Παρόλο που γνωρίζουμε τα συναισθήματα που βιώνει μια γυναίκα όταν δεν μπορεί να γίνει μητέρα μοιάζει να μην ασχολούμαστε τόσο με τα συναισθήματα που βιώνει ένας άντρας ο οποίος δεν μπορεί να γίνει πατέρας.

Συνήθως ένας άντρας δυσκολεύεται να εκφράσει τα συναισθήματα του και ακόμα περισσότερο τον πόνο που βιώνει επειδή δεν έχει παιδιά. Ο πόνος αυτός προέρχεται από τη γνώση ότι η κληρονομιά του θα πάψει να υπάρχει με το θάνατο του. Ως κληρονομιά εννοούμε την οικογενειακή του ιστορία,το όνομα του, κειμήλια, ιστορίες και αστεία που θα ήθελε να του διηγηθεί,δεξιότητες που θα ήθελε να του διδάξει,όπως οδήγηση,ψάρεμα κ.ο.κ. Προέρχεται επίσης από την ανάγκη του άντρα να εκπληρώσει αυτόν τον πατρικό ρόλο βοηθώντας ένα παιδί να περάσει από την παιδική στην ενήλικη ζωή.

Οι λόγοι που ένας άντρας δεν αποκτά παιδιά ποικίλλουν. Μπορεί η σύντροφος του να μην θέλει παιδιά, λόγοι γονιμότητας, μια σειρά αποτυχημένων σχέσεων που καθυστερούν την επιλογή του κατάλληλου συντρόφου,με αποτέλεσμα η ηλικία να μην είναι πλέον σύμμαχος,κοινωνικοί λόγοι καθώς και λόγω προσωπικών περιστάσεων.

Έρευνες έχουν δείξει ότι ο άντρας που δεν έχει παιδιά, επηρεάζεται περισσότερο από το γεγονός αυτό από ότι η γυναίκα. Γίνεται περισσότερο εσωστρεφής, καταθλιπτικός, θυμωμένος στις αντιδράσεις του. Έχει την αίσθηση του αποκλεισμού από ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας ειδικά όταν είναι παρών σε συναρτήσεις που οι συζήτηση στρέφεται γύρω από τα παιδιά και βιώνει φόβο λόγω της μοναξιάς των γηρατειών. Επίσης το στερεότυπο ότι "αντέχει" του στερεί την συναισθηματική και φυσική υποστήριξη που συνήθως παρέχεται σε μια γυναίκα.

Να πας για θεραπεία; Τρελάθηκες; Αυτοί θα πάρουν τα λεφτά σου και θα σε κάνουν χειρότερα.

          Μια φίλη μου , μίσησε τους γονείς της και δεν τους μιλάει πια. Καλύτερα να το σκεφτείς καλά.

          Από τότε που πήγες «εκεί» άλλαξες. Κουβέντα δεν σηκώνεις πια. Είσαι σίγουρος ότι σου κάνει καλό;

-          Άσε καλέ, αυτή χώρισε το ζευγάρι , δεν είχαν πρόβλημα όταν αποφάσισαν να την επισκεφτούν.

           Ένας  ξάδελφος πήγε σε έναν από αυτούς και άρχισε να παίρνει φάρμακα και τώρα δεν μπορεί να τα κόψει.

           Έχουν κλείσει σπίτια … Από τη δυστυχία του κοσμάκη ζουν

          Μόδα έγινε τώρα, να πηγαίνεις για θεραπεία, άσε μας καλέ.

Οι παραπάνω φράσεις είναι μόνο λίγες από τις μομφές που έχουν ακουστεί για τους   επαγγελματίες που δουλεύουν στο χώρο της ψυχικής υγείας. Στην Ελλάδα επικρατεί σύγχυση και φόβος γύρω από αυτά τα επαγγέλματα και στους ανθρώπους που τα εξασκούν αποδίδονται είτε μυθικές δυνάμεις είτε οι υπηρεσίες τους  αντιμετωπίζονται με υποτίμηση και χλευασμό. Για ποιους λόγους όμως συμβαίνει κάτι τέτοιο;

«Θέλω να με πάρεις αγκαλιά.. Αγκαλιά.. Ξέρεις.. Είναι αυτό που τυλίγεις τα χέρια σου γύρω απο το σώμα μου.. Αλλά κρατάς την ψυχή μου». Υπάρχει ένα μέρος όπου η στεναχώρια, ο θυμός, ο φόβος, ο πόνος, η μοναξιά και η ανασφάλεια δεν έχουν θέση.. Εκεί θα βρείς την αγάπη, την ελπίδα, την αποδοχή και την ασφάλεια.. Μοναδικά συναισθήματα που ρέουν σε διπλή κατεύθυνση. Αυτό το μέρος ονομάζεται Αγκαλιά..

Πόνος, ένα δώρο που δεν το θέλει κανείς. Αυτός είναι ο τίτλος ενός βιβλίου που έγραψε ένας χειρουργός και στις σελίδες του περιγράφει το πως κινδυνεύει η ανθρώπινη ζωή όταν ο άνθρωπος δεν μπορεί να νοιώσει σωματικό πόνο.

Στο οπισθόφυλλο διαβάζουμε: "Πονάω, άρα υπάρχω"

Αν μπορούσαμε να επιστρέψουμε και να παγώσουμε τον χρόνο, έστω για λίγο, στην πιο ευτυχισμένη περίοδο της ζωής μας.. Ποια θα ήταν αυτή; Αναμφισβήτητα στα παιδικά μας χρόνια..

Τότε που το μόνο πράγμα που θέλαμε.. ήταν να συναντήσουμε τους φίλους μας.. να παίξουμε.. να γελάσουμε..

Την εποχή που δεν υπήρχαν κινητά.. αλλά η επικοινωνία ήταν άμεση.. κοιτώντας τον άλλο στα μάτια..

Ο χρόνος πέρασε.. και εμείς βιαστήκαμε να μεγαλώσουμε.. Αφήσαμε πίσω μας την αθωότητα.. την ελπίδα.. ότι τα όνειρα μας θα κρατήσουν για πάντα.. Την σιγουριά ότι θα αλλάξουμε τον κόσμο..

Οι άνθρωποι που μεγαλώνουν με αδέλφια, γνωρίζουν από πρώτο χέρι τα συναισθήματα που συνεπάγεται αυτή η σχέση. Οι χαρές, οι λύπες, τα άγχη  αλλά και ο πόνος που  αυτή επιφέρει  τη γεμίζουν με αναμνήσεις, όνειρα , σχέδια  και νοσταλγία. Μέσα στη αδελφική σχέση υπάρχει συνήθως χώρος όπου τα αδέλφια μοιράζονται τη χαρά του παιχνιδιού και της συντροφιάς. Ορισμένες φορές υπάρχει  ο ανταγωνισμός όχι μόνο για ένα αγαπημένο παιχνίδι αλλά και για την αγάπη και την εύνοια των γονιών.

Είναι η ζωή μας ένα μόνιμο προσωπείο ή το προσωπείο έγινε η ζωή μας; Φυσικά και δεν χρειάζεται να είναι η εποχή του καρναβαλιού για να φορέσει κάποιος μια μάσκα. Μερικοί εξακολουθούν να τις φοράνε όλο το χρόνο.Άλλωστε όπως πολύ σωστά λέει ο λαός ‘’Το πραγματικό καρναβάλι αρχίζει όταν πέσουν οι μάσκες’’. Κάποιοι λοιπόν, τις κουβαλάνε μαζί τους πάντα και παντού, χωρίς να τις αποχωριστούν ούτε λεπτό! Ευτυχώς υπάρχει ποικιλία και μπορεί κάποιος να βρει την κατάλληλη για κάθε περίσταση. Για παράδειγμα, του επαγγελματία, του καλού και ευαίσθητου ατόμου, του ερωτευμένου, του φίλου, του ατόμου που σέβεται και νοιάζεται.. κλπ

Επιπλέον παρατηρείται και ο συνδυασμός των παραπάνω (mix and match) και με αυτόν τον τρόπο γίνεται η καθημερινότητα κάποιων πιο εύκολη..

Οι άνθρωποι περιγράφουμε την δύναμη της θέλησης με διάφορες έννοιες όπως πχ αποφασιστικότητα, αυτοπειθαρχία, αυτοέλεγχο, και γενικότερα την δύναμη επιβολής μας , στον ίδιο μας τον εαυτό.

Σύμφωνα με την APA (American Psychological Association), δύναμη θέλησης ορίζεται ως η ικανότητα να καθυστερούμε την ικανοποίηση, αντιστεκόμενοι σε βραχυπρόθεσμους πειρασμούς,  για να επιτύχουμε τους μακροπρόθεσμους στόχους μας.

Οι άνθρωποι με δύναμη θέλησης είναι άνθρωποι με τα εξής χαρακτηριστικά:

Κάθε ψυχοθεραπεία είναι διαφορετική. Κι αυτό γιατί παρόλο που τα δομικά της στοιχεία είναι σταθερά και συγκεκριμένα , προσαρμόζεται στο ζήτημα του θεραπευόμενου , φυσικά με την ικανότητα και τις γνώσεις του ψυχοθεραπευτή.

Έτσι υπάρχουν περιπτώσεις ασθενών που κυλάνε πιο ομαλά και περιπτώσεις ασθενών που κυλάνε πιο δύσκολα. Τα περισσότερα προβλήματα που προκύπτουν σε αυτές, αφορούν το κομμάτι της συνεργατικότητας. Από προσωπική εμπειρία ξέρω ότι υπάρχουν άτομα με τα οποία δεν μπορώ να δουλέψω, όπως υπάρχουν και άτομα που δεν μπορούν αυτά να δουλέψουν μαζί μου, δεν τους κάνω. Εδώ φυσικά δεν μιλάμε για την αρχική άρνηση ή αμφιβολία προς εμένα ή την θεραπεία που αποτελεί σχεδόν ρουτίνα και οφείλεται στην ανάγκη να επιβεβαιώσει στον εαυτό του ο ασθενής ότι έχει κάνει την σωστή επιλογή ,κι αυτό είναι κάτι που το ξεπερνάμε έτσι κι αλλιώς, αλλά για μια πραγματική έλλειψη συνεργατικότητας...

Όσοι γνωρίζετε κάποιον κοντινό σας άνθρωπο που έχει κάνει ψυχοθεραπεία έχετε σίγουρα παρατηρήσει μια πολύ σημαντική αλλαγή στο σύνολο της εικόνας και συμπεριφοράς του. Η γενική εικόνα του, είναι μια εικόνα γεμάτη ενέργεια, σιγουριά και αυτοπεποίθηση. Κατά γενική ομολογία όσοι άνθρωποι ολοκληρώνουν την ψυχοθεραπεία τους αισθάνονται πολύ καλύτερα σχεδόν σε όλους τους τομείς της ζωής τους, πέραν του τομέα για τον οποίον αναζήτησαν την βοήθεια. Αυτό προσωπικά το λαμβάνω από κάθε άτομο που ολοκληρώνει την θεραπεία του, κι είναι το σημαντικότερο κομμάτι της δικιάς μου ανταμοιβής.

Σελίδα 1 από 10