Η διαταραχή του αλκοολισμού είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη και πολυπαραγοντική, καθώς καθοριστικό ρόλο παίζουν τόσο βιολογικοί, κοινωνικοί αλλά και ψυχολογικοί παράγοντες. Έρευνες έχουν δείξει πως οι έφηβοι είναι πιο ευάλωτοι στον αλκοολισμό και κυρίως οι άντρες. Ιδιαίτερα αυξημένα επίπεδα επικινδυνότητας εκδηλώνουν οι έφηβοι οι οποίοι βλέπουν στην οικογένεια του αυξημένη κατανάλωση αλκοόλ όπως π.χ. από τον πατέρα τους.  Ιστορικό αλκοολισμού μέσα στην οικογένεια, προβλήματα συζυγικής σχέσης, ανεργία και παιδική κακοποίηση είναι κάποιοι από τους παράγοντες που καθορίζουν το κατά πόσο είναι ο καθένας μας ευάλωτος στο αλκοόλ. Το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και η εθνικότητα είναι δυο ακόμα παράγοντες οι οποίοι έχουν συσχετιστεί με την διαταραχή του αλκοολισμού.

Όσον αφορά το ψυχολογικό κομμάτι, τα άτομα που βιώνουν αγχώδεις διαταραχές και διαταραχές διάθεσης όπως η κατάθλιψη πολλές φορές φαίνεται να προσφεύγουν στην χρήση αλκοόλ ως μέσω εκτόνωσης και προσωρινής διαχείρισης των προβλημάτων τους, με αποτέλεσμα πολλές φορές να οδηγούνται στην υπερκατανάλωση και στον αλκοολισμό.

Οι άντρες κατά γενική ομολογία είναι πιο πιθανό να κάνουν κατάχρηση αλκοόλ από τις γυναίκες. Επιπλέον, ξεκινάνε το αλκοόλ νωρίτερα από τις γυναίκες και καταναλώνουν μεγαλύτερες ποσότητες από αυτές. Σαν αποτέλεσμα εκδηλώνουν σε πολύ μικρότερη ηλικία προβλήματα αλκοολισμού, καθώς και συνοδά προβλήματα προερχόμενα από την κατάχρηση. Εν αντιθέσει, οι γυναίκες παρουσιάζουν μικρότερα διαστήματα κατάχρησης αλκοόλ και ζητάνε βοήθεια σε πολύ πιο πρώιμο στάδιο από τους άντρες, οι οποίοι παρατείνουν το πρόβλημα του αλκοολισμού.

Τέλος, σχετικά με τους βιολογικούς παράγοντες που επηρεάζουν την εκδήλωση του αλκοολισμού φαίνεται πως οι Ασιάτες είναι από τη φύση τους πιο τυχεροί καθώς γονιδιακά ¨προστατεύονται¨ ως ένα βαθμό από τον αλκοολισμό, χάρη σε συγκεκριμένο γονίδιο (ADH2*2).

Κατσαούνη Μαρία-Ψυχολόγος Υγείας (MSc)

 

Ο πόνος είναι το πιο κοινό σύμπτωμα το οποίο σχετίζεται με την υγεία μας και είναι μέρος της καθημερινότητας μας. Δεν συναντάται μόνο σε άτομα με χρόνιες παθήσεις. Σε καθημερινή βάση, είτε λόγο ατυχήματος π.χ. κόψιμο ή χτύπημα, είτε λόγω κάποιας παθολογικής αιτίας π.χ. μυοσκελετικά προβλήματα, ο περισσότερος κόσμος βιώνει το αίσθημα του πόνου. Ακόμα πιο συχνό είναι το αίσθημα του πόνου στα μικρά παιδιά τα οποία λόγο αυξημένης δραστηριότητας και απροσεξίας χτυπάνε πιο εύκολα και καλούνται να αντιμετωπίσουν και να διαχειριστούν λιγότερο ή περισσότερο επίπονες καταστάσεις. Το πώς όμως αντιδράει ο καθένας μας στο πόνο καθορίζεται και εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την κουλτούρα μας και το πώς μεγαλώσαμε, τι μηνύματα μας έχει περάσει η κοινωνία στη οποία έχει μεγαλώσει ο καθένας μας, τι μας έχουν περάσει οι γονείς μας κτλ.

Σύμφωνα με τους ανθρωπολόγους ο πόνος έχει δυο βασικές παραμέτρους. Η πρώτη παράμετρος έχει να κάνει με την ακούσια και ανακλαστική αντίδραση μας στο πόνο π.χ. τράβηγμα χεριού από αιχμηρό αντικείμενο μόλις αισθανθούμε τον πόνο, ενώ η δεύτερη αφορά κυρίως την αντίδραση μας στο γεγονός που προκάλεσε τον πόνο,  η οποία σχετίζεται με την θεραπεία και την αντιμετώπιση της αίσθησης του πόνου π.χ. χρήση αναλγητικών. Η δεύτερη παράμετρος επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από το κοινωνικό παράγοντες.   

Έχει αποδειχτεί πως σε κοινωνίες όπου δίνεται ιδιαίτερη έμφαση σε στρατιωτικά επιτεύγματα και στην σκληραγώγηση των ανθρώπων, ο πόνος θεωρείται αναμενόμενος και είναι αποδεκτός. Αντίθετα σε περισσότερο ειρηνικές κοινωνίες ο πόνος είναι μεν αναμενόμενος αλλά όχι αποδεκτός χωρίς κάποια αντίδραση ή κάποια μορφή έκφρασης παραπόνου...

 

Κατα την ανάγνωση ή το άκουσμα μιας άσχημης είδησης , οι γυναίκες "πονάνε" πολύ περισσότερο απο ότι οι άνδρες και στρεσσάρονται σε πολύ ηψηλότερο επίπεδο απο αυτούς.Μια πρόσφατη Καναδική μελέτη έδειξε ότι η λήψη μιας κακιάς είδησης κάνει τις γυναίκες να είναι πιο αντιδραστικές σε αγχογόνες καταστάσεις αργότερα. Επίσης οργανικά παρουσιάζουν υψηλότερα επίπεδα κορτιζόλης απο τους άντρες που διάβασαν ή άκουσαν την είδηση πιο ουδέτερα.
Ιστορικά οι γυναίκες φαίνονται πιο ευαίσθητες απέναντι στα συναισθήματα των άλλων.Μάλιστα πολλοί επιστήμονες διαχρονικά έχουν διατυπώσει την θεωρία ότι αυτή η αντίδραση στο στρες εξελίχθηκε έτσι ώστε να διασφαλιστούν οι απόγονοι της γυναίκας...

 

Η αισθητική χειρουργική βρίσκει ευρύτατη αποδοχή συνεχώς αυξανόμενη στην σύγχρονη κοινωνία μας.Οι αισθητικές επεμβάσεις πλέον δεν γίνονται για περιπτώσεις διόρθωσης (πχ απο κάποιο ατύχημα ή ασθένεια) , αλλά για περιπτώσεις καλυτέρευσης της εικόνας χωρίς να υπάρχει οργανικό θέμα.

Στην Αμερική ειδικά είναι τόσο διαδεδομένη που πλέον συνηθίζονται οι αισθητικές επεμβάσεις στήθους στα κορίτσια ως δώρο αποφοίτησής τους απο το κολλέγιο. Αν υπολογίσουμε οτι το κόστος μιας τέτοιας επέμβασης είναι απο 3,000 ευρώ ως και 8,000 η 9,000 ευρώ, το συγκεκριμένο φαινόμενο μάλλον δεν είναι και τοσο απλό τελικά.

Το ερώτημα που προκύπτει..

Ο καρκίνος είναι μια από τις σοβαρότερες ασθένειες των τελευταίων ετών. Αποτελεί κυτταρική νόσο κατά την οποία προκαλείται αφύσικος πολλαπλασιασμός παθολογικών κυττάρων ο οποίος δημιουργεί αυτό που γνωρίζουμε ως κακοήθεις όγκους. Υπάρχουν πολλά είδη καρκίνου (καρκίνος του πνεύμονα, μαστού, παχέως εντέρου, στομάχου, λευχαιμία κτλ), άλλες μορφές δύσκολα θεραπεύσιμες και άλλες πιο εύκολα. Τα συμπτώματα ποικίλουν ανά την περίσταση, όπως και η θεραπεία (χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία κ.α.) Πως επηρεάζει μια τέτοια ασθένεια την ζωή μας;

Οι περισσότεροι από εμάς πιστεύουν ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί σε εμάς. Τα τελευταία χρόνια όμως όλο και συχνότερα ακούμε γύρω μας για άτομα τα οποία νοσούν, γνωστοί, φίλοι, συνεργάτες. Οι ιατροί, η τηλεόραση, τα περιοδικά αναφέρονται συχνά στην πρόληψη, τον ρόλο της κληρονομικότητας και προδιάθεσης, τις αλλαγές που πρέπει να κάνουμε στον τρόπο ζωής μας, την διατροφή μας, τις συνήθειες μας.

Στο μυαλό των περισσοτέρων ο καρκίνος είναι συνυφασμένος με την έννοια της ανίατης ασθένειας και γι’ αυτό προκαλεί τρόμο και φόβο (παρόλο που πολλές μορφές θεωρούνται πλέον ιάσιμες). Στο άκουσμα των αρνητικών αποτελεσμάτων το άτομο παθαίνει σοκ και αρνείται να δεχθεί ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβαίνει στον ίδιο. Η αναφορά και μόνο της ονομασίας της ασθένειας είναι δύσκολη. Η κινητοποίηση και αντιμετώπιση όμως απαιτείται να είναι άμεση και έτσι ο ασθενής μπαίνει γρήγορα σε διαδικασίες και αλλαγές τις οποίες δεν είναι έτοιμος να διαχειριστεί, καθώς ούτε και η οικογένεια του. Ο καρκίνος δεν αφορά μόνο το άτομο που πάσχει αλλά ολόκληρη την οικογένεια. Οι αλλαγές και οι επιπτώσεις επηρεάζουν όλα τα μέλη...

Σε πρόσφατη έρευνα απο το Πολιτειακό πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, διαπιστώθηκε ότι σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό, άτομα που νοσούν ή είναι φορείς Aids παρουσιάζουν διπλάσιες σχεδόν πιθανότητες να διαγνωστούν με σοβαρές ψυχικές ασθένειες όπως διαταραχές της προσωπικότητας. Διαπιστώθηκε ότι το 92% των συμμετεχόντων πασχόντων ατόμων στην έρευνα, κάποια στιγμή της ζωής τους είχαν βιώσει κατάθλιψη, εθισμό σε ουσίες κι άλλες διαταραχές. Επίσης πάνω απο τους μισούς πληρούσαν τα κριτήρια για μια τουλάχιστον διαταραχή τύπου αντικοινωνικής ή ναρκισσιστικής.
Αυτό ίσως εξηγεί πιο εύκολα την πρότερη συμπεριφοριστική συνήθεια αυτών των ατόμων που χαρακτηρίζεται απο τάσεις ρίσκου και "επικίνδυνης" συμπεριφοράς, όπως είναι η συχνή εναλλαγή συντρόφων και η απουσία χρήσης προφύλαξης.
Επίσης τα άτομα με τέτοιες ψυχολογικές διαταραχές παρουσιάζουν μια απουσία ενδιαφέροντος ενημέρωσης, που επίσης συνδέεται με τον ιό HIV άμεσα, όπως γνωρίζουμε.
Θεραπευτικά, το δύσκολο για τέτοιους ασθενείς είναι ότι η συνοσηρότητα με μια οργανική ασθένεια όπως ο HIV (χρόνια ασθένεια) κάνει δύσκαμπτο το πλαίσιο ψυχολογικής θεραπείας και υποστήριξής τους. Επίσης παρουσιάζουν υψηλό δείκτη άγχους που πρέπει να καμφθεί μέσω της επανένταξής τους σε διατροφικές ομαλές συνήθειες και πράγματα της καθημερινότητας. Σημαντικότερο όμως και πρωταρχικό είναι να οικοδομηθεί πλαίσιο εμπιστοσύνης με τον θεραπευτή, γιατί αυτό θα αποκαταστήσει και την εμπιστοσύνη στις κοινωνικές τους σχέσεις, πράγμα απολύτως απαραίτητο για τους ίδιους καθώς θα νοιώσουν ασφάλεια.


©www.mersinias.gr

Οι παθήσεις που συνοδεύονται από καταστάσεις χρόνιου πόνου έχουν επιπτώσεις στην λειτουργικότητα του ατόμου. Σημαντική έκπτωση λειτουργικότητας παρουσιάζεται και στο κομμάτι των προσωπικών σχέσεων και σεξουαλικών επαφών.

Σύμφωνα με έρευνες το 50 με 80% των ατόμων που υποφέρουν από χρόνιο πόνο εκδηλώνουν σημαντική μείωση στην σεξουαλική τους δραστηριότητα. Παρόλα αυτά, πολύ λίγα είναι τα άτομα τα οποία το θέτουν ως πρόβλημα στον ιατρό τους και ζητάνε βοήθεια για την αντιμετώπιση του προβλήματος από κάποιον ειδικό.

Εξετάζοντας τον συσχετισμό μεταξύ χρόνιου πόνου και σεξουαλικής δυσλειτουργικότητας, φαίνεται πως κι άλλοι παράγοντες παίζουν σημαντικό ρόλο όπως η φαρμακευτική αγωγή, η μειωμένη αυτοπεποίθηση του ασθενή, το ψυχολογικό άγχος και η αγωνία που του δημιουργεί η κατάσταση αυτή του χρόνιου πόνου, καθώς και η σχέση με τον/την σύντροφο. Όλα τα παραπάνω λοιπόν, έρχονται να συμβάλουν στην σεξουαλική δυσλειτουργικότητα του ασθενή.  Έκπτωση παρουσιάζεται όχι μόνο στην συχνότητα των επαφών αλλά και στην ποιότητα, καθώς το άτομο φοβάται πως δεν θα μπορέσει να ανταπεξέλθει ή πως θα βιώσει έντονο πόνο κατά την πράξη. Αποτέλεσμα αυτών είναι το άτομο να αναπτύσσει μειωμένη αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση, να απομακρύνεται από τον σύντροφο του συναισθηματικά και να αισθάνεται δυσαρεστημένο.

Το γεγονός πως τα άτομα αυτά δεν νοιώθουν άνετα να το συζητήσουν ή το θεωρούν δευτερευούσης σημασίας παρατείνει το πρόβλημα και εντάσσει το άτομο σε ένα φαύλο κύκλο αρνητικών συναισθημάτων και σκέψεων, που επίπτωση έχουν στην συμπεριφορά και την λειτουργικότητα του. Το άτομο απομονώνεται και αποτραβιέται από κάθε είδους επαφή. Συνεπώς έκπτωση υπάρχει και στην γενικότερη ποιότητα ζωής του ατόμου της οποίας βασικό κομμάτι είναι οι κοινωνικές επαφές.

Κατσαούνη Μαρία- Ψυχολόγος Υγείας (MSc)

Όταν επισκεπτόμαστε τον γιατρό μας, οποιασδήποτε ειδικότητας, συνηθίζουμε να περιμένουμε να ακούσουμε από αυτόν, και πολλές φορές είτε ξεχνάμε είτε δεν ξέρουμε τι να τον ρωτήσουμε. Το να ρωτάμε τον γιατρό μας όμως είναι εξίσου, αν όχι και περισσότερο, σημαντικό από την διάγνωση που θα πάρουμε.
Ένα σημαντικό θέμα για το οποίο πρέπει να ρωτάμε είναι για την ποιότητα ύπνου που παρατηρούμε τελευταία να έχουμε. Κι αυτό γιατί ο ύπνος είναι πολύ σημαντικός τόσο στις λειτουργίες ζωτικών οργάνων μας όσο και στην πνευματική μας διαύγεια και ψυχική υγεία, και η απουσία του μπορεί να είναι σύμπτωμα κάποιας ασθένειας. Ένα δεύτερο θέμα είναι οι αλλαγές στην διατροφή μας που έχουμε παρατηρήσει, με μείωση ή αύξηση της όρεξής μας, που μπορεί να υποδηλώνει αλλαγή στο ψυχισμό μας ή διαταραχή στο πεπτικό-γαστρεντερικό μας σύστημα. Επίσης η αλλαγή που νοιώθουμε στα επίπεδα ενέργειας που νοιώθουμε ότι έχουμε, είτε με την μορφή της αστείρευτης ενέργειας είτε με την μορφή ενός «μόνιμου» λήθαργου, είναι σημαντικό να το ρωτήσουμε, γιατί μπορεί να δηλώνει τόσο σωματική όσο και ψυχική δυσλειτουργία...

Η οστεοπόρωση είναι μια πάθηση για την οποία γίνεται όλο και περισσότερο λόγος τις τελευταίες δεκαετίες που σκοπό έχουν την ενημέρωση και πρόληψη. Η οστεοπόρωση είναι υπεύθυνη για την μείωση της οστικής μάζας με αποτέλεσμα τα οστά να γίνονται σταδιακά πιο εύθραυστα και να υπάρχει μεγάλος κίνδυνος κατάγματος. Τα πρώτα σημάδια της γίνονται εμφανή κυρίως κατά την προ-εμμηνοπαυσιακή και εμμηνοπαυσιακή ηλικία της γυναίκας, δηλαδή γύρω στα 50. Κατά κανόνα οι γυναίκες παρουσιάζουν συχνότερα οστεοπόρωση καθώς έχουν μικρότερη ποσότητα οστικής μάζας από τους άνδρες. Επιπλέον, λόγω της εμμηνόπαυσης και των ορμονικών αλλαγών που βιώνουν, η απώλεια της οστικής μάζας τους εκδηλώνεται ταχύτερα. Όσο πιο μικροκαμωμένη είναι η γυναίκα τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να παρουσιάσει οστεοπόρωση. Πιθανό κάταγμα κατά το παρελθόν δυσχεραίνει επιπλέον την κατάσταση, καθώς και ιστορικό στην οικογένεια. Η έλλειψη επαρκούς πρόσληψης ασβεστίου και βιταμινών καθιστά τον άτομο σε ακόμα πιο ευάλωτη θέση. Το κάπνισμα, το αλκοόλ και η απώλεια σωματικής δραστηριότητας και άσκησης είναι βασικοί παράγοντες επικινδυνότητας.

Η πρόληψη μπορεί να ξεκινήσει από τη νεαρή ηλικία με τη σωστή διατροφή και άσκηση. Αυξημένη κατανάλωση γαλακτοκομικών, φυτικών ινών και λιπαρών ψαριών βοηθάει ιδιαιτέρως την πρόληψη, όπως και η αποχή από το κάπνισμα, η μέτρια κατανάλωση καφέ και η έκθεση στο ήλιο!

Δυστυχώς, δεν είναι όλες οι γυναίκες ενημερωμένες για την πάθηση....

Άν κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο διαγνωστεί με καρκίνο ή άλλη χρόνια ασθένεια το πρώτο που βιώνουμε είναι μια βαθιά απελπισία. Παράλληλα νοιώθουμε εντελώς αδύναμοι να χειριστούμε τόσο την κατάσταση όσο και τα συναισθηματά μας, κι αυτό είναι λογικό.Για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε μια τέτοια κατάσταση θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε την συμπεριφορά τόσο την δική μας όσο και ολόκληρης της οικογένειας και για να συμβεί αυτό θα πρέπει να κάνουμε κάποια πράγματα όπως:
Βάζουμε τέλος στα οικογενειακά "μυστικά". Η ειλικρίνεια είναι η καλύτερη μέθοδος και σε αυτήν την περίπτωση. Συχνά η προσπάθεια "προστασίας" του άρρωστου ατόμου απο ..