μαθαίνουν να συμπεριφέρονται με αυτό τον τρόπο εφόσον βλέπουν ότι είναι αποδεκτό στον περίγυρο και στην οικογένεια....

 

Σε μια τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη δοκιμή, οι ερευνητές του Conduct Problems Prevention Research Group εξέτασαν εάν μία παρέμβαση θα μπορούσε να επηρεάσει την εξέλιξη 6χρονων παιδιών που βρίσκονταν σε κίνδυνο. Η μελέτη πρόσφατα δημοσιεύτηκε στο American Journal of Psychiatry και έδειξε ότι η πρώιμη παρέμβαση σε παιδικό πληθυσμό υψηλού κινδύνου, επηρεάζει την εξέλιξη τους, όταν αυτά φτάσουν στην ηλικία των 25+ ετών .

Τα παιδιά που αντιμετωπίζουν χρόνιες δυσκολίες οι οποίες σχετίζονται με τη διαγωγή διατρέχουν κίνδυνο για κακή εξέλιξη στην εφηβεία και στην ενήλικη ζωή. Οι ερευνητές διενέργησαν ανίχνευση σε σχεδόν 9600 παιδιά του νηπιαγωγείου και ταυτοποίησαν 976 από αυτά με προβλήματα διαγωγής. Οι μαθητές προέρχονταν από 55 σχολεία, σε τέσσερις κοινότητες.....