«Αγάπη μου... δεν είναι αυτό που νομίζεις». Πρόκειται για φράση, σχεδόν μαγική, που ταιριάζει σε παραπάνω από μία περιπτώσεις. Κι ενώ είναι περισσότερο συνηθισμένη σε υποθέσεις απιστίας, φαίνεται να ταιριάζει γάντι και στην υπόθεση του αποκαλούμενου, επιστημονικά, «στεγνού οργασμού».Γιατί κακά όταν μια γυναίκα δεν «βλέπει» τα απτά αποτελέσματα της ανδρικής ευχαρίστησης-ολοκλήρωσης, το πρώτο που κάνει είναι να αμφιβάλλει για τον εαυτό της και για τη δύναμη της σαγήνης της. Ένα μάλλον αδύναμο λοιπόν «Αγάπη μου... δεν είναι αυτό που νομίζεις» είναι αυτό που πιθανόν να λάβει από έναν σίγουρα αμήχανο άντρα, ως απάντηση.

Ας δούμε λοιπόν τι εστί «στεγνός οργασμός» και πώς αυτός εξηγείται.

Οι άνθρωποι που μεγαλώνουν με αδέλφια, γνωρίζουν από πρώτο χέρι τα συναισθήματα που συνεπάγεται αυτή η σχέση. Οι χαρές, οι λύπες, τα άγχη  αλλά και ο πόνος που  αυτή επιφέρει  τη γεμίζουν με αναμνήσεις, όνειρα , σχέδια  και νοσταλγία. Μέσα στη αδελφική σχέση υπάρχει συνήθως χώρος όπου τα αδέλφια μοιράζονται τη χαρά του παιχνιδιού και της συντροφιάς. Ορισμένες φορές υπάρχει  ο ανταγωνισμός όχι μόνο για ένα αγαπημένο παιχνίδι αλλά και για την αγάπη και την εύνοια των γονιών.

Είναι η ζωή μας ένα μόνιμο προσωπείο ή το προσωπείο έγινε η ζωή μας; Φυσικά και δεν χρειάζεται να είναι η εποχή του καρναβαλιού για να φορέσει κάποιος μια μάσκα. Μερικοί εξακολουθούν να τις φοράνε όλο το χρόνο.Άλλωστε όπως πολύ σωστά λέει ο λαός ‘’Το πραγματικό καρναβάλι αρχίζει όταν πέσουν οι μάσκες’’. Κάποιοι λοιπόν, τις κουβαλάνε μαζί τους πάντα και παντού, χωρίς να τις αποχωριστούν ούτε λεπτό! Ευτυχώς υπάρχει ποικιλία και μπορεί κάποιος να βρει την κατάλληλη για κάθε περίσταση. Για παράδειγμα, του επαγγελματία, του καλού και ευαίσθητου ατόμου, του ερωτευμένου, του φίλου, του ατόμου που σέβεται και νοιάζεται.. κλπ

Επιπλέον παρατηρείται και ο συνδυασμός των παραπάνω (mix and match) και με αυτόν τον τρόπο γίνεται η καθημερινότητα κάποιων πιο εύκολη..

Είναι ένα από τα κύρια «προβλήματα» των αθλητών. Αναστέλλει τη λειτουργικότητά τους, «χαλάει» την εμπειρία των αγώνων, μειώνει την απόδοσή τους. Ο αθλητής «εύχεται» να περάσει η μέρα του αγώνα, όσο πιο γρήγορα γίνεται. Νιώθει ένα διαρκές βάρος στο στομάχι, κόμπο στο λαιμό, βαρύ το σώμα του και αδυναμία σε οποιαδήποτε κίνηση ή σε διαφορετική περίπτωση, ένταση και υπερκινητικότητα. Το άγχος είναι για τον αθλητή ένας από τους ανασταλτικότερους παράγοντες ως προς την απόδοσή του.

Όλοι κάποια στιγμή αναγκαστήκαμε να εγκαταλείψουμε μια παρέα, μια εργασία, ένα ταξίδι διακοπών, ή ένα μελλοντικό μας πλάνο , εξαιτίας ενός τοξικού ατόμου. Η τοξικότητα δεν γίνεται αμέσως αντιληπτή γιατί παρουσιάζεται με πολλά πρόσωπα , χειρότερα των οποίων , αφορά άτομα που εμφανίζονται ως ιδιαίτερα λαμπερά ή δημοφιλή.

Η κατατονία αναφέρεται σε ένα νευρωψυχιατρικό σύνδρομο το οποίο χαρακτηρίζεται από ψυχοκινητικές ανωμαλίες. Συνοδεύει συνήθως ψυχικές ασθένειες όπως είναι η σχιζοφρένεια, η διπολική διαταραχή κτλ.
Σύμφωνα με το διαγνωστικό εγχειρίδιο DSM-IV, τα χαρακτηριστικά και συμπτώματα που εμφανίζει ο ασθενής είναι:

Οι άνθρωποι περιγράφουμε την δύναμη της θέλησης με διάφορες έννοιες όπως πχ αποφασιστικότητα, αυτοπειθαρχία, αυτοέλεγχο, και γενικότερα την δύναμη επιβολής μας , στον ίδιο μας τον εαυτό.

Σύμφωνα με την APA (American Psychological Association), δύναμη θέλησης ορίζεται ως η ικανότητα να καθυστερούμε την ικανοποίηση, αντιστεκόμενοι σε βραχυπρόθεσμους πειρασμούς,  για να επιτύχουμε τους μακροπρόθεσμους στόχους μας.

Οι άνθρωποι με δύναμη θέλησης είναι άνθρωποι με τα εξής χαρακτηριστικά:

Με τον όρο «άγρια παιδιά» (Savagekids) αναφερόμαστε σε παιδιά τα οποία για διάφορους και διαφορετικούς λόγους σε κάθε περίπτωση μεγάλωσαν με άγρια ζώα, σε αγέλη, στην ζούγκλα, στα δάση ή στην απομόνωση, δίχως κοινωνική ανθρώπινη επαφή.

Στα τέλη του 18ου αιώνα στην Γαλλία βρέθηκε σε ένα δάσος ένα 12χρονο αγόρι. Δεν μιλούσε, δεν έδειχνε καμία ανταπόκριση σε ήχους , ερωτήσεις και δεν εξέφραζε καμία επικοινωνία. Όταν βρέθηκε ήταν γυμνό και το σώμα του είχε σημάδια και ουλές.

Η αναζήτηση της προσοχής , στο περιβάλλον μας, ξεκινά από την πολύ μικρή μας ηλικία. Θα θυμόμαστε σίγουρα τον εαυτό μας ως παιδί να φωνάζει «μπαμπά/μαμά κοίτα τι έκανα!». Και ως παιδί αυτό μας φαίνεται και είναι φυσιολογικό , αφου ο κόσμος μας τότε ορίζεται από την φροντίδα των γονιών μας, καθώς οι ίδιοι δεν είμαστε ακόμα ικανοί να φροντίσουμε τον εαυτό μας. Είναι όμως η αναζήτηση προσοχής, φυσιολογική για έναν ενήλικα;

Κάθε ψυχοθεραπεία είναι διαφορετική. Κι αυτό γιατί παρόλο που τα δομικά της στοιχεία είναι σταθερά και συγκεκριμένα , προσαρμόζεται στο ζήτημα του θεραπευόμενου , φυσικά με την ικανότητα και τις γνώσεις του ψυχοθεραπευτή.

Έτσι υπάρχουν περιπτώσεις ασθενών που κυλάνε πιο ομαλά και περιπτώσεις ασθενών που κυλάνε πιο δύσκολα. Τα περισσότερα προβλήματα που προκύπτουν σε αυτές, αφορούν το κομμάτι της συνεργατικότητας. Από προσωπική εμπειρία ξέρω ότι υπάρχουν άτομα με τα οποία δεν μπορώ να δουλέψω, όπως υπάρχουν και άτομα που δεν μπορούν αυτά να δουλέψουν μαζί μου, δεν τους κάνω. Εδώ φυσικά δεν μιλάμε για την αρχική άρνηση ή αμφιβολία προς εμένα ή την θεραπεία που αποτελεί σχεδόν ρουτίνα και οφείλεται στην ανάγκη να επιβεβαιώσει στον εαυτό του ο ασθενής ότι έχει κάνει την σωστή επιλογή ,κι αυτό είναι κάτι που το ξεπερνάμε έτσι κι αλλιώς, αλλά για μια πραγματική έλλειψη συνεργατικότητας...