Αισθάνεσαι τις περισσότερες ώρες της ημέρας να βρίσκεσαι σε μια διαρκή αναστάτωση χωρίς συγκεκριμένο λόγο; Νοιώθεις λίγος/λίγη μπροστά στις υποχρεώσεις της ημέρας; Νοιώθεις συχνά να υστερείς σε σχέση με τους γύρω σου; Μήπως συγκρίνεσαι μονίμως και με όλους;

Η τάση της σύγκρισής μας με τους άλλους ανθρώπους είναι μια ανθρώπινη τάση που όμως πολλές φορές είναι και οδυνηρή ειδικά στην εποχή της επίπλαστης τελειότητας που ζούμε. Οτιδήποτε «μη τέλειο» δεν δείχνει να χωρά στην εποχή αυτή, το αποβάλλει σχεδόν αυτόματα. Τέλεια διασκέδαση, τέλειο κινητό, τέλεια δουλειά, τέλειες διακοπές, τέλεια τηλεόραση, τέλεια πρότυπα ομορφιάς, τέλεια σώματα. Και ατελείς άνθρωποι...

Ενώ απογοητευόμαστε και συχνά κρίνουμε αυστηρά τον εαυτό μας για τα λάθη του, εντούτοις συχνά κάνουμε και ξανακάνουμε τα ίδια λάθη. Τι πραγματικά μπορεί να φταίει για αυτό; Ένα πρωταρχικό είναι ότι επικεντρωνόμαστε στον ένοχο και όχι στο λάθος. Δηλαδή κατηγορώντας σκληρά τον εαυτό μας νοιώθουμε ότι έχουμε πράξει το χρέος μας απέναντι στο λάθος , αλλά στην πραγματικότητα έχουμε απλώς εφησυχαστεί κι απομακρυνθεί από όλα όσα πρέπει πραγματικά να κάνουμε για να μην επαναληφθούν αυτά τα λάθη ξανά στο μέλλον:

Η Χ, μια νέα κοπέλα, ήρθε στην θεραπεία επειδή δεν μπορούσε να σταματήσει το μυαλό της από το να ανησυχεί σχεδόν για τα πάντα. «Μπορείτε να με κάνετε να σταματήσω να σκέφτομαι;» ήταν μια από τις πρώτες φράσεις της.

Η Χ είχε αποκτήσει εμμονή με τον έλεγχο του μέλλοντος, κατηγορώντας βαθιά τον εαυτό της για το παρελθόν.

Και αυτό είναι ένα δίπολο σκέψης που οδηγεί σε έναν συμπεριφορικό φαύλο κύκλο. Όσο κατηγορώ τον εαυτό μου για το παρελθόν και τις επιλογές μου σε αυτό, τόσο ο φόβος μου μην «την ξαναπάθω» αυξάνει την ανάγκη μου για έλεγχο σε όσα πρόκειται να συμβούν. Η έντονη και συνεχής αυτή ανησυχία , παρεμβαίνει στην κανονικότητα της ψυχικής λειτουργίας , και πέρα από το προφανές καθημερινό άγχος που γεμίζει το άτομο, το κουράζει σωματικά, το εξαντλεί αλλά και αλλάζει τα συναισθήματά του. Η έλλειψη διάθεσης, ή η κακή διάθεση είναι ολοένα και συχνότερες.

Τα βασικά συναισθήματα (φόβος, θυμός, θλίψη, αηδία, χαρά, ενθουσιασμός και σεξουαλικός ενθουσιασμός) είναι φυσικά, καθολικά, αναπόφευκτα και αυτόματα. Και τα συναισθήματα αυτά παράγουν την απαραίτητη ενέργεια για δράσεις επιβίωσης, όπως πχ προετοιμάζοντάς μας να τρέξουμε γρήγορα για να αποφύγουμε έναν κίνδυνο. Μερικές φορές η συναισθηματική ενέργεια δεν έχει πουθενά να πάει. Το αποτέλεσμα τότε είναι το άγχος: παγιδευμένη ενέργεια που στροβιλίζεται γύρω από το σώμα μας. Ένα αίσθημα εξαιρετικά δυσάρεστο.

Η αυτοπεποίθηση είναι ένα ισχυρό εργαλείο για να πετυχαίνουμε τους στόχους μας, να κερδίζουμε πλεονεκτήματα στην δουλειά μας και να εμπνέουμε σιγουριά στις σχέσεις μας. Για αυτούς ακριβώς τους λόγους στο μυαλό των περισσοτέρων φαντάζει μια υπερδύναμη, που μπορεί να καταφέρει τα πάντα. Λειτουργεί δηλαδή λίγο άσπρο ή μαύρο. Αν την έχω καταφέρνω τα πάντα, αν δεν την έχω θα αποτύχω στα πάντα. Κάτι που δεν ισχύει. Πάμε να δούμε 5 βασικές παρανοήσεις σχετικά με την αυτοπεποίθηση:

  • Αν έχω αυτοπεποίθηση δεν φοβάμαι τίποτα.Η αυτοπεποίθηση δεν σηματοδοτεί την έλλειψη φόβου, ευτυχώς για εμάς , αφου κάτι τέτοιο θα μας έβαζε σε κίνδυνο. Είναι φυσιολογικό να φοβάμαι ή να αγωνιώ ακόμη κι όταν είμαι γεμάτος αυτοπεποίθηση , γιατί πολύ απλά αυτό σημαίνει ότι την δεδομένη στιγμή ασχολούμαι με κάτι ιδιαίτερα σημαντικό για εμένα.

Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι που με επισκέπτονται έχουν βιώσει ή βιώνουν την μοναξιά ως σταθερή δομή της ζωής τους, πράγμα το οποίο αυξάνει το προυπάρχων ψυχολογικό τους πρόβλημα ή σε αρκετές περιπτώσεις το δημιουργεί.

Μοναξιά θα ονομάζαμε την επίπονη εμπειρία της συναισθηματικής και κοινωνικής απομόνωσης. Το πρώτο είδος μοναξιάς , η συναισθηματική έρχεται από την απώλεια δεσμού, από σχεσιακό έλλειμα , όταν δηλαδή ένας στενός μας δεσμός διακόπτεται απότομα είτε λόγω θανάτου είτε λόγω φυγής του άλλου ατόμου (διαζύγιο, χωρισμός). Το δεύτερο είδος , η κοινωνική απομόνωση προκύπτει όταν διαρρηγνύεται ένα συγκεκριμένο κοινωνικό δίκτυο στο οποίο το άτομο μέχρι χθες ανήκε. Αυτό μπορεί να είναι μια εργασιακή ομάδα, ένας αθλητικός σύλλογος ένα άθλημα που συμμετείχε, ή κάποιο εθελοντικό σωματείο κλπ.

Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει αυτή την κουβέντα από φίλους μας; Πόσες φορές δεν έχουμε ξεστομίσει εμείς οι ίδιοι το «δεν έχω άλλη επιλογή!» ή «Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς!». Πολλές φορές ακούω αυτή τη φράση από πελάτες μου, η οποία συνοδεύεται από το αίσθημα του εγκλωβισμού, του περιορισμού, της πίεσης και κατ επέκταση της αποκαρδίωσης. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Όντως έρχεται κάποια στιγμή που δεν έχουμε τον έλεγχο σε όσα μας συμβαίνουν;

Παρότι συχνά αισθανόμαστε ότι δεν έχουμε επιλογές και ότι οι καταστάσεις μας οδηγούν σε συγκεκριμένες συμπεριφορές, τα πράγματα δεν είναι πάντα έτσι. Οι επιλογές μας είναι θέμα προτεραιοτήτων. Μπροστά σε ένα προβληματισμό καλούμαστε να δούμε όλες τις επιλογές που μας δίνονται, να ζυγίσουμε τις συνέπειες και το κόστος της κάθε επιλογής μας και τελικά να επιλέξουμε σύμφωνα με αυτό. Το κόστος λοιπόν, φαίνεται να είναι αυτό που θα καθορίσει την επιλογή στην οποία θα οδηγηθούμε, καθώς και το αν μπορούμε να σηκώσουμε το εκάστοτε κόστος και συνέπεια.

Ο χρόνος σήμερα είναι ένα από τα πολυτιμότερα αγαθά. Προσωπικά θα ευχόμουν το 24ωρο μου, να γινόταν να διαρκεί 30+ ώρες. Ο χρόνος δεν αγοράζεται και δεν μεταβάλλεται κι αυτό τον κάνει ακόμα πολυτιμότερο. Οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα έχουν έλλειψη χρόνου, δεν προλαβαίνουν. Πολλές οι υποχρεώσεις, τα καθημερινά πρέπει , και μέρες γεμάτες από ένα τρέξιμο που ποτέ δεν έχουμε σκεφτεί γιατί πραγματικά το κάνουμε. Η άμεση απάντηση που έρχεται σε όλους μας είναι…μα για να βελτιώσουμε την ζωή μας. Την αυριανή ζωή μας θα προσθέσω εγώ. Γιατί ζωή είναι μια, κι είναι αυτή που ζούμε στο τώρα μας και μόνο. Τα υπόλοιπα είναι όνειρα μας για το αύριο που είναι πάρα πολύ καλό να υπάρχουν αλλά σαν συνέχεια της ζωής που ήδη έχουμε, κι όχι μιας κενής αναμονής.

Τι είναι πραγματικά όμως ο ελεύθερος χρόνος; Και γιατί δεν φροντίζουμε να τον έχουμε; Ή μήπως τον έχουμε και τον σπαταλάμε;...

Στην δουλειά μου συναντώ καθημερινά δυο κυρίαρχα συναισθήματα, την απελπισία και τον πόνο. Η απελπισία έρχεται στους ανθρώπους όταν νοιώθουν ότι τίποτα στην ζωή τους δεν πάει καλά, και ουσιαστικά έχουν την αίσθηση ότι δεν υπάρχει κάτι θετικό, μια άκρη από την οποία να μπορέσουν να πιαστούν για να πάρουν την δύναμη να συνεχίσουν. Ο πόνος από την άλλη πλευρά, είναι κάτι που όλοι μας έχουμε νοιώσει σε δυσάρεστες καταστάσεις μικρές ή μεγάλες. Άλλοτε βαθύς πόνος κι άλλοτε μια παροδική στιγμιαία ματαίωση για κάτι θετικό που τελικά δεν συνέβη. Κι επειδή η ζωή για όλους ή σχεδόν για όλους είναι αρκετά δύσκολη σήμερα, προκύπτει αυτόματα το ερώτημα, όταν η ζωή μου δεν είναι καλή, με ποιόν τρόπο εγώ μπορώ να νοιώθω καλά;

Αρχικά θα πρέπει να στραφείς σε νέες δραστηριότητες , εθελοντισμό ή κάτι παρόμοιο, που θα σου ξαναδώσει την αυτοεκτίμηση που πιθανόν «χάθηκε» με την απώλεια της εργασίας σου ή κάποιας άλλης παρόμοιας κατάστασης. Μην περιμένεις με όσα έκανες χθες, να οικοδομήσεις το αύριο.

Δεύτερον, βρες κάτι που σου αρέσει πραγματικά πολύ και κάντο πολύ. Δηλαδή ασχολήσου εντατικά με κάτι που πραγματικά σε γεμίζει. Δώσε «ενέργεια» στον εαυτό σου, γέμισέ του τις μπαταρίες. Κι αν αρχικά νοιώθεις ότι δεν έχεις όρεξη να ασχοληθείς με τίποτα, προσπάθησέ το. Θα εκπλαγείς με το πόσο μπορεί να σου αλλάξει την διάθεση...

Μελετώντας την γραφή ως ένα αναφαίρετο μέρος (που προσωπικά θεωρώ προνόμιο!) της δουλειάς μου, συναντώ όλο και συχνότερα τα τελευταία χρόνια το εξής παράδοξο: άνθρωποι μεγάλης ηλικίας γράφουν ευανάγνωστα και συνθέτουν όμορφες προτάσεις (όσο όμορφες μπορούν να είναι οι προτάσεις στις διαθήκες τελοσπάντων!) με συνεπή καθολική ροή ενώ αντίθετα άτομα νεαρής ηλικίας, έφηβοι και μετέφηβοι, έχουν μεγάλη δυσκολία όχι μόνο να εκφραστούν στο χαρτί αλλά και να διατηρήσουν σε αξιοπρεπή όρια τον γραφικό τους χαρακτήρα ∙ συχνά κρατούν το στυλό με αδέξιο τρόπο, κάνουν πολλά και σημαντικά ορθογραφικά λάθη και φυσικά έχουν πλήρη άγνοια των σημείων στίξεως.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Πώς γίνεται ένας 80άρης να επικοινωνεί καλύτερα στο χαρτί από έναν 20άρη;

Κάτι τέτοιο φυσικά πριν από 20 χρόνια θα ήταν ανήκουστο αλλά παρατηρώντας την τεχνολογική εξέλιξη ιδιαιτέρως των τελευταίων 10 χρόνων θα μπορούσαμε να πούμε πως δεν είναι παρά μια φυσική και λογική (!) εξέλιξη.

Δυστυχώς δεν με έμαθαν να αγαπώ το φύλο μου.

Από μικρή έμαθα ότι οι γυναίκες είναι «πονηρές» ενώ οι άντρες «τα λένε στα ίσα». Έμαθα ότι το καλύτερο κομπλιμέντο που μπορώ να δεχθώ ως γυναίκα είναι το να μου πουν: «Μπράβο σαν αντράκι φέρεσαι». Μου ενέπνευσαν το φόβο για το γυναικείο φύλο με καλά διαλεγμένες ιστορίες που υποτίθεται ότι καθρέφτιζαν το πόσο κακές είναι οι γυναίκες και το πόσο επιθυμούν να μου πάρουν «το γκόμενο» με την πρώτη ευκαιρία που θα τους δοθεί. Άκουγα από παντού να λένε ότι ο οργασμός μου είναι σημάδι «περπατημένης» γυναίκας και δεν θα κάνει καλή εντύπωση στον άντρα που θα με δει σοβαρά. Σε αυτόν δηλαδή που θα με παντρευτεί και θα μου κάνει παιδιά. Μου είπαν ότι στον έρωτα η πραγματική μου δουλειά είναι να ευχαριστώ τον άντρα μου. Επίσης άκουγα ότι δεν πρέπει να «πάω με πολλούς» γιατί άλλη η «φύση» της γυναίκας και άλλη η «φύση» του άντρα, πώς να το κάνουμε τώρα; Έμαθα ότι υπάρχουν επαγγέλματα που γίνονται μόνο από γυναίκες και άλλα που επιτρέπονται μόνο σε άντρες.

Σελίδα 1 από 12