Η ένταξη μας στο σχολικό πλαίσιο είναι από τις πρώτες αλλαγές κοινωνικού πλαισίου που βιώνουμε σαν άτομα στην νηπιακή μας ηλικία. Αυτό σημαίνει ότι για πρώτη φορά τα παιδιά αποχωρίζονται για λίγο το οικείο και ασφαλές περιβάλλον της οικογένειας και εντάσσονται σε ένα άλλο κοινωνικό σύνολο με το οποίο δεν είναι εξοικειωμένα, και καλούνται να συναναστραφούν με καινούρια, πολλές φορές άγνωστα άτομα, να ακολουθήσουν καινούριους κανόνες και πρόγραμμα. Η μετάβαση αυτή ως κάτι καινούριο και άγνωστο μπορεί να προκαλέσει ποικίλα συναισθήματα και σκέψεις στο παιδί, συμπεριλαμβανομένου του άγχους και της ανησυχίας. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην περίπτωση που το παιδί πηγαίνει για πρώτη φορά στον παιδικό σταθμό, αλλά και όταν μεταβαίνει από την μια τάξη του δημοτικού στην επόμενη.

Επειδή ακριβώς το νέο αυτό ξεκίνημα στην ευαίσθητη ηλικία των παιδιών είναι ιδιαίτερα κρίσιμο και μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στην εικόνα που θα σχηματίσουν τα παιδιά για το σχολείο, δίνεται ένα περιθώριο προσαρμογής στα παιδιά ώστε να βιώσουν την αλλαγή αυτή όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Το διάστημα προσαρμογής διαρκεί περίπου ένα μήνα όπου τα παιδιά σταδιακά περνάνε όλο και περισσότερο χρόνο στον καινούριο χώρο και εξοικειώνονται σιγά σιγά με το καινούριο τους περιβάλλον. Εξοικειώνονται με τις δασκάλες, τα υπόλοιπα παιδιά και τους νέους ρυθμούς μέσα στους οποίους μαθαίνουν να κινούνται. Αυτό το διάστημα είναι ιδιαίτερα σημαντικό καθώς λειτουργεί σαν βάση και για τις μετέπειτα αλλαγές της ζωής τους όπως είναι η ένταξη τους στον εργασιακό χώρο ως ενήλικες.

Με την ένταξη του παιδιού στο καινούριο σύνολο ξεκινάει σιγά σιγά και ο απογαλακτισμός του από τον γονέα...

Ο Μιμητισμός ως ανθρώπινη λειτουργία είναι απαραίτητο στάδιο ανάπτυξής μας απο την βρεφική μας ακόμα ηλικία. Μέσω αυτού μαθαίνουμε κάθε λειτουργία δικιά μας και του περιβάλλοντός μας και αναπτύσσουμε τον χαρακτήρα μας. Σε κάποιο στάδιο κοντά στην εφηβεία όμως υπάρχει η έντονη ανάγκη μας για αυτονομία και απεξάρτηση με κύριο στόχο κι ανάγκη να δώσουμε το καθαρά προσωπικό μας στίγμα σε κάθε μας ενέργεια που θα μας ξεχωρίσει απο τους υπόλοιπους. Πολλές φορές όμως ειδικά ανάμεσα σε αδέρφια (ή και σε περιπτώσεις πολύ στενής παρέας με "κολλητό" ή "κολλητή"), οι έφηβοι παρουσιάζουν έντονο μιμητισμό καθόλη την διάρκεια της εφηβείας χωρίς καμία διάθεση "προσωπικού τους" στίγματος στις ενέργειές τους.Αυτό γίνεται παθολογικό όταν σχεδόν κάθε ενέργειά του πλέον είναι προιόν αυτού του μιμητισμού. Οι λόγοι που μπορούν να οδηγήσουν σε αυτήν την συμπεριφορά....

Όλοι γνωρίζουμε για την σημαντικότητα του ρόλου της μητέρας στην υγιή ανάπτυξη του παιδιού. Το γεγονός ότι ο ρόλος του πατέρα είναι λίγο παραγκωνισμένος, συγκριτικά με αυτόν της μητέρας, δεν σημαίνει ότι είναι μειωμένης σημαντικότητας! Το πατρικό πρότυπο είναι εξίσου σημαντικό τόσο για τα αγόρια όσο και για τα κορίτσια, και παίζει καθοριστικό ρόλο στις μελλοντικές σχέσεις και επαφές που θα δημιουργήσουν τα παιδιά σαν ενήλικες. Τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς πατέρα καλούνται να αντιμετωπίσουν μεγαλύτερες δυσκολίες καθώς ψυχικές και συναισθηματικές τους ανάγκες μένουν να εκκρεμούν.

Δεν είναι τυχαίο πως έρευνες δείχνουν ότι πάνω από το 35% των παιδιών που μεγάλωσαν χωρίς πατέρα ανέπτυξαν ψυχικές διαταραχές. Επιπλέον, πάνω από το 65% των φυλακισμένων ενηλίκων μεγάλωσαν χωρίς τον πατέρα τους. Αυτό σημαίνει ότι η έλλειψη πατρικού προτύπου οδηγεί στην εκδήλωση παραβατικών συμπεριφορών και εγκληματικών ενεργειών όπως κλοπές, βιασμοί κ.α. Σε γενικές γραμμές και όσο τα παιδιά είναι ακόμα μικρά, η έλλειψη του πατέρα συμβάλλει στην μειωμένη μαθητική τους απόδοση, στην αυξημένη επιθετικότητα και σε προβλήματα προσαρμογής τόσο στο σχολείο όσο και σε άλλα κοινωνικά πλαίσια. Πολύ οδυνηρό είναι επίσης το γεγονός (βασιζόμενο πάλι σε μελέτες) πως τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς πατέρα τείνουν να οδηγούνται στα ναρκωτικά, ενώ τα κορίτσια πέφτουν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης και μένουν έγκυες σε πολύ μικρή ηλικία.

Τι εννοούμε όμως όταν λέμε ότι ένα παιδί δεν έχει πατέρα;;

Η απουσία του πατέρα έχει τρείς κυρίως μορφές: την έλλειψη, την απώλεια και την στέρηση του πατέρα...

Σαν τίτλος σίγουρα ακούγεται εφιαλτικός για τους περισσότερους γονείς, είτε πρόκειται για γιό είτε για κόρη. Αν και περισσότερο στα αγόρια η ομοφυλοφιλία κρίνεται καταδικαστέα και αντιμετωπίζεται απο τους γονείς ως ολική "καταστροφή", εντούτοις και στα κορίτσια θεωρείτε απο τους γονείς ως στιγματισμός και ασθένεια προς θεραπεία.
Επίσημα η ομοφυλοφιλία έχει πάψει να θεωρείται ψυχολογική ασθένεια εδώ και περίπου μια 20ετία. Αυτό δεν συνέβη  ως αποτέλεσμα μιας απόφασης που κρίθηκε κοινωνικά αναγκαία να ληφθεί , αλλά κατόπιν αναλύσεων όλων των παραγόντων που  γεννούν  την ομοφυλοφιλία συμπεριλαμβανομένων και των γενετικών. Παραμένει ως ασθένεια , Σεξουαλικής Διαταραχής, μόνο όταν το ομοφυλόφιλο άτομο αισθάνεται δυσλειτουργικό με την ομοφυλοφιλία του, και μόνο τότε.
Να διευκρινίσουμε εδώ ότι μιλάμε για ομοφυλοφιλία ...

Πολλές φορές η έννοια της αυτοεκτίμησης συνδέεται  με την έννοια της ψευδούς και συνεχόμενης επικρότησης των πράξεων των παιδιών,ακόμα και χωρίς λόγο ή υπερβάλλοντας, κάτι που είναι λάθος. Και είναι λάθος γιατί αν υπερτονίζουμε ως υπαρκτά , χαρακτηριστικά του παιδιού που στην πραγματικότητα δεν έχει, όταν φτάσει σε ηλικία να αντιλαμβάνεται την αλήθεια..

Οι σημερινοί έφηβοι δεν είναι παιδιά και μάλιστα ανώριμα όπως λανθασμένα πιστεύουμε. Είναι άτομα με άποψη,ιδέες και ωριμότητα που ίσως και να λείπει σε πολλούς απο εμάς τους "πραγματικά" ώριμους. Κλήθηκαν να μεγαλώσουν σε μια κοινωνία που κινείται με απίστευτες ταχύτητες σε κάθε τομέα, και αναγκάστηκαν να ωριμάσουν το ίδιο γρήγορα.Και τα κατάφεραν. Σε πολλές περιπτώσεις όμως δεν βρίσκουν δημιουργικές διεξόδους για τις δυνατότητές τους ,γιατί η κοινωνία μας δεν τις προσφέρει. Τότε στρέφονται σε παθητικότητα, σε ακραίες σεξουαλικές συμπεριφορές και σε εθισμούς όπως το αλκοόλ ή τα ναρκωτικά.
Κύριοι λόγοι, και πιστεύω οι σημαντικότεροι, που οδηγούν τους εφήβους στο αλκοόλ είναι οι κοινωνικοί που προανέφερα.Είναι ο εγκλωβισμός τους αυτός ακριβώς, σε μια κοινωνία που δεν βλέπουν να τους προσφέρει τίποτα, αλλά αντιθέτως τους απαιτεί πολλά. Αξίζει να τονίσουμε εδώ ότι πρόσφατη έρευνα στην Αμερική έδειξε ότι το αλκοόλ αντιμετωπίζεται διαφορετικά απο τα αγόρια απο ότι απο τα κορίτσια. Στα αγόρια είναι ένας τρόπος εκτόνωσης και ελευθερίας ενω στα κορίτσια ένα μέσο για την καλύτερη επίλυση προβλημάτων τους.
Σημαντικότατο ρόλο στο να οδηγηθεί ένας έφηβος στο αλκοόλ παίζει η επικοινωνία μέσα στην οικογένεια που συνεχώς φθίνει. Δεν αφιερώνουμε χρόνο στο να ακούσουμε τον έφηβο κι όταν το κάνουμε, παράλληλα ασχολούμαστε και με κάτι άλλο. Σίγουρα σημαντικό είναι και το ανάλογο ιστορικό.....

Η παιδική κακοποίηση είναι ένα φαινόμενο το οποίο τα τελευταία τριάντα χρόνια έχει ευαισθητοποιήσει αρκετό κόσμο, επιστήμονες και αρχές. Ιδιωτικοί φορείς και οργανισμοί κινητοποιήθηκαν και έλαβαν μέτρα για την αντιμετώπιση του φαινομένου αυτού και για την προστασία των παιδιών. Παρόλα αυτά το φαινόμενο της παιδικής κακοποίησης έχει τις ρίζες του πολύ παλαιότερα. Το πρώτο περιστατικό παιδικής κακοποίησης γνωστοποιήθηκε το 1874 και αφορούσε ένα κοριτσάκι την Μαίρη Έλεν, η οποία κακοποιήθηκε βάναυσα από την θετή της μητέρα. Η φωνές και τα ουρλιαχτά της μικρής Μαίρης ακούστηκαν από μια γειτόνισσα ή οποία ανέφερε το περιστατικό και κατόπιν έρευνας από της αρχές το παιδί απομακρύνθηκε από την θετή της μητέρα και μεταφέρθηκε σε ένα πιο υγειές περιβάλλον. Περιστατικά παιδικής κακοποίησης φυσικά προϋπήρχαν τα οποία όμως ο κόσμος αποσιωπούσε. Αρκετά χρόνια αργότερα, το 1960 επιστήμονες και νομοθέτες συνέταξαν νομοθετικό πλαίσιο για την προστασία κακοποιημένων παιδιών.

Τι είναι όμως παιδική κακοποίηση;

Οι περισσότεροι από εμάς θεωρούν ότι η έννοια κακοποίηση αναφέρεται μόνο σε ακραία περιστατικά και  υπερβολικές μορφές εκδήλωσης βίας...

Το άγχος για τις πανελλήνιες εξετάσεις, είναι το άγχος για τις επιδόσεις, είναι το άγχος της αντίδρασης των γονέων και φίλων ,είναι το άγχος για το μέλλον που φαίνεται να καθορίζεται μέσα από αυτές…..
Πολλοί μαθητές αισθάνονται να κουβαλούν αυτό το «φορτίο»  των προσωπικών και οικογενειακών προσδοκιών .
Συγκρίσεις ,προσδοκίες γονέων και πίεση  δημιουργούν στους μαθητές  ανησυχίες και άγχος και αισθάνονται πως πρέπει να αποδείξουν μέσα από αυτές τις εξετάσεις την προσωπική τους αξία  καθώς και   τη μελλοντική τους  σταδιοδρομία.
Πολλές φορές οι γονείς αντί να βοηθήσουν το παιδί να μειώσει το άγχος των εξετάσεων ,του δημιουργούν μεγαλύτερο(άγχος), ωθώντας το σε έναν «αγώνα δρόμου» για την κατάκτηση της επιτυχίας.
Παρατηρούμε  πως  οι  γονείς που ...

Η εφηβική ηλικία είναι μια μεταβατική  περίοδος μεταξύ της  παιδικής  ηλικίας και της ενήλικης  .Την χαρακτηρίζει δε μια σειρά βιολογικών  ,κοινωνικών και ψυχολογικών αλλαγών . Είναι  μια πολύ κρίσιμη  περίοδος για την σεξουαλική  ανάπτυξη καθώς και τον  καθορισμό  της σεξουαλικής ταυτότητας του εφήβου.
Η εφηβεία  αρχίζει να γίνεται  εμφανής ως  γνωστόν  από την ανάπτυξη του  στήθους στο κορίτσι και από  το μήλο του  Αδάμ στο αγόρι  κάνοντας ακόμα πιο  εμφανή  τη διαφορά του φύλου  ,κάτι που στην παιδική ηλικία  δεν είναι και τόσο  διακριτό  .
Τα  όργανα  αναπαραγωγής ωριμάζουν και  ιδιαίτερα   στα  κορίτσια όπου η εφηβεία  "xτυπάει" την πόρτα  περίπου δυο χρόνια  νωρίτερα  από ότι στα αγόρια  ,μέσα από την  έλευση της εμμήνου ρύσης η αλλιώς  περιόδου.
Οι  περισσότεροι από εμάς και  όσοι μπορούμε να θυμηθούμε την εφηβική μας ηλικία, θα  παρατηρούσαμε  ότι  ήμασταν πιο ονειροπόλοι και οραματιστές   κάτι που είναι  πάρα πολύ έντονο σε  αυτή την ηλικιακή   φάση της ζωής του  ατόμου.
Οι  έφηβοι  έχουν σύνθετο  τρόπο  σκέψης  γεμάτο ερωτήματα καθώς και  άπειρες  εναλλακτικές λύσεις, ενώ  παράλληλα  αναλύουν σε βάθος  κάθε  δική  τους σκέψη  η σκέψη  άλλων.
Κατά  τη διάρκεια  της εφηβικής  ηλικίας το άτομο  αισθάνεται .....

Το στρες προέρχεται από τον συνδυασμό, των απαιτήσεων- στόχων που θέτουμε στον εαυτό μας και τον τελικό γινόμενο αποτέλεσμα μας. Αυτά σε συνδυασμό πάντα και με τον περιορισμό χρόνου. Οι παράγοντες που γεννούν τόσο τις απαιτήσεις όσο και τα τελικά αποτελέσματα κάθε προσπάθειας μπορεί να είναι εξωτερικοί ( περιβάλλον, γονείς, εργασία, σχέση) αλλά και εσωτερικοί ( εικόνα του εαυτού μας, λανθασμένη οριοθέτηση στόχων, τελειομανία).
Ως ενήλικες οι περισσότεροι πιστεύουμε ότι τα παιδιά εξαιρούνται από όλα αυτά, και ως εκ τούτου δεν επηρεάζονται από το στρες και δεν έχουν άγχος. Η πραγματικότητα όμως είναι εντελώς διαφορετική. Στα παιδιά το άγχος είναι ακόμη πιο πολύπλοκο από ότι σ’ έναν ενήλικα αφού διακατέχονται και αυτά από στρες και μάλιστα έντονο.
Στα παιδιά η ποιότητα και το είδος στρες χωρίζεται ηλικιακά...