Όταν συναντάμε ή γνωρίζουμε κάποιον για πρώτη φορά ανταλλάσουμε χειραψία. Αυτή η συνήθεια έχει αρχέγονες ρίζες και χρονολογείται από τότε που τα μέλη μιας πρωτόγονες φυλής κρατούσαν τα χέρια του ανοιχτά μπροστά, όταν συναντούσαν άλλες φυλές, σε ένδειξη πως δεν κρατάνε όπλα και πως έρχονται με φιλικό και ειρηνικό σκοπό. Επιπλέον, στην Ρωμαϊκή περίοδο, οι άντρες συνήθιζαν να σφίγγουν τον πήχη του άλλου κατά την χειραψία, ώστε να βεβαιωθούν ότι δεν κρύβει κάποιο μαχαίρι στο μανίκι του. Περνώντας από διάφορες μεταλλαγές μέσα στα χρόνια φτάσαμε στην σύγχρονη μορφή χειραψίας-το σφίξιμο της παλάμης.

Η θέση του χεριού υποδηλώνει τις διαθέσεις των ανθρώπων όπως κυριαρχία, υποταγή ή ισότητα. Το σφίξιμο και τράνταγμα των χεριών χρησιμοποιείται από άντρες της ίδιας κοινωνικής τάξης για να επισφραγίσουν εμπορικές συμφωνίες. Η θέση του χεριού μας καθορίζει και τις διαθέσεις μας.

Όταν τα χέρια και των δυο ατόμων είναι σε παθητική στάση, δηλαδή δημιουργείται χειραψία κάθετη, υπάρχει ένα αίσθημα ισότητας και αμοιβαίου σεβασμού. Όταν κάποιος ....

 

Ως εξωστρεφείς χαρακτηρίζονται οι άνθρωποι που ενεργούν σε υψηλότερο βαθμό, πιο άνετα και περισσότερο συχνά σε διαδραστικές  σχέσεις με άλλους ανθρώπους, πρόκειται δε για άτομα με υψηλές κοινωνικές δεξιότητες συνήθως.

Σύγχρονες έρευνες δείχνουν οτι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι είναι πιο ευτυχισμένοι. Επίσης , κι εδώ είναι το ακόμα σημαντικότερο ίσως, οι συγκεκριμένες έρευνες έχουν δείξει ότι όταν εσωστρεφείς άνθρωποι δρουν και ενεργούν σαν εξωστρεφείς , είναι πιο ευτυχισμένοι ακόμα και από αυτούς που από φύση ενεργούν έτσι.

Μια θεωρία του γιατί συμβαίνει αυτό , λέει οτι το να είσαι ομιλητικός και να συμμετέχεις σε επιρροές με άλλα άτομα σου δίνει ένα αίσθημα πληρότητας , ειδικά δε αν λαμβάνεις πίσω θετική ανταπόκριση. Μια άλλη θεωρία , υποστηρίζει οτι το να μιλάμε θέτει ως πυρήνα τον εαυτό μας σε οποιαδήποτε κατάσταση, πράγμα που ενισχύει.....

Η αναβλητικότητα είναι σύνηθες στοιχείο συμπεριφοράς τόσο στους άντρες όσο και στις γυναίκες. Οι περισσότεροι από εμάς που το αναγνωρίζουμε στον εαυτό μας, μας προκαλεί δυσφορία, αγανάκτηση και πολλές φορές θυμό με τον ίδιο μας τον εαυτό που «αμελούμε» να λάβουμε δράση και να φέρουμε κάποιες υποχρεώσεις εις πέρας. Τις προγραμματίζουμε μεν, αλλά για κάποιο λόγο τις αναβάλουμε συνεχώς. Το «θα το κάνω αύριο..» γίνεται «ασ’το για την επόμενη βδομάδα..» και τελικά οι υποχρεώσεις «σέρνονται» για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Όλο αυτό προκαλεί επιπλέον βάρος καθώς σκεφτόμαστε ότι εκκρεμούν πράγματα που πρέπει κάποια στιγμή να αναλάβουμε να κάνουμε.

Το άγχος μας για το τι πρέπει να γίνει συσσωρεύεται και σταδιακά διογκώνεται. Γιατί όμως μας συμβαίνει αυτό; Τι μας κάνε αναβλητικούς; Το άγχος, η άρνηση, το αίσθημα ανετοιμότητας, και ο φόβος αρνητικής κριτικής είναι κάποιοι από τους παράγοντες που συμβάλουν στη αναβλητικότητα. Η αναβλητικότητα αποτελεί ένα είδος μηχανισμού αποφυγής, ο οποίος μπορεί μεν προσωρινά και βραχυπρόθεσμα να οδηγεί σε απαλλαγή και απομάκρυνση δυσφορικού συναισθήματος, μακροπρόθεσμα δε αυξάνει το άγχος μας και πιθανούς φόβους.

Οι φοβικές σκέψεις που κρύβονται πολλές φορές πίσω από την αναβλητικότητα είναι συνήθως οι ακόλουθες- ¨αν δεν το κάνω δεν εκτίθεμαι, μειώνω τις πιθανότητες για το ενδεχόμενο αποτυχίας , άρα δεν θα εκτεθώ και στην αρνητική κριτική.¨ Είναι τελικά ο φόβος που μας σταματάει; Μήπως φοβόμαστε ότι δεν θα το κάνουμε αρκετά καλά ή ότι θα μας κρίνουν; Και είμαστε όντως ανέτοιμοι να το κάνουμε ή απλά έχουμε άσχημη εικόνα για τον εαυτό μας και τις δυνατότητες μας;

Όταν τελικά πιεστούμε ή αναγκαστούμε να δράσουμε αντιλαμβανόμαστε κρίνοντας εκ του αποτελέσματος ότι τελικά δεν ήταν τόσο τραγικό όσο φαινόταν και αναγνωρίζουμε πως αν είχαμε δράσει νωρίτερα θα είχαμε αποφύγει το άγχος και τη δυσφορία που συνοδεύει την αναβλητικότητα. Αποτέλεσμα είναι η ανακούφιση και η ενδυνάμωση της αυτοπεποίθησης και της αυτοεκτίμησης μας. Η αναβλητικότητα σαμποτάρει την δημιουργικότητα και ενεργητικότητα μας και μας καθιστά απαθείς και αδρανείς χωρίς ουσιαστικά κάποιο όφελος.

Κατσαούνη Μαρία- Ψυχολόγος Υγείας (MSc)

 

Με την εξέλιξη της τεχνολογίας , έχουν γεννηθεί πρακτικές και στην Ιατρική που παλιότερα φάνταζαν αδύνατες.Έχουμε δει πρόσφατα μέχρι και σοβαρή εγχείρηση εξ αποστάσεως με χειρισμό των μηχανημάτων απο γιατρό που βρίσκονταν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά απο το χειρουργικό τραπέζι.
Στον τομέα της Ψυχολογίας η εξέλιξη αυτή, έφερε την ψυχοθεραπεία online, που πρόκειται ουσιαστικά για Συνεδρία μεταξύ Ψυχολόγου και ασθενή μέσω τηλεδιάσκεψης. Αν και εφαρμόζεται κυρίως στην Συμβουλευτική , ήδη παγκοσμίως, και κυρίως στην Αμερική, εφαρμόζεται και σε περιπτώσεις ψυχοθεραπείας βαρύτερων Διαταραχών.
Υπάρχουν μειονεκτήματα; Σαφώς και υπάρχουν και είναι θέμα συζήτησης της επιστημονικής κοινότητας ώστε να βελτιωθούν. Για παράδειγμα.....

 

Το γέλιο και το χιούμορ είναι βασικά συστατικά της ευημερίας και της καλής διάθεσης. Αν μη τι άλλο ο περισσότερος κόσμος είτε έχει υψηλή αίσθηση του χιούμορ είτε όχι, συμφωνούν σε ένα πράγμα: το χιούμορ βοηθάει στην αποσυμφόρηση του άγχους, του στρες και της έντασης. Πολλές φορές χρησιμοποιούμε το χιούμορ για να ζεστάνουμε την ατμόσφαιρα, να σπάσουμε τον πάγο, να διαχειριστούμε δύσκολες και αμήχανες καταστάσεις. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;
Έρευνες έχουν δείξει πως το χιούμορ μπορεί να ενώσει μια ομάδα ανθρώπων οι οποίοι είναι άγνωστοι μεταξύ τους και να τους κάνει να έρθουν πιο κοντά, μια τεχνική που χρησιμοποιείται ιδιαιτέρως συχνά σε επαγγελματικούς χώρους. Το χιούμορ ανάμεσα σε συναδέλφους καλύπτει και ικανοποιεί δυο επιπλέον ανθρώπινες ανάγκες, της αυτοπροστασίας και της αυτοπεποίθησης. Μέσω του χιούμορ αυξάνεται το αίσθημα αποδοχής και κατά συνέπεια αυτοπεποίθησης. Δεν είναι τυχαίο που τα άτομα με αυξημένο χιούμορ ....

 

Όλοι μας έχουμε επιθυμίες οι οποίες μας δημιουργούν τις προσδοκίες… Πότε όμως μια προσδοκία γίνεται απαίτηση, πότε την εκλαμβάνουμε ως επιθυμία και πότε την μεταφέρουμε σαν απαίτηση..
Κατά περιόδους περνάμε από διάφορες φάσεις της ζωής μας, πότε φάσεις οι οποίες μας γεμίζουν αυτοπεποίθηση και χαρά και πότε φάσες μέσα από τις οποίες αισθανόμαστε «λίγοι» …Η κάθε μια από αυτές τις φάσεις διακατέχεται από επιθυμίες κα προσδοκίες. Όταν αυτές με κάποιο τρόπο ικανοποιούνται είμαστε καλά όταν όμως με κάποιο άλλο τρόπο δεν ικανοποιούνται απογοητευόμαστε. Η ικανοποίηση έρχεται είτε από εξωγενείς παράγοντες είτε από ενδογενείς. Και τώρα αναρωτιόμαστε πως μπορούμε παρόλα αυτά να νιώθουμε ικανοποιημένοι, χωρίς να είμαστε διαρκώς σε κατάσταση αναμονής, περιμένοντας κάτι να συμβεί για να νιώσουμε καλά....

 

Εικόνες ελληνικής απόγνωσης κάνουν τον γύρο του κόσμου. Ο «Guardian» ανέδειξε σε φωτογραφία της ημέρας τη δωρεάν διανομή τροφίμων στο κέντρο της Αθήνας. Δεκάδες άνθρωποι να στριμώχνονται και να απλώνουν τα χέρια περιμένοντας να πάρουν μια σακούλα λεμόνια. Αλλες φωτογραφίες με ανθρώπους να ζητούν δωρεάν λίγα τρόφιμα και άλλους να κόβουν ξύλα προκειμένου να ζεσταθούν αναπαράγονται από τα διεθνή ΜΜΕ.
Η εικόνα μιας εξαθλιωμένης Ελλάδας ταξιδεύει και πληγώνει. Το μιντιατικό τοπίο προβάλλει τις πληγές και τα τραύματα της χώρας μας. Τα προβάλλει αφειδώς, ασύστολα, απερίσκεπτα, θα πουν ορισμένοι και θα δυσφορήσουν. Θα προτιμούσαν να μην υπάρχουν αυτές οι φωτογραφίες και ως διά μαγείας, όπως το πιστεύουν τα μικρά παιδιά, αυτό που δεν προβάλλεται θα είναι σαν να μην υπάρχει. Θυμώνουν όχι με αυτό που απεικονίζουν οι φωτογραφίες αλλά με το ίδιο το γεγονός της απεικόνισης. «Τι θα πουν οι ξένοι; Υπερβάλλουν, μας κάνουν κακό, κάνουν κακό στον τουρισμό μας». Και ω του θαύματος, η δυσφορία ταξιδεύει, μετατοπίζεται (μέσα στο μυαλό τους) από το συμβάν σε αυτό που προβάλλεται ως συμβάν.

 

1. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ
Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών.
Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής. «Διατηρήστε την προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει καθόλου χρόνο για να σκεφτεί – πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα» (απόσπασμα από το κείμενο: Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).
2. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΛΥΣΕΩΝ
Αυτή η μέθοδος καλείται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Δημιουργείται ένα πρόβλημα, μια προβλεφθείσα «κατάσταση» για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον κάνει να δεχτεί. Για παράδειγμα: Αφήνεται να ξεδιπλωθεί και να ενταθεί η αστική βία ή οργανώνονται αιματηρές επιθέσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσει ο κόσμος νόμους ασφαλείας και πολιτικές εις βάρος της ελευθερίας. Ή ακόμα: Δημιουργούν μία οικονομική κρίση ώστε να γίνει αποδεκτή ως αναγκαίο κακό η υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών.
3. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΔΙΑΚΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ
Για να γίνουν αποδεκτά τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους, λίγο λίγο, επί συναπτά έτη. Κατά αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν τις δεκαετίες του ΄80 και ΄90 οι δραστικά νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός): ανύπαρκτο κράτος, ιδιωτικοποιήσεις, ανασφάλεια, ελαστικότητα, μαζική ανεργία, μισθοί που δεν εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα, τόσες αλλαγές που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς.
4. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΒΟΛΗΣ
Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσουν ως «επώδυνη και αναγκαία», εξασφαλίζοντας τη συγκατάβαση του λαού τη δεδομένη χρονική στιγμή και εφαρμόζοντάς τη στο μέλλον. Είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία απ’ ότι μία άμεση. Κατά πρώτον επειδή η προσπάθεια δεν καταβάλλεται άμεσα και κατά δεύτερον επειδή το κοινό, η μάζα, πάντα έχει την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον» και ότι οι απαιτούμενες θυσίες θα αποφευχθούν. Αυτό δίνει περισσότερο χρόνο στο κοινό να συνηθίσει στην ιδέα των αλλαγών και να τις αποδεχτεί με παραίτηση όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου.
5. ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ ΛΟΓΟΥ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ
Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν λόγο, επιχειρήματα, προσωπικότητες και τόνο της φωνής, όλα ιδιαίτερα παιδικά, πολλές φορές στα όρια της αδυναμίας, σαν ο θεατής να ήταν μικρό παιδάκι ή διανοητικά υστερημένος.Όσο περισσότερο θέλουν να εξαπατήσουν το θεατή τόσο πιο πολύ υιοθετούν έναν παιδικό τόνο. Γιατί; «Αν κάποιος απευθύνεται σε ένα άτομο σαν αυτό να ήταν 12 χρονών ή και μικρότερο, αυτό λόγω της υποβολής είναι πολύ πιθανό να τείνει σε μια απάντηση ή αντίδραση απογυμνωμένη από κάθε κριτική σκέψη, όπως αυτή ενός μικρού παιδιού» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).
6. ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ
Η χρήση του συναισθήματος είναι μια κλασική τεχνική προκειμένου να επιτευχθεί βραχυκύκλωμα στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη των ατόμων. Από την άλλη, η χρήση των συναισθημάτων ανοίγει την πόρτα για την πρόσβαση στο ασυνείδητο και την εμφύτευση ιδεών, επιθυμιών, φόβων, καταναγκασμών ή την προτροπή για ορισμένες συμπεριφορές.
7. Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ
Κάντε το κοινό να είναι ανήμπορο να κατανοήσει τις μεθόδους και τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο και τη σκλαβιά του… «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι η φτωχότερη και μετριότερη δυνατή, έτσι ώστε το χάσμα της άγνοιας μεταξύ των κατώτερων και των ανώτερων κοινωνικών τάξεων να είναι και να παραμένει αδύνατον να γεφυρωθεί» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).
8. ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ
Προωθήστε στο κοινό την ιδέα ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος, χυδαίος και αμόρφωτος…
9. ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΝΟΧΗΣ
Κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνον αυτά είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξαιτίας της ανεπάρκειας της νοημοσύνης τους, των ικανοτήτων ή των προσπαθειών τους.Έτσι, τα άτομα αντί να εξεγείρονται ενάντια στο οικονομικό σύστημα, υποτιμούν τους εαυτούς τους και νιώθουν ενοχές, κάτι που δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψης, της οποίας απόρροια είναι η αναστολή της δράσης… Και χωρίς δράση, δεν υπάρχει επανάσταση.
10. ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠ’ Ο,ΤΙ ΑΥΤΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ
Κατά τα τελευταία 50 χρόνια, η ταχεία πρόοδος της επιστήμης έχει δημιουργήσει ένα αυξανόμενο κενό μεταξύ των γνώσεων του κοινού και εκείνων που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι κυρίαρχες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, στη νευροβιολογία και στην εφαρμοσμένη ψυχολογία, το σύστημα έχει επιτύχει μια εξελιγμένη κατανόηση των ανθρώπων, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Το σύστημα έχει καταφέρει να γνωρίζει καλύτερα τον «μέσο άνθρωπο» απ’ ότι αυτός γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το σύστημα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο και μεγάλη εξουσία πάνω στα άτομα, μεγαλύτερη από αυτήν που τα ίδια ασκούν στους εαυτούς τους.

Πηγή: γαλλική εφημερίδα Le Grand Soir

Mersinias Thomas, TEDx speaker,

Clinical Psychologist, Mental Health Counselor

©www.mersinias.gr

 

Η συμμόρφωση ορίζεται ως μια αλλαγή συναισθημάτων, απόψεων και συμπεριφοράς του ατόμου που έρχεται ως αποτέλεσμα της άσκησης φυσικών ή συμβολικών πιέσεων από έναν ηγέτη ή μια ομάδα.
Μια όψη του φαινομένου της συμμόρφωσης είναι η συμπεριφορά που αναπτύσσεται στα μέλη της ομάδας και τα πρότυπα που δημιουργούνται. Τα πρότυπα προκύπτουν από την τάση που έχουν τα μέλη μιας ομάδας να δημιουργούν πρότυπα/κανόνες συμπεριφοράς και να συμμορφώνονται με αυτά. Ανάλογα με τους στόχους μιας ομάδας δημιουργούνται και τα αντίστοιχα πρότυπα που καθορίζουν την συμπεριφορά των μελών της ομάδας προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι αυτοί. Συνήθως τα πρότυπα ή οι κανόνες αναπτύσσονται σε τομείς όπου τα μέλη μιας ομάδας βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για να επηρεάσουν το ένα την συμπεριφορά του άλλου.
Η πίεση είναι ένα μηχανισμός που χρησιμοποιούν οι ομάδες για την επίτευξη της συμμόρφωσης των μελών της. Εφόσον τελικά επιτευχθεί η συμμόρφωση, αυτή συντελεί στο να βοηθήσει την ομάδα να πετύχει τους στόχους της μέσω της ομοιομορφίας των μελών, που τελικά πείθονται ότι αυτές οι διαδικασίες συνιστούν τον καταλληλότερο τρόπο συμπεριφοράς.
Όσον αφορά στην επίδραση που ασκεί μια ομάδα, αυτή απαρτίζεται από τα παρακάτω χαρακτηριστικά:
α/ Να είναι σταθερή και συνεκτική ώστε να προσκολλούνται σε αυτήν όσο το δυνατόν περισσότερα μέλη της και να συμμορφώνονται με τα πρότυπα συμπεριφοράς που αυτή προβάλλει.
β/ Τα μέλη που αποκλίνουν από την κοινά αποδεκτή συμπεριφορά μέσα στους κόλπους της ομάδας αλλάζουν συχνότερα την συμπεριφορά τους και συμμορφώνονται με τους κανόνες και τα πρότυπα που επικρατούν στην ομάδα.
γ/ Έστω και αν ένα άτομο έχει διαφορετικές απόψεις με την ομάδα, ακολουθεί ωστόσο τις αποφάσεις της και τις απόψεις της ακόμα και αν σε πολλές περιπτώσεις αυτές τυγχάνει να είναι λανθασμένες.
δ/ Η ομάδα επηρεάζει συχνά τα μέλη της επιδοκιμάζοντας (παρέχει υποστήριξη, σιγουριά, προστασία, ενθάρρυνση) ή αποδοκιμάζοντας τις συμπεριφορές τους (γελοιοποιεί, ντροπιάζει, απειλεί, τιμωρεί)

Η συμμόρφωση, όπως προαναφέρθηκε, αποτελεί μια όψη του φαινομένου της κοινωνικής επιρροής. Η πειραματική μελέτη της συμμόρφωσης έχει συνδεθεί με τις έρευνες του Asch (1951). Ο Asch θέλησε να εξετάσει σε τι έκταση οι κοινωνικές δυνάμεις μπορούν να αλλάξουν τις γνώμες των ανθρώπων. Στο πιο γνωστό του πείραμα, τα υποκείμενα νόμιζαν ότι είχαν να κάνουν με ένα απλό έργο οπτικής διάκρισης. Σε κάθε δοκιμή τους έδειχναν μια γραμμή πρότυπο και τρεις γραμμές σύγκρισης διαφορετικού μήκους. Τα υποκείμενα έπρεπε να πουν ποια από τις γραμμές σύγκρισης είχε το ίδιο μήκος με τη γραμμή πρότυπο. Στην ουσία μόνο το ένα υποκείμενο ήταν ανυποψίαστο και έδινε τις απαντήσεις του προτελευταίο. Τα υπόλοιπα ήταν πειραματικοί συνεργοί, γνώστες του πειράματος, που έδιναν ομόφωνες και προκαθορισμένες απαντήσεις. Στις 12 από τις 18 δοκιμές έδιναν λάθος απάντηση. Στα αποτελέσματα της πειραματικής συνθήκης βρέθηκε ότι τα υποκείμενα έδωσαν κατά 35% λάθος απάντηση. Μετά τη λήξη του πειράματος τα υποκείμενα μίλησαν για την εμπειρία τους. Στην πλειοψηφία τους είχαν βιώσει μια γνωστική σύγκρουση, δηλαδή αβεβαιότητα για το ποιος έδινε τη σωστή και ποιος την εσφαλμένη απάντηση και μια συναισθηματική σύγκρουση για το αν έπρεπε να πάνε κόντρα στην ομάδα ή να συμφωνήσουν με την εκτίμησή της που ήταν προφανώς εσφαλμένη.ε/ Όταν προκύπτουν ζητήματα παρέκκλισης των ατόμων της ομάδας από τις συμπεριφορές και τα πρότυπα που εκείνη επιβάλλει, τότε η ομάδα χρησιμοποιεί μηχανισμούς για να τους επαναφέρει στην τάξη και να διασφαλίσει την συνοχή της. Σε αυτές τις περιπτώσεις είτε συζητά με την μειονότητα που διαφωνεί προκειμένου να την επαναφέρει σε συμμόρφωση, είτε αποδοκιμάζει και υποβαθμίζει τους διαφωνούντες, είτε τους αποβάλλει από την ομάδα...

 


Υπάρχει η αντίληψη οτι τα άτομα που "δεχονται" να ακούνε τα προβλήματα μας καθημερινά και συνέχεια είναι οι καλύτεροι φίλοι μας γιατί έτσι μας βοηθάνε. Η πραγματικότητα όμως είναι οτι δαπανώντας υπερβολικά μεγάλο χρόνο μιλώντας για τα προβλήματά μας ουσιαστικά τα "αυξάνει" και κάνει τα πράγματα χειρότερα.
Η κοινωνική απομόνωση σίγουρα αυξάνει τον κίνδυνο κατάθλιψης , όμως αν μέσω αυτής η ανάγκη για κοινωνική δικτύωση μας οδηγήσει σε "λάθος" άποψη της φιλίας κι εν τέλει σε λάθος φιλικές σχέσεις, τότε αυτές αυξάνουν πραγματικά την προυπάρχουσα τάση προς κατάθλιψη. Επιπλέον δημιουργείται ένας φάυλος κύκλος καθώς "γεννιέται" η αλυσίδα: δυσθυμια-κατάθλιψη-φιλίες που επικεντρώνονται στα προβλήματα-άυξηση κατάθλιψης-ανάγκη για περισσότερη φιλία τέτοιου είδους.
Ειδικότερα στις γυναίκες επιδρά πολύ πιο ισχυρά αφου τις κάνει να αισθάνονται "χρησιμες" στις φίλες τους κι αυτό αυξάνει επιπλέον και τα επίπεδα άγχους τους. Στους άντρες αν και δεν έχει ισχυρή επίπτωση στην δυσθυμία και το άγχος τους , εντούτοις βελτιώνει την αντίληψη για την ποιότητα της φιλίας τους.
Ένα πολυ συχνό φαινόμενο είναι σε τέτοιες καταστάσεις μας, κάποιοι που ως τώρα θεωρούσαμε φίλους να απομακρύνονται,κι αυτο ειναι ενα γεγονός που μας απογοητεύει αλλά δεν ψάχνουμε ποτέ το αν άλλαξε σ εμάς κάτι.
Ουσιαστικά αυτο που πρέπει να αντιληφθούμε, και στην Αμερική ήδη διδάσκεται σε έφηβες, είναι οτι το να διαμαρτύρεται κάποιος δεν είναι απαραίτητα καλό παρά το γεγονός οτι αυτό μας κάνει να αισθανόμαστε "απαραίτητοι" στον άλλον και μάλιστα χωρίς να κάταβάλλουμε και προσπάθεια αφού το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να τον ακούμε.

©www.mersinias.gr