Τι κάνει πραγματικά έναν άνθρωπο ικανό επαγγελματία; Και τι φέρνει την επαγγελματική επιτυχία;

Οι πετυχημένοι διευθυντές, μάνατζερ και οι CEO μεγάλων εταιριών με πετυχημένα brands έχουν μια κοινή αλλά πολύ βασική ικανότητα: Ξέρουν να εντοπίζουν τα δυνατά σημεία των συνεργατών τους και κατά επέκταση των υπαλλήλων τους, και να τα αξιοποιούν στο έπακρο.

Πολύ συχνά , ακόμα και σε παρέες φίλων, με ρωτάνε ποιόν θεωρώ εγώ καλό Ψυχοθεραπευτή. Αυτό δεν μπορεί φυσικά να απαντηθεί απλά και μονοδιάστατα. Πολύ γενικά, προσωπικά πιστεύω, ότι καλός Ψυχοθεραπευτής είναι ο αποτελεσματικός Ψυχοθεραπευτής. Πως μπορεί όμως ένας επαγγελματίας να είναι καλός κι αποτελεσματικός στον ίδιο βαθμό σε τόσο διαφορετικές και ιδιαίτερες περιπτώσεις; Κατά την γνώμη μου με έναν απλό τρόπο, μένοντας πιστός στην αμφιβολία του, και στην διαρκή αναζήτηση του καλύτερου για τον κάθε ασθενή του.

Ο καλός Ψυχοθεραπευτής «οφείλει» να έχει κάποιες βασικές αμφιβολίες. Πρώτη και κυριότερη είναι το αν πρέπει να αναλάβει τον άνθρωπο που προσέρχεται στο γραφείο του. Αυτό εξαρτάται από πλήθος παραγόντων που θα πρέπει σχετικά γρήγορα να εκτιμηθούν στον μυαλό του, όπως η φύση του προβλήματος που αντιμετωπίζει ο ασθενής, εάν υπάρχει εξειδίκευση που θα βοηθήσει περισσότερο, η διάθεση εμπλοκής του ασθενή στην διαδικασία , που είναι από τα πιο βασικά. Η δική μου πίστη είναι ότι συνεχίζεις να είσαι σωστός επαγγελματίας εάν συστήσεις έναν πιο εξειδικευμένο από σένα συνάδελφο σε συγκεκριμένο πρόβλημα ασθενή σου. Δεν είμαστε καλοί μόνο με το Ναι, μερικές φορές είμαστε καλοί και με το Όχι...

  1. Μάθετε να λέτε όχι-μην γίνεστε παθητικός δέκτης των όσων σας ζητάνε και αρνηθείτε ευγενικά σε κάτι με το οποίο δεν συμφωνείτε ή για μια χάρη που σας ζητάνε, την οποία δεν θέλετε να κάνετε.
  2. Εκφράστε τα συναισθήματα σας –πείτε στον άλλον πως αισθάνεστε και γιατί.
  3. Μην βάζετε τα θέλω των άλλων πάνω από τα δικά σας. Τα θέλω σας έχουν όση αξία έχουν και των άλλων.
  4. Πετάξτε τις ενοχές από πάνω σας-μην νιώθετε άσχημα εάν αρνηθείτε κάτι σε κάποιον.
  5. Σεβαστείτε και αγαπήστε τον εαυτό σας για να το κάνουν και οι άλλοι.
  6. Έχετε το δικαίωμα να αλλάξετε γνώμη και να το πείτε.
  7. Αντικαταστήστε τις αρνητικές σκέψεις αυτοκριτικής με πιο ρεαλιστικές και θετικές (π.χ. είμαι απαίσια φίλη που δεν δάνεισα χρήματα στην φίλη μου…-Εφόσον έχω οικονομικές στενότητες θα πρέπει να είμαι πολύ προσεκτική με την διαχείριση των χρημάτων μου)
  8. Εκφράστε και διεκδικήστε τις δικές σας ανάγκες και αυτά που εσείς θέλετε.
  9. Όταν ζητάτε κάτι ή όταν αρνείστε κάτι, να είστε ευθείς, σταθεροί και ξεκάθαροι. Εάν χρειαστεί επιμείνετε με σταθερή φωνή και επαναλαμβάνοντας τα λεγόμενα σας.
  10. Να είστε δίκαιοι τόσο στον εαυτό σας όσο και στους άλλους.

Κατσαούνη Μαρία-Ψυχολόγος (MSc)

Όλοι μας διακατεχόμαστε από μια ανασφάλεια όταν πρόκειται να πάρουμε μια σημαντική απόφαση. Πάντα το ενδεχόμενο να υπάρχει μια καλύτερη επιλογή, μια καλύτερη λύση που δεν σκεφτήκαμε, μας αγχώνει. Πολλές φορές αυτό συμβαίνει και με όχι και τόσο σημαντικές αποφάσεις. Ξανασκεφτόμαστε τις επιλογές μας πολλές φορές κι από διαφορετικές οπτικές, με την επιθυμία να πάρουμε μια απόφαση που θα είναι όχι απαραίτητα η καλύτερη , αλλά η πιο ασφαλής, αυτή που δεν θα μας χαρακτηρίσει ως λάθος εμάς τους ίδιους.

Αυτό που πρέπει πρωταρχικά να καταλάβουμε είναι ότι δεν υπάρχει η τέλεια επιλογή...

Οι επιτυχημένοι άνθρωποι γίνονται οι καλύτεροι ηγέτες. Πως όμως γίνεται ένας άνθρωπος πετυχημένος; Και πως γίνεται αποτελεσματικός ηγέτης;

Η ηγεσία , σε οποιαδήποτε θέση κι αν αυτή αναφέρεται, απαιτεί συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και δεξιότητες, τις οποίες εάν δεν έχεις πρέπει να αναπτύξεις, και αν έχεις πρέπει να βελτιώνεις συνεχώς.

  • Επιθυμία για Κατανόηση. Ο ηγέτης δεν επαναπαύεται σε όσα ξέρει, αλλά έχει μια διαρκή «περιέργεια» να κατανοήσει και να ανακαλύψει ακόμα περισσότερα από την λύση-λύσεις που έχει ήδη βρει. Εξερευνά τις διαθέσιμες επιλογές ανα πάσα στιγμή...

«αν είσαι καλό παιδί θα σου πάρουμε αυτό που θες….»

«αν είσαι καλός μαθητής, θα πας εκδρομή που θες….»

«αν είσαι καλός υπάλληλος, η εταιρία θα σε ανταμείψει…»

«αν είσαι καλός σύντροφος, δεν θα έχουμε φασαρίες…»

«αν είσαι καλός γονιός, και το παιδί θα …..»

Τι κοινό έχουν αυτές οι προτάσεις; Την αναγκαία συνθήκη. Που αν δεν υπάρξει, θα «χάσεις» αρκετά θετικά προνόμια.

Είναι ωραίο να είσαι καλός με τους γύρω σου. Αλλά μπορείς να είσαι πάντα καλός;

Η πλειοψηφία των ανθρώπων σήμερα στην ερώτηση ποιος είσαι θα απαντήσουν με την ιδιότητά τους. Είμαι γιατρός, είμαι δικηγόρος, είμαι δάσκαλος, είμαι υπάλληλος, είμαι άνεργος. Πολύ φυσιολογικά πλέον προσδιορίζουμε τον εαυτό μας μονολεκτικά και κυρίως βάση του επαγγέλματος που κάνουμε , πιστεύοντας ή υιοθετώντας ότι η ιδιότητα μας είναι και η ταυτότητα μας. The workism (ο εργατισμός σε μια ελεύθερη μετάφραση) είναι η κοινωνική τάση εκείνη που ενισχύει την πεποίθηση ότι η εργασία δεν είναι μόνο απαραίτητη για την οικονομική ανάπτυξη, προσωπική και διευρυμένη, αλλά και το κεντρικό κομμάτι στην προσωπική ταυτότητα του ατόμου και στον σκοπό ζωής του. Για αυτό και οποιαδήποτε πολιτική προώθηση της ανθρώπινης ευημερίας πάντα ενθαρρύνει την περισσότερη δουλειά. Η περισσότερη δουλειά όμως απαιτεί και περισσότερες ώρες, που αυτόματα μειώνονται από τις εναπομείνασες διαθέσιμες του ατόμου, και τελικά η όλη θεωρία οδηγείται σε μια αυτοεκπλήρωση αφού πλέον το μόνο ταυτόχρονα χρήσιμο, απαραίτητο κι αναγκαίο είναι η δουλειά. Κι ως μόνο πεδίο ατομικής διάδρασης , γίνεται πλέον και το μόνο κομμάτι ευχαρίστησης, το μοναδικό που λαμβάνει ο καθένας επιβράβευση για τον εαυτό του.

Οι διαπροσωπικές μας σχέσεις και η ποιότητά τους πάντα έπαιζε σημαντικό και καθοριστικό ρόλο στην κοινωνία μας και την ψυχοκοινωνική μας ανάπτυξη. Ένα παραπάνω στις μέρες μας, όπου οι διαπροσωπικές μας σχέσεις φαίνεται να βάλλονται από διάφορους παράγοντες, με αποτέλεσμα να υπάρχει σημαντική έκπτωση. Οι σχέσεις χτίζονται πιο δύσκολα και γκρεμίζονται πολύ πιο εύκολα από ότι παλαιότερα. Με άλλα λόγια, δεν είναι αρκετά ποιοτικές, αλλά αντίθετα επιφανειακές. Διάφοροι παράγοντες συμβάλλουν σε αυτό. Πολύ συχνά ένας κοινός παρονομαστής, κυρίως όταν μιλάμε για ερωτικές & συντροφικές σχέσεις, είναι ο φόβος της δέσμευσης.

Στα γραφεία μας συναντάμε ανθρώπους, οι οποίοι λαχταρούν και προσπαθούν πάρα πολύ να δημιουργήσουν και να διατηρήσουν μία μακροχρόνια σχέση. Για κάποιον λόγο όμως, κάτι τέτοιο φαίνεται να είναι αδύνατον. Το άτομο βλέπει εξωτερικούς παράγοντες και συγκυρίες, οι οποίες συμβάλλουν στην αποτυχία της σχέσης. Αυτό που δεν βλέπει είναι ότι πολλές φορές σαμποτάρει το ίδιο το άτομο τη σχέση του. Πίσω από αυτή τη συμπεριφορά κρύβεται ο φόβος της δέσμευσης, ο φόβος της απόρριψης και της αποτυχία.

Μπήκε το 2019 και οι περισσότεροι άνθρωποι βλέποντας στη νέα χρονιά ένα νέο ξεκίνημα με νέες ευκαιρίες, θέτουν νέους στόχους για το έτος που ήρθε. Άλλοι πάλι το βλέπουν ως μία συνέχεια του προηγούμενου έτους και στοχεύουν στην εξέλιξη και αυτοβελτίωση της ήδη υπάρχουσας πορείας τους.

Το τι σημαίνει για τον καθένα μας αυτοβελτίωση και εξέλιξη, είναι κάτι πολύ προσωπικό και εξατομικευμένο. Πρωταρχικό και βασικό κομμάτι είναι να βάλουμε νέους στόχους. Οι στόχοι είναι πολύ σημαντικοί γενικότερα στην προσωπική μας ανάπτυξη. Είναι σημαντικό να δουλεύουμε με τον εαυτό μας, να θέτουμε εφικτούς στόχους για το κοντινό μας μέλλον, με στόχο την αυτοβελτίωση, και να πορευόμαστε με βάση αυτούς.

Οι στόχοι μας βοηθούν στην προσωπική εξέλιξη μας. Μας βοηθούν να μη μένουμε στάσιμοι και να βελτιώνουμε κομμάτια της προσωπικότητας και της συμπεριφοράς μας τα οποία εμείς θέλουμε ή έχουμε επιλέξει. Αυτό μας οδηγεί πιο κοντά στην ευτυχία και την ψυχική/συναισθηματική ικανοποίηση.

Το λάθος που κάνουν πολλοί άνθρωποι είναι πως θέτουν στόχους με βάση τα κριτήρια άλλων, με βάση κοινωνικά πρότυπα ή προσδοκίες τρίτων...

Η γκρίνια, τα παράπονα και η αρνητικότητα είναι κάποια από τα αρνητικά γνωρίσματα στον χαρακτήρα ενός ανθρώπου. Δεν κουράζουν μόνο τους γύρω του αλλά και τον ίδιο. Κάποιοι άνθρωποι έχουν την τάση να είναι αρνητικοί σχεδόν πάντα, γιατί έτσι έμαθαν να λειτουργούν, ενώ κάποιοι άλλοι ανά διαστήματα και με βάση τα όσα τους συμβαίνουν στην καθημερινότητα και στην ζωή τους.

Χαρακτηριστική συμπεριφορά είναι η δραματοποίηση διαφόρων καταστάσεων, η γκρίνια για όσα μας συμβαίνουν, για όσα δεν μας συμβαίνουν, για όσα δεν έχουμε και θα θέλαμε, για όσα έχουν οι άλλοι κι όχι εμείς, για την αδικία γύρω μας και στην κοινωνία την οποία ζούμε, και γενικότερα μια γενικευμένη τάση μεμψιμοιρίας και εστίασης στα αρνητικά, αλλά και στην αρνητική ερμηνεία που δίνουμε εμείς οι ίδιοι σε μια κατάσταση αρνητική, ουδέτερη ακόμα και θετική...

Σελίδα 1 από 13