"Αν κρίνεις τους ανθρώπους, δεν υπάρχει χρόνος για να τους αγαπήσεις."
Mother Teresa

Φανταστικός διάλογος (ή όχι και τόσο) : Έτος 1996

-          Πόσους φίλους έχεις;

-          Φίλους ή γνωστούς;

-          Φίλους, ρε παιδί μου!

-          Οι φίλοι μου μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού!

-          Τυχερός είσαι!

Φανταστικός διάλογος (ή όχι και τόσο) : Έτος 2014

-          Πόσους φίλους έχεις;

-          452!

-          Μόνο; Εγώ 658!

-          Ούαου!

Οι θάνατοι δημοσίων προσώπων  (ηθοποιών, μουσικών, πολιτικών, κ.α) αγγίζουν τη ζωή μας.  Αυτό συμβαίνει γιατί,  ειδικά στην εποχή μας, με την πληθώρα μέσων επικοινωνίας (internet, περιοδικά, τηλεόραση κ.ο.κ) έχουμε τη δυνατότητα να τους "γνωρίσουμε", να μάθουμε καθημερινά νέα τους, να "τρυπώσουμε" στις προσωπικές τους στιγμές, να χαρούμε με τις χαρές και τις επιτυχίες τους, να τους νοιώσουμε με λίγα λόγια "δικούς μας ανθρώπους". Φτιάχνουμε μαζί τους μια σχέση με ιδιαίτερους κανόνες αφού αυτή η σχέση δεν είναι αμφίδρομη.  Τη στιγμή λοιπόν που ο άνθρωπος αυτός θα πάψει να ζει , μοιραία θα θρηνήσουμε το θάνατό του, όπως θα κάναμε με ένα άνθρωπο δικό μας με το οποίο είχαμε μια σχέση οικειότητας. 

Πως μπορώ να εκφράσω το πένθος μου για ένα δημόσιο πρόσωπο;

      Μη λογοκρίνετε τον εαυτό σας επειδή θρηνείτε αυτόν τον θάνατο

      Αν έχετε τη δυνατότητα παραβρεθείτε στην κηδεία ή το μνημόσυνο ή παρακολουθήστε μέσα από την τηλεόραση ή το διαδίκτυο.

      Μπείτε σε forum και μοιραστείτε τις σκέψεις και τα συναισθήματα σας για το θάνατο του αγαπημένου σας καλλιτέχνη/συγγραφέα/ηθοποιό κ.ο.κ

Πολλές φορές νοιώθουμε να απογοητευόμαστε από άτομα ή καταστάσεις κυρίως γιατί υπερεκτιμήσαμε αυτά. Η υπερεκτίμηση ξεκινάει από την εξιδανίκευση, η οποία έχει της ρίζες της στην ανωριμότητα της παιδικής ηλικίας. Ως παιδιά εξιδανικεύουμε σχεδόν τα πάντα, κυρίως γιατί περιβαλλόμαστε από την γονική αγάπη που συνυπάρχει με τη ευθύνη όσων ζούμε. Αυτό βέβαια φυσιολογικά μας οδηγεί στα μετέπειτα στάδια της ωρίμανσης, στα οποία φιλτράρουμε αντικειμενικότερα τις προσλαμβανόμενες πληροφορίες, μειώνοντας έτσι τις προσδοκώμενες θετικές εκβάσεις βάσει της ρεαλιστικότητας των συμβάντων.

Cosmos
Κατηγορία ΑΠΟΨΕΙΣ

Ο κόσμος μας, ορίζεται από δυο κύριους άξονες: τον χρόνο και την σημαντικότητα.

Χρόνος τι είναι; Χρόνος είναι το παρελθόν ,δηλαδή όσα ήδη ζήσαμε, το παρόν, όσα τώρα ζούμε , και το μέλλον, δηλαδή όσα θέλουμε να ζήσουμε.

Ο κόσμος μας όσων αφορά τον χρόνο ορίζεται όμως μόνο από το σήμερα, από όσα  στο ΤΩΡΑ ζούμε. Κόσμος μας δεν είναι το χθες (αν και υπήρξε), αλλά ούτε το αύριο αφού ακόμα δεν υπάρχει. Ψυχολογικά βέβαια συνήθως,

στο παρελθόν ζούνε οι άνθρωποι που είναι  υπερ-συναισθηματικοί και αρκετά παθητικοί. Στο μέλλον οι άνθρωποι που είναι ιδιαίτερα αγχωτικοί , και υπερ-δραστήριοι. Οι λειτουργικοί άνθρωποι φροντίζουν και προσπαθούν να ζουν στο παρών, έχοντας τις εμπειρίες του παρελθόντος , και φτιάχνοντας τα όνειρα του μέλλοντος τους....

Παρόλο που γνωρίζουμε τα συναισθήματα που βιώνει μια γυναίκα όταν δεν μπορεί να γίνει μητέρα μοιάζει να μην ασχολούμαστε τόσο με τα συναισθήματα που βιώνει ένας άντρας ο οποίος δεν μπορεί να γίνει πατέρας.

Συνήθως ένας άντρας δυσκολεύεται να εκφράσει τα συναισθήματα του και ακόμα περισσότερο τον πόνο που βιώνει επειδή δεν έχει παιδιά. Ο πόνος αυτός προέρχεται από τη γνώση ότι η κληρονομιά του θα πάψει να υπάρχει με το θάνατο του. Ως κληρονομιά εννοούμε την οικογενειακή του ιστορία,το όνομα του, κειμήλια, ιστορίες και αστεία που θα ήθελε να του διηγηθεί,δεξιότητες που θα ήθελε να του διδάξει,όπως οδήγηση,ψάρεμα κ.ο.κ. Προέρχεται επίσης από την ανάγκη του άντρα να εκπληρώσει αυτόν τον πατρικό ρόλο βοηθώντας ένα παιδί να περάσει από την παιδική στην ενήλικη ζωή.

Οι λόγοι που ένας άντρας δεν αποκτά παιδιά ποικίλλουν. Μπορεί η σύντροφος του να μην θέλει παιδιά, λόγοι γονιμότητας, μια σειρά αποτυχημένων σχέσεων που καθυστερούν την επιλογή του κατάλληλου συντρόφου,με αποτέλεσμα η ηλικία να μην είναι πλέον σύμμαχος,κοινωνικοί λόγοι καθώς και λόγω προσωπικών περιστάσεων.

Έρευνες έχουν δείξει ότι ο άντρας που δεν έχει παιδιά, επηρεάζεται περισσότερο από το γεγονός αυτό από ότι η γυναίκα. Γίνεται περισσότερο εσωστρεφής, καταθλιπτικός, θυμωμένος στις αντιδράσεις του. Έχει την αίσθηση του αποκλεισμού από ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας ειδικά όταν είναι παρών σε συναρτήσεις που οι συζήτηση στρέφεται γύρω από τα παιδιά και βιώνει φόβο λόγω της μοναξιάς των γηρατειών. Επίσης το στερεότυπο ότι "αντέχει" του στερεί την συναισθηματική και φυσική υποστήριξη που συνήθως παρέχεται σε μια γυναίκα.

Να πας για θεραπεία; Τρελάθηκες; Αυτοί θα πάρουν τα λεφτά σου και θα σε κάνουν χειρότερα.

          Μια φίλη μου , μίσησε τους γονείς της και δεν τους μιλάει πια. Καλύτερα να το σκεφτείς καλά.

          Από τότε που πήγες «εκεί» άλλαξες. Κουβέντα δεν σηκώνεις πια. Είσαι σίγουρος ότι σου κάνει καλό;

-          Άσε καλέ, αυτή χώρισε το ζευγάρι , δεν είχαν πρόβλημα όταν αποφάσισαν να την επισκεφτούν.

           Ένας  ξάδελφος πήγε σε έναν από αυτούς και άρχισε να παίρνει φάρμακα και τώρα δεν μπορεί να τα κόψει.

           Έχουν κλείσει σπίτια … Από τη δυστυχία του κοσμάκη ζουν

          Μόδα έγινε τώρα, να πηγαίνεις για θεραπεία, άσε μας καλέ.

Οι παραπάνω φράσεις είναι μόνο λίγες από τις μομφές που έχουν ακουστεί για τους   επαγγελματίες που δουλεύουν στο χώρο της ψυχικής υγείας. Στην Ελλάδα επικρατεί σύγχυση και φόβος γύρω από αυτά τα επαγγέλματα και στους ανθρώπους που τα εξασκούν αποδίδονται είτε μυθικές δυνάμεις είτε οι υπηρεσίες τους  αντιμετωπίζονται με υποτίμηση και χλευασμό. Για ποιους λόγους όμως συμβαίνει κάτι τέτοιο;

«Θέλω να με πάρεις αγκαλιά.. Αγκαλιά.. Ξέρεις.. Είναι αυτό που τυλίγεις τα χέρια σου γύρω απο το σώμα μου.. Αλλά κρατάς την ψυχή μου». Υπάρχει ένα μέρος όπου η στεναχώρια, ο θυμός, ο φόβος, ο πόνος, η μοναξιά και η ανασφάλεια δεν έχουν θέση.. Εκεί θα βρείς την αγάπη, την ελπίδα, την αποδοχή και την ασφάλεια.. Μοναδικά συναισθήματα που ρέουν σε διπλή κατεύθυνση. Αυτό το μέρος ονομάζεται Αγκαλιά..

Πόνος, ένα δώρο που δεν το θέλει κανείς. Αυτός είναι ο τίτλος ενός βιβλίου που έγραψε ένας χειρουργός και στις σελίδες του περιγράφει το πως κινδυνεύει η ανθρώπινη ζωή όταν ο άνθρωπος δεν μπορεί να νοιώσει σωματικό πόνο.

Στο οπισθόφυλλο διαβάζουμε: "Πονάω, άρα υπάρχω"

Αν μπορούσαμε να επιστρέψουμε και να παγώσουμε τον χρόνο, έστω για λίγο, στην πιο ευτυχισμένη περίοδο της ζωής μας.. Ποια θα ήταν αυτή; Αναμφισβήτητα στα παιδικά μας χρόνια..

Τότε που το μόνο πράγμα που θέλαμε.. ήταν να συναντήσουμε τους φίλους μας.. να παίξουμε.. να γελάσουμε..

Την εποχή που δεν υπήρχαν κινητά.. αλλά η επικοινωνία ήταν άμεση.. κοιτώντας τον άλλο στα μάτια..

Ο χρόνος πέρασε.. και εμείς βιαστήκαμε να μεγαλώσουμε.. Αφήσαμε πίσω μας την αθωότητα.. την ελπίδα.. ότι τα όνειρα μας θα κρατήσουν για πάντα.. Την σιγουριά ότι θα αλλάξουμε τον κόσμο..

Οι άνθρωποι που μεγαλώνουν με αδέλφια, γνωρίζουν από πρώτο χέρι τα συναισθήματα που συνεπάγεται αυτή η σχέση. Οι χαρές, οι λύπες, τα άγχη  αλλά και ο πόνος που  αυτή επιφέρει  τη γεμίζουν με αναμνήσεις, όνειρα , σχέδια  και νοσταλγία. Μέσα στη αδελφική σχέση υπάρχει συνήθως χώρος όπου τα αδέλφια μοιράζονται τη χαρά του παιχνιδιού και της συντροφιάς. Ορισμένες φορές υπάρχει  ο ανταγωνισμός όχι μόνο για ένα αγαπημένο παιχνίδι αλλά και για την αγάπη και την εύνοια των γονιών.

Σελίδα 1 από 10