Το 2014 το ιταλικό περιοδικό «L’ Espresso» ζήτησε από δεκατέσσερις προσωπικότητες του πνεύματος να γράψουν μια επιστολή για την χρονιά που έφευγε και την χρονιά που έρχεται.

Με αφορμή τις γιορτές που πλησιάζουν καλό είναι να την ξαναδιαβάσουμε όλοι:

 

Αγαπητό μου εγγονάκι,

Δεν θα ήθελα αυτή η χριστουγεννιάτικη επιστολή να θεωρηθεί υπερβολικά  συναισθηματική ή ότι έχει σκοπό να σε νουθετήσει σχετικά με την αγάπη για τους συνανθρώπους μας, για την πατρίδα, για τον κόσμο, και όλα τα συναφή. Δεν θα έδινες καμιά σημασία και όταν θα έφτανε η στιγμή να θέσεις σε εφαρμογή όλα αυτά, (εσύ έφηβος, και εγώ στο επέκεινα), το σύστημα αξιών θα είχε αλλάξει τόσο πολύ, που πιθανότατα οι συμβουλές μου θα προέκυπταν ξεπερασμένες.

 

Βάζε πράγματα στο μυαλό σου

 

Γι’ αυτό, θα ήθελα να επικεντρωθώ σε μια μόνο συμβουλή, την οποία μπορείς να ακολουθήσεις ακόμη και τώρα, ενώ  σερφάρεις στο iPad σου. Κι ούτε θα κάνω το λάθος να σου το υποδείξω, όχι γιατί θα φαινόμουν ένας παππούς βαρετός, αλλά γιατί το ίδιο κάνω και εγώ. Στην καλύτερη περίπτωση μπορώ να σου πω ότι, αν κατά τύχη πέσεις πάνω σε εκατοντάδες ιστοσελίδες πορνό που δείχνουν τη σχέση μεταξύ δύο ανθρώπινων όντων, προσπάθησε με χίλιους τρόπους να μην πιστέψεις ότι αυτό είναι το σεξ, όταν μάλιστα σε αναγκάζει να μη βγαίνεις από το σπίτι σου, για να κοιτάξεις τα πραγματικά κορίτσια. Ξεκινώ από την αρχή ότι είσαι ετεροφυλόφιλος, αλλά κι έτσι να μην είναι, προσάρμοσε τις συμβουλές μου στην περίπτωσή σου. Κοίταζε τα πραγματικά κορίτσια στο σχολείο ή όπου πας να παίξεις, γιατί είναι καλύτερα από τα τηλεοπτικά και μια μέρα θα σου προσφέρουν μεγαλύτερες χαρές από εκείνες του Διαδικτύου. Πίστεψε εκείνους που έχουν μεγαλύτερη εμπειρία από εσένα. Αν εγώ κοίταζα το σεξ μόνο στον υπολογιστή, ο πατέρας σου δεν θα είχε ποτέ γεννηθεί, κι εσύ ποιος ξέρει πού θα βρισκόσουν, μάλλον δεν θα υπήρχες καν. Αλλά δεν είναι αυτό που θέλω να σου πω, αλλά για μια ασθένεια που έχει προσβάλει τη γενιά σου, καθώς και παιδιά μεγαλύτερα από εσένα, που τώρα φοιτούν στο πανεπιστήμιο: την απώλεια της μνήμης...

Τα συναισθήματα διαχωρίζονται στα ευχάριστα και στα δυσάρεστα. Τα δυσάρεστα συναισθήματα είναι αυτά που κατά κανόνα αποφεύγει ο άνθρωπος, καθώς και τα ερεθίσματα που του προκαλούν αρνητικά συναισθήματα. Τι συμβαίνει όμως με την μουσική; Γιατί επιλεγούμε να ακούμε θλιβερά και στενάχωρα τραγούδια όταν γνωρίζουμε ότι θα μας κάνουν  να αισθανθούμε θλίψη;

Έρευνα έδειξε πως τα μελαγχολικά και θλιβερά τραγούδια ή η μουσική, δεν προκαλούν μόνο αρνητικά συναισθήματα. Προκαλούν και συναισθήματα γλυκιάς μελαγχολίας, ρομαντισμού και ως ένα βαθμό ευχαρίστησης. Η γλυκιά προσμονή είναι αυτή που μας κάνει να μπαίνουμε στην διαδικασία να ακούσουμε θλιβερή μουσική...

Σχεδόν κάθε γυναίκα θέλει κάποια στιγμή στη ζωή της να γίνει μαμά. Για άλλες αυτή η στιγμή έρχεται πιο εύκολα, σχεδόν αβίαστα και για άλλες μετά από πολλές δυσκολίες. Και φτάνει η στιγμή που η γυναίκα-σύντροφος-σύζυγός-νοικοκυρά-φίλη-κόρη κτλ, λαμβάνει άλλον ένα τίτλο/ ρόλο, οποίος έρχεται να προστεθεί στους παραπάνω. Τον τίτλο της μάνας. Μεγαλώνοντας το παιδί αρχίζει η γυναίκα να βιώνει και να αντιλαμβάνεται τι σημαίνει αυτός ο τίτλος και τι συνεπάγεται. Τι σημαίνει για την κοινωνία μας να είναι μια γυναίκα μάνα…

Όλοι οι άνθρωποι κάποια στιγμή στη ζωή τους θα έρθουν στη θέση όπου θα ζητήσουν να πάρουν εκδίκηση από κάποιον που τους έβλαψε. Είναι στη φύση του ανθρώπου..το πως θα το χειριστεί όμως ο καθένας είναι καθαρά στο χέρι του.

Η εκδίκηση είναι μια μορφή αντίδρασης στην αδικία. Το άτομο που ζητάει εκδίκηση είναι συνήθως πληγωμένο, αισθάνεται προδομένο και στόχος του είναι να κάνει αυτόν που τον πλήγωσε, πρόδωσε κτλ να αισθανθεί το ίδιο άσχημα. Το αίσθημα της τιμωρίας είναι αυτό που δίνει κίνητρο σε αυτόν που θέλει να εκδικηθεί, ώστε να αποδοθεί η δικαιοσύνη. Είναι όμως έτσι;

Σίγουρα υπάρχουν άτομα που είναι περισσότερο εκδικητικά και άλλα τα οποία μπορούν να συγχωρούν ή απλά να προσπερνούν την όποια αδικία βγαίνει στον δρόμο τους. Αδικίες μπορεί να βιώσουμε από συναδέλφους στον χώρο εργασίας, από συντρόφους, φίλους, συγγενείς κτλ. Η απιστία είναι από τα πιο συνηθισμένα αίτια που κάποιος ζητάει εκδίκηση για την προδοσία που έχει υποστεί. Το άτομο αισθάνεται πληγωμένο, θυμωμένο, ανίκανο να διαχειριστεί και να εκτονώσει τα αρνητικά του συναισθήματα. Έτσι οδηγείται στην επιλογή της εκδίκησης θεωρώντας πως με αυτό τον τρόπο θα πάρει ικανοποίηση και θα αποδώσει την δικαιοσύνη που πρέπει. Αυτό που ισχύει όμως στην  πραγματικότητα είναι μάλλον το αντίθετο…

Πολλοί άνθρωποι έχουν πάει σε ψυχολόγο, λίγοι έχουν πάει σε ψυχολόγους. Και με αυτό δεν εννοώ ότι θα πρέπει να αλλάζει πολλούς ψυχολόγους κάθε άνθρωπος που βρίσκεται σε ψυχοθεραπεία, αλλά θα πρέπει κατά την γνώμη μου κάθε νεοεισερχόμενος σε θεραπεία να έχει επισκεφθεί τουλάχιστον δύο για να επιλέξει. Εγώ προσωπικά αυτό εφαρμόζω στον καθένα που έρχεται σε μένα ως πρώτη του φορά σε ψυχολόγο, να δει ακόμα έναν για μια συνεδρία, ώστε να έχει μέτρο σύγκρισης. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος θα σας συστήσει έναν πολύ καλό ή έναν πολύ κακό ψυχολόγο, ρωτήστε τον… «καλός ή κακός…σε σύγκριση με ποιόν;»

Το να είσαι θεραπευόμενος δεν είναι εύκολο. Εκτίθεσαι, πονάς, αναθεωρείς κομμάτια ολόκληρα της ζωής σου , πολλές φορές και της προσωπικότητάς σου. Είναι λογικό λοιπόν να ζητάς να νοιώσεις ασφάλεια και εμπιστοσύνη με τον θεραπευτή σου.

Κάθε θεραπευτική σχέση είναι διαφορετική. Ορισμένοι ασθενείς αναζητούν μια πιο άμεση και ευθεία αντιμετώπιση ακόμα κι αν φαίνεται σκληρή. Άλλοι πάλι ζητούν περισσότερο ή και αποκλειστικά την υποστήριξη , ακόμα κι αν αυτό τους καθυστερήσει ή και τους στερήσει την αυτοπραγμάτωσή τους στον μέγιστο βαθμό. Όλα λοιπόν εξαρτώνται από τον θεραπευόμενο. Που όμως δυστυχώς δεν γνωρίζει και άρα τα κριτήρια του είναι κάπως συγκεχυμένα. Για αυτό θα αναφέρω 7 σημάδια που είναι αρκετά ενδεικτικά για το ότι ο θεραπευτής σας είναι μάλλον ακατάλληλος:...

Ξεκίνησαν τα σχολεία και όλες οι μαμάδες (κυρίως… αλλά και οι μπαμπάδες…) είναι στις επάλξεις. Είναι τώρα που πρέπει να οργανώσουν το πρόγραμμα των παιδιών, να επιλέξουν εξωσχολικές δραστηριότητες, να συντονίσουν και να συγχρονίσουν το πρόγραμμα όλως των παιδιών της οικογένειας, μαζί φυσικά με την προσωπική εργασία των γονιών, τα ωράρια, τις υποχρεώσεις κτλ.

Η Ελληνίδα μάνα είναι ως επί το πλείστον αγχωτική μάνα… Θέλει να κάνει τις σωστές επιλογές για το παιδί της… να τα πράξει όλα σωστά και ορθά! Θα πάρει την γνώμη πολλών δασκάλων, φίλων, συγγενών ακόμα και ειδικών για να κάνει τις σωστές επιλογές. Θα κάνει ένα πλάνο μακροπρόθεσμο σκεπτόμενη όλες τις επιπτώσεις σε βάθος χρόνου, τουλάχιστον μέχρι το τέλος της σχολικής χρονιάς.

Συζητώντας με πολλές μάνες ακούει κανείς «πρέπει»… πολλά «πρέπει»… Πρέπει το παιδί να ξεκινήσει Αγγλικά… Δεν πρέπει το παιδί να ξεκινήσει Αγγλικά γιατί είναι πολύ μικρό… Πρέπει το παιδί να αθλείται… Πρέπει το παιδί να λάβει μουσική παιδεία… Δεν πρέπει να το φορτώνουμε με δραστηριότητες ώστε να έχει χρόνο ελεύθερο… αλλά..και πρέπει το παιδί να βγαίνει από το σπίτι και να εκτονώνεται σε κάτι… Πρέπει…πρέπει…πρέπει… Επιπλέον, αυτά τα πρέπει έρχονται σε κόντρα με τα πρέπει του άλλου γονέα και δεν είναι λίγες οι φορές που βλέπεις μητέρες να προσπαθούν να  «επιβάλλουν» ή να πείσουν τους άλλους γονείς ότι τα δικά τους πρέπει είναι πιο ορθά (π.χ. Γιατί το ξεκινάς το παιδί Αγγλικά; Δεν πρέπει...είναι πολύ μικρό...Η δασκάλα εμένα μου είπε μετά την Δ’ δημοτικού…)  

Αυτό που πολλές φορές αμελεί ένας γονέας είναι τα θέλω και οι επιθυμίες του ίδιου του παιδιού!...

"Αν κρίνεις τους ανθρώπους, δεν υπάρχει χρόνος για να τους αγαπήσεις."
Mother Teresa

Φανταστικός διάλογος (ή όχι και τόσο) : Έτος 1996

-          Πόσους φίλους έχεις;

-          Φίλους ή γνωστούς;

-          Φίλους, ρε παιδί μου!

-          Οι φίλοι μου μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού!

-          Τυχερός είσαι!

Φανταστικός διάλογος (ή όχι και τόσο) : Έτος 2014

-          Πόσους φίλους έχεις;

-          452!

-          Μόνο; Εγώ 658!

-          Ούαου!

Οι θάνατοι δημοσίων προσώπων  (ηθοποιών, μουσικών, πολιτικών, κ.α) αγγίζουν τη ζωή μας.  Αυτό συμβαίνει γιατί,  ειδικά στην εποχή μας, με την πληθώρα μέσων επικοινωνίας (internet, περιοδικά, τηλεόραση κ.ο.κ) έχουμε τη δυνατότητα να τους "γνωρίσουμε", να μάθουμε καθημερινά νέα τους, να "τρυπώσουμε" στις προσωπικές τους στιγμές, να χαρούμε με τις χαρές και τις επιτυχίες τους, να τους νοιώσουμε με λίγα λόγια "δικούς μας ανθρώπους". Φτιάχνουμε μαζί τους μια σχέση με ιδιαίτερους κανόνες αφού αυτή η σχέση δεν είναι αμφίδρομη.  Τη στιγμή λοιπόν που ο άνθρωπος αυτός θα πάψει να ζει , μοιραία θα θρηνήσουμε το θάνατό του, όπως θα κάναμε με ένα άνθρωπο δικό μας με το οποίο είχαμε μια σχέση οικειότητας. 

Πως μπορώ να εκφράσω το πένθος μου για ένα δημόσιο πρόσωπο;

      Μη λογοκρίνετε τον εαυτό σας επειδή θρηνείτε αυτόν τον θάνατο

      Αν έχετε τη δυνατότητα παραβρεθείτε στην κηδεία ή το μνημόσυνο ή παρακολουθήστε μέσα από την τηλεόραση ή το διαδίκτυο.

      Μπείτε σε forum και μοιραστείτε τις σκέψεις και τα συναισθήματα σας για το θάνατο του αγαπημένου σας καλλιτέχνη/συγγραφέα/ηθοποιό κ.ο.κ

Πολλές φορές νοιώθουμε να απογοητευόμαστε από άτομα ή καταστάσεις κυρίως γιατί υπερεκτιμήσαμε αυτά. Η υπερεκτίμηση ξεκινάει από την εξιδανίκευση, η οποία έχει της ρίζες της στην ανωριμότητα της παιδικής ηλικίας. Ως παιδιά εξιδανικεύουμε σχεδόν τα πάντα, κυρίως γιατί περιβαλλόμαστε από την γονική αγάπη που συνυπάρχει με τη ευθύνη όσων ζούμε. Αυτό βέβαια φυσιολογικά μας οδηγεί στα μετέπειτα στάδια της ωρίμανσης, στα οποία φιλτράρουμε αντικειμενικότερα τις προσλαμβανόμενες πληροφορίες, μειώνοντας έτσι τις προσδοκώμενες θετικές εκβάσεις βάσει της ρεαλιστικότητας των συμβάντων.

Cosmos
Κατηγορία ΑΠΟΨΕΙΣ

Ο κόσμος μας, ορίζεται από δυο κύριους άξονες: τον χρόνο και την σημαντικότητα.

Χρόνος τι είναι; Χρόνος είναι το παρελθόν ,δηλαδή όσα ήδη ζήσαμε, το παρόν, όσα τώρα ζούμε , και το μέλλον, δηλαδή όσα θέλουμε να ζήσουμε.

Ο κόσμος μας όσων αφορά τον χρόνο ορίζεται όμως μόνο από το σήμερα, από όσα  στο ΤΩΡΑ ζούμε. Κόσμος μας δεν είναι το χθες (αν και υπήρξε), αλλά ούτε το αύριο αφού ακόμα δεν υπάρχει. Ψυχολογικά βέβαια συνήθως,

στο παρελθόν ζούνε οι άνθρωποι που είναι  υπερ-συναισθηματικοί και αρκετά παθητικοί. Στο μέλλον οι άνθρωποι που είναι ιδιαίτερα αγχωτικοί , και υπερ-δραστήριοι. Οι λειτουργικοί άνθρωποι φροντίζουν και προσπαθούν να ζουν στο παρών, έχοντας τις εμπειρίες του παρελθόντος , και φτιάχνοντας τα όνειρα του μέλλοντος τους....

Σελίδα 1 από 11