Όπως ο μέσος όρος δεν υπάρχει κατά την πιο εύστοχη διαφημιστική καμπάνια των τελευταίων καιρών, έτσι και ο μέσος διαδηλωτής δεν υπάρχει.Μπορεί ένα μωσαϊκό ετερόκλιτων στοιχείων να συνωστίζεται στους δρόμους. Ένα πολύχρωμο πολύβουο μωσαϊκό, που απαρτίζεται από απελπισμένους πεινασμένους μετανάστες, μέχρι οργισμένους έφηβους που γενικώς ήσαν και είναι εναντίον των πάντων. Μπορεί ανάμεσά τους να συνωθούνται ένα σωρό περιθωριοποιημένοι νέοι που μια αφιλόξενη μοχθηρή πόλη και μια επίσης αφιλόξενη, μοχθηρή εποχή τούς ξέβρασε σε ένα εφιαλτικό περιθώριο κι εκείνοι με τη σειρά τους (και πώς αλλιώς;) απορρίπτουν αυτούς που τους απορρίπτουν. Μπορεί κάπου εκεί να περιδιαβαίνουν και παιδιά πλούσιων οικογενειών που έχουν τα πάντα αλλά και που ταυτόχρονα αυτό το πάντα συνορεύει με το τίποτα και δεν είναι ικανό να γεμίσει το αδηφάγο μέσα τους κενό. Μου έλεγε κάποιο από αυτά τα προνομιούχα παιδιά:«Μα μπορεί να τα έχω όλα, όμως τι να τα κάνω, πώς να χαρώ, δεν μπορώ να χαρώ τίποτα, γύρω μου είναι όλα μέσα σε μια φτώχεια, φτώχεια ονείρων, οραμάτων, μπορεί να μην είμαι αλλά νιώθω πάμπτωχος».
Μπορεί σκοτεινής προέλευσης κουκουλοφόροι να σπάνε αναχαιτίζοντας τον ρομαντισμό ειρηνικών διαδηλωτών,...

Της Κας Τσαλίκογλου Φωτεινής, Καθηγήτριας Ψυχολογίας στην Πάντειο και Συγγραφέως.

Πώς θα ξέρω ότι είμαι «ευτυχισμένος;». Η τυραννία της ευτυχίας συνάδει με την εποχή μας. Όσο η επιβίωση γίνεται ένα στοίχημα που δεν γνωρίζεις αν θα το κερδίσεις (ή και αν θα θελήσεις εντέλει να το κερδίσεις) τόσο και πιο επίμονα αναπτύσσονται οι περί ευτυχίας λόγοι.
Καθηγητές της ευτυχίας διδάσκουν σε φημισμένα πανεπιστήμια όπως το Χάρβαρντ ή το Πρίνστον προωθώντας ως πεδίο έρευνας και εφαρμογής τα οικονομικά και την πολιτική της ευτυχίας.
Η «ευτυχία» ό,τι κι αν σημαίνει, οφείλει στην εποχή του ψυχαναγκασμού της μέτρησης να αποτιμηθεί.
Ζούμε σε μια εποχή όπου το κάθε τι για να υπάρξει δεν οφείλει μόνο να είναι ορατό «φαίνομαι άρα υπάρχω», αλλά και μετρήσιμο. «Μέτρησε ό,τι είναι μετρήσιμο και κάνε μετρήσιμο ό,τι δεν είναι».
Πριν από λίγες ημέρες στην Αμερική έκανε αίσθηση μια έρευνα που δημοσιεύθηκε στους «Νew Υork Τimes», με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Ιs Ιt a Day to Βe Ηappy? Check the Ιndex». Ο ερευνητής Αdam Κramer έφτιαξε ένα Ιndex μέτρησης ευτυχίας που στηρίζεται στις λέξεις που χρησιμοποιούν οι χρήστες του facebook. Λέξεις όπως «τέλεια, μια χαρά, όλα καλά» είναι δείκτες μιας θετικής ψυχολογίας. Στις γιορτές, τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες το σκορ της ευτυχίας αυξάνεται!
Αληθινό, απλοϊκό, ή αφόρητα παιδαριώδες; Η αλήθεια είναι ότι ο πολιτισμός μας, παρ΄ ότι κάνει ό,τι μπορεί για να την προκαλέσει, αντιλαμβάνεται τη θλίψη σαν ένα έλλειμμα, ένα σφάλμα και ποτέ σαν μια αξία. Ποτέ σαν μια ψυχική κατάσταση ενάντια στις σκοτεινές επιταγές της ευτυχίας......

Της Κας Τσαλίκογλου Φωτεινής, Καθηγήτριας Ψυχολογίας στην Πάντειο και Συγγραφέως.

Δυσκολεύομαι να θεωρήσω «απολίτιστη» και βάρβαρη την εισβολή στα θέατρα. Ίσως ανήκω σε αυτούς τους ενοχικούς μεσήλικες που επιμένουν να «αφουγκράζονται τα μηνύματα της ανομίας, τα οποία τάχα περιέχουν περισπούδαστες και τολμηρές απόψεις για τα προβλήματα του τόπου» (sic). Δυσκολεύομαι να θεωρήσω ότι οι παρεμβάσεις στην πρεμιέρα της Νέας Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου, καθώς και άλλες αντίστοιχες, αποτελούν επίθεση στην «ουσία της ίδιας της δημοκρατίας με την επίθεση στην καρδιά της, που είναι η ελευθερία της σκέψης, του λόγου και της έκφρασης, που αντιπροσωπεύει η τέχνη».
Όπως δυσκολεύομαι να θεωρήσω ότι ένα πανό στην Ακρόπολη μαγαρίζει το εθνικό μας σύμβολο. Δυσκολεύομαι να θεωρήσω ότι βλακώδεις και ευτελείς εκφράσεις όπως είναι το «σκατά στους κουλτουριάρηδες» θα οδηγήσει στο κάψιμο βιβλίων. Αυτή η αυτοεκπληρούμενη προφητεία δεν νομίζω να αντιστοιχεί σε κάτι παραπάνω από μια εισαγγελική τρομοκρατία.
Ίσως ανήκω στους απολίτιστους. Δυσκολεύομαι να πεισθώ ότι η ελευθερία της σκέψης και η ουσία της τέχνης είναι αγαθά τόσο εύθραυστα και λεπτεπίλεπτα, ώστε να κινδυνεύουν από τέτοιου είδους παρεμβάσεις. Από τα βάθη των αιώνων η τέχνη δεν έπαψε να είναι το «σφυρί που θρυμματίζει την παγωμένη μέσα μας θάλασσα». Δεν έπαψε να τροφοδοτείται από την εγρήγορση ακόμα κι αν αυτή οδηγεί στην εξέγερση, από την αντίθεση με το άδικο, ακόμα κι αν αυτή η αντίθεση δεν παίρνει τις .....

Όλες από εμάς έχουμε αναρωτηθεί πως θα είμαστε μετά τα σαράντα ειδικά εάν απέχουμε πολλά χρόνια από αυτά ,ενώ άλλες ήδη διανύουμε αυτή τη « χρυσή » περίοδο της ζωής μας και την αποκαλώ χρυσή, αφού δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε την  αξία των εμπειριών που έχουμε αποκτήσει μέχρι σήμερα (στα 40) ,καλές οι κακές εμπειρίες αλλά σίγουρα πολύτιμες ….

Η σημερινή κοινωνία που ζούμε είναι « νεανικά »προσανατολισμένη.
Η προοπτική του να γερνά  κάνεις δε αρέσει καθόλου και στα δυο φύλα αλλά πολύ  περισσότερο στις γυναίκες, όπου παρατηρούμε τη συνεχή προσπάθεια τους να δείχνουν νεότερες. Αυτό το φαινόμενο συμβαίνει περισσότερο στις μέρες μας που η σύγχρονη γυναίκα έχει μεγαλύτερες κοινωνικά  αξιόλογες ιδιότητες , όπως το να είναι σύζυγος ,μητέρα ,ερωμένη ,καταξιωμένη επαγγελματίας , ελκυστική κτλ. Συνδέεται δε και   με τη σωματική ομορφιά και γονιμότητα ,όπου η γυναίκα καθώς μεγαλώνει αισθάνεται...

Οι καλοκαιρινές διακοπές  έχουν τεραστία ψυχοθεραπευτική επίδραση  και μπορούν να μας βοηθήσουν να επανασυνδεθούμε με τον εαυτό μας λειτουργώντας ως όχημα για την αυτοανακάλυψη  μας, με αποτέλεσμα την καλύτερη αίσθηση του  εαυτού και των θέλω μας.
Στις διακοπές  και όντας μακριά από τα καθημερινά  προβλήματα που μας ταλανίζουν ,τα επίπεδα του άγχους είναι χαμηλότερα και  συμβάλουν στην διατήρηση της ψυχικής και σωματικής μας υγείας.
Μέσα από τις διακοπές μπορούμε να ισχυροποιήσουμε τις σχέσεις μας  τους αγαπημένους μας ,αφού περνούμε  περισσότερο  χρόνο μαζί τους ενώ  παράλληλα και όντας   λιγότερο αγχωμένοι αυξάνουμε δραματικά την πιθανότητα για μια καλύτερη επαφή και επικοινωνία!
Λόγω ότι οι διακοπές μας ανατροφοδοτούν μας καθιστούν πιο αποτελεσματικούς σε ότι καταπιανόμαστε έπειτα από αυτές.
Οι  διακοπές μπορούν να ικανοποιήσουν την ανάγκη  μας για ξεκούραση και χαλάρωση .Όλο το χρόνο εργαζόμαστε σκληρά όποτε η ανάγκη αυτή  για εκτόνωση και αποφόρτιση είναι  πολύ σημαντική.
Η αλήθεια είναι πως.....

Αν και δείχνει απίθανο να χρησιμοποιηθεί ή να ακουστεί συχνά στην καθημερινή ζωή μας, ωστόσο παραμένει γοητευτικό για εμάς τους ίδιους  ως Έλληνες να βρίσκουμε σε επιστημονικά έντυπα γέννηση λέξης με ελληνική ρίζα.
Την συγκεκριμένη συνέθεσαν Ιάπωνες ερευνητές από το ελληνικό επίθετο «άγκυλος» και το ελληνικό ρήμα “γράφω”, προκειμένου να περιγράψουν ....

Η αγορά βοτάνων και συμπληρωμάτων είναι παγκόσμια και δεν αποτελεί ελληνική πατέντα. Ιδιαίτερα στα συμπληρώματα Διατροφής πρωτοστατεί η Αμερική εδώ και δεκαετίες. Με το σκεπτικό «ξεκαθαρίσματος» δημιουργήθηκε πριν 10 χρόνια εκεί ακριβώς, το Εθνικό Κέντρο Συμπληρωματικής και Εναλλακτικής Ιατρικής (National Center for Complementary and Alternative Medicine-NCCA).Κατόπιν Κλινικών μελετών μερικά σημαντικά ευρήματα δημοσιεύθηκαν πρόσφατα σε επιστημονικές εκδόσεις παγκόσμιου κύρους.

Να μερικά ευρήματα:

· Το ginkgo biloba (φυτό –δέντρο) δεν αναστέλλει την φθίση γνωστικών ικανοτήτων γηραιών ενηλίκων. (Journal of the American Medical Association-2009)

· Η “εχινάκια” (φυτό – λουλούδι) δεν προλαμβάνει αλλά ούτε και ανακουφίζει τα συμπτώματα του.... κρυολογήματος. (New England Journal of Medicine-2005)

· Η κατανάλωση μαύρου τσαγιού δεν έχει καμία επίπτωση στους παράγοντες κινδύνου για καρδιοπάθειες. (American Heart Journal – Οκτώβριος 2007)

· Τα συμπληρώματα διατροφής που περιέχουν χόνδρο καρχαρία δεν επιμηκύνουν την επιβίωση ασθενών με καρκίνο του πνεύμονα

(Clinical & Experimental Allergy- Ιούνιος 2007)

· Το σκόρδο και η κατανάλωσή του δεν φαίνεται να μειώνει τα επίπεδα της «κακής» χοληστερόλης στον ανθρώπινο οργανισμό. (Archives of Internal Medicine- 2007)

Η αυτοεκτίμηση που βασικά ορίζεται ως ο σεβασμός προς τον εαυτό μας, είναι απαραίτητο στοιχείο για κάθε άνθρωπο. Η ανάπτυξη των διαπροσωπικών σχέσεων μέσα στην κοινωνία δεν έχουν κανένα άλλο σκοπό παρά την αποδοχή μας από άλλους ανθρώπους, κι αυτό που τις κάνει σημαντικές είναι ακριβώς το γεγονός ότι αυτή η αποδοχή μας μεγαλώνει και την αυτοεκτίμηση μας.
Θετικότερο στοιχείο της αυτοεκτίμησης είναι ότι αυξάνει τη δύναμη και την αντοχή μας απέναντι σε δύσκολες καθημερινές ή μη καταστάσεις, με αποτέλεσμα να ανταπεξέρχεται ο εαυτός μας πολύ πιο αποτελεσματικά σε γεγονότα τα οποία έλλειψη αυτοεκτίμησης μας τρομάζουν.
Είναι γνωστό από αρχαιοτάτων χρόνων ότι οποιοσδήποτε ήχος επιδρά πάνω στον άνθρωπο άλλοτε κατευναστικά και άλλοτε ως μέσο αφύπνισης η εγρήγορσης.
‘Όλοι μας έχουμε παρατηρήσει ότι υπάρχουν ήχοι που μας ηρεμούν, ήχοι που μας συγκινούν, ήχοι που μας εντυπωσιάζουν. Αυτό σημαίνει πολύ απλά ότι η μουσική επιδρά στον ψυχικό μας κόσμο, και επιδρά άμεσα γιατί δέκτης του ήχου είναι ό υποθάλαμος του εγκεφάλου μας. Αυτό με τη σειρά του, όταν πρόκειται για μουσική που μας αρέσει, οδηγεί σε πλήθος θετικών οργανικών επιδράσεων για το καθένα μας, όπως για παράδειγμα μείωση του καρδιακού ρυθμού, μείωση της αρτηριακής πίεσης και γενική μυϊκή υποτονία, δηλαδή χαλάρωση.
Όταν ο οργανισμός μας χαλαρώνει αυτό αυτόματα οδηγεί σε μειωμένα επίπεδα στρες, καθαρότερη σκέψη και καλύτερος τρόπους αντιμετώπισης κάθε κατάστασης.
Έτσι γίνεται κατανοητό ότι η επιλογή της μουσικής που ακούμε συμμετέχει και διαμορφώνει τον τρόπο που ζούμε, που αντιλαμβανόμαστε, που ενεργούμε και απαντάμε σε καταστάσεις.
 
 

Mersinias Thomas, TEDx speaker,

Clinical Psychologist, Mental Health Counselor

©www.mersinias.gr

Της Κας Τσαλίκογλου Φωτεινής, Καθηγήτριας Ψυχολογίας στην Πάντειο και Συγγραφέως.

Η απώλεια, η έλλειψη μάς παρακινεί να επιθυμούμε και η επιθυμία είναι η κινητήριος δύναμη για τα πάντα στη ζωή μας. Ακριβώς εκεί βρίσκεται η δύναμη της απώλειας, στο ότι μας ωθεί να διεκδικήσουμε. Το βλέπουμε καθημερινά. Κάθε καινούργια φάση στη ζωή μας απαιτεί την εγκατάλειψη, την απώλεια μιας προηγούμενης για να προχωρήσουμε. Ήδη με τη γέννηση αποχωριζόμαστε από τον χαμένο παράδεισο της ενδομήτριας ζωής, στη συνέχεια από τη συμβιωτική σχέση με το πρώτο αντικείμενο της αγάπης, τη μητέρα. Αργότερα ο έφηβος, προκειμένου να "απογαλακτιστεί", χρειάζεται να αποδεσμευτεί από τις παιδικές του εξαρτήσεις και να αμφισβητήσει τη γονεϊκή παντοδυναμία. Αλίμονο αν δεν το έκανε όμως!

Ο καθένας από εμάς έχει τη δυνατότητα να μετουσιώνει την οδύνη. Υπάρχει μέσα μας μια ορμή, η οποία εμφανίζεται αναπάντεχα. Βλέπουμε, για παράδειγμα, ένα μικρό παιδί να επινοεί ένα παιχνίδι για να καταπραΰνει την αγωνία του για τη μητέρα του που λείπει, έναν ψυχικά άρρωστο, χαμένο στον κόσμο του, να επινοεί έναν δικό του τρόπο ζωγραφικής και να μεταμορφώνει τους τοίχους στο άσυλο εγκλεισμού του. Οπωσδήποτε βέβαια υπάρχουν κάποιες συνθήκες που διευκολύνουν αυτή τη μετατροπή: η αίσθηση ότι κάπου μέσα στο σκοτάδι υπάρχει ελπίδα, ότι υπάρχουν χαραμάδες φωτός, η αίσθηση ότι η κίνηση που κάνουμε έχει κάποιο νόημα για μας και η αίσθηση ότι υπάρχει κάποιος (πρόσωπο ή πλαίσιο) που αναγνωρίζει τη σημασία αυτής της κίνησης και μας ενθαρρύνει.