Πολλές φορές έρχονται γονείς στο γραφείο μου προβληματισμένοι με την συμπεριφορά του παιδιού τους, η οποία είναι ανεξέλεγκτη και δύσκολα διαχειρίσιμη. Νεύρα, εντάσεις, υπερκινητικότητα, αδυναμία ηρεμίας του παιδιού είναι κάποιες από τις συμπεριφορές που τους προβληματίζουν. Συλλέγοντας περισσότερες πληροφορίες για την καθημερινότητα του παιδιού και όλης της οικογένειας μέσα στην οποία μεγαλώνει το παιδί, διαπιστώνω πόσο χαοτική μπορεί να είναι η μέρα ενός παιδιού χωρίς οι γονείς να το αντιλαμβάνονται.

Ένα παιδί το οποίο δεν έχει ένα στάνταρ πρόγραμμα μέσα στην μέρα του, δηλαδή μια ρουτίνα, είναι αναμενόμενο να μην μπορεί να λειτουργήσει αρμονικά και ήρεμα μέσα σε αυτή. Κατ’ επέκτασην, θα βγάλει ένταση, υπερκινητικότητα ή και νεύρα, διότι το πρόγραμμα και η ρουτίνα δίνει στο παιδί το αίσθημα ασφάλειας το οποίο χρειάζεται για να είναι ψυχικά ήρεμο.

Μια εξαιρετικά ανησυχητική νέα τάση παρουσιάζεται ανάμεσα στους νέους  κυρίως στην Αμερική αλλά δείχνει να εξαπλώνεται ταχύτατα λόγω της εύκολης «απορρόφησης» κάθε νέας τάσης μέσω των social media.

Η νέα αυτή μόδα είναι η αφαίρεση του προφυλακτικού κατά την διάρκεια συναινετικού σεξ, χωρίς όμως να γίνεται εν γνώσει του/της παρτενέρ, και η μετέπειτα επίδειξη «υπερηφάνειας» για αυτό στα social media.

Μια πρόσφατη έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Columbia journal of Gender & Law,  δείχνει ότι το φαινόμενο αυτό , γνωστό ως «stealthing» τείνει να πάρει ανησυχητικές διαστάσεις.

Στην σημερινή κοινωνία που ζούμε η θρησκεία είναι ένα σημαντικό κομμάτι τόσο για την ταυτότητα του κάθε ατόμου, όσο και για τον τρόπο που διαχειρίζεται συγκεκριμένες καταστάσεις που βιώνει. Σε αρκετές κοινωνίες η συνύπαρξη διαφόρων θρησκευτικών πεποιθήσεων και θρησκευμάτων είναι κοινώς αποδεκτή. Υπάρχουν όμως και οι κοινωνίες αυτές οι οποίες είναι θρησκευτικά προσανατολισμένες και οποιαδήποτε διαφορετική πεποίθηση ή πίστη δεν είναι ευπρόσδεκτη. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την μη κοινωνική αποδοχή του ατόμου από τα άλλα μέλη της κοινωνίας, καθώς και τον κοινωνικό του αποκλεισμό ή περιθωριοποίηση. Ποιο ακραία περιστατικά τιμωρίας συναντάμε στις πιο φανατικά θρησκευόμενες κοινωνίες κυρίως της Ανατολής.

 Πώς επηρεάζει όμως η πίστη μας την ψυχολογία μας;

Έρευνες έχουν δείξει ότι τα θρησκευτικές μας πεποιθήσεις και αξίες παίζουν σημαντικό ρόλο στο πώς αισθανόμαστε και πως διαχειριζόμαστε δύσκολες καταστάσεις. Επιπλέον, έχει βρεθεί συσχετισμός μεταξύ θρησκευτικών αντιλήψεων και ψυχοπαθολογικών διαταραχών.

Τα άτομα τα οποία πιστεύουν σε ένα Θεό αγάπης και συγχώρεσης φαίνεται να βιώνουν χαμηλότερα επίπεδα στρες και άγχους. Επιπλέον, έχουν λιγότερες πιθανότητες να εκδηλώσουν κατάθλιψη. Αυτό σχετίζεται με θετικές και αισιόδοξες σκέψεις όπως «Ο Θεός θα με βοηθήσει» «Ο Θεός με στηρίζει» «Ότι συμβαίνει είναι θέλημα Θεού και είναι για το καλύτερο», οι οποίες βοηθάνε το άτομο να αντιμετωπίσει καταστάσεις κρίσεων και να διαχειριστεί επερχόμενες δυσκολίες χωρίς να κάνει σκέψεις καταστροφολογίας όπως π.χ. «δεν θα τα καταφέρω» «δεν θα αντέξω» κτλ. Πέραν αυτών, μελέτες έχουν δείξει πώς σημαντικός παράγοντας είναι η προσευχή η οποία δρα σαν καταλυτικό μέσω για την ευημερία και την ψυχική ηρεμία του ατόμου, κυρίως όταν όλα τα άλλα μέσα δεν έχουν αποδώσει.

Εν αντιθέσει, θρησκείες οι οποίες πρεσβεύουν ένα Θεό τιμωρό σχετίζονται με υψηλά επίπεδα άγχους , κατάθλιψης και άλλων ψυχικών διαταραχών (ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή), καθώς προκαλούν έντονα ενοχικά συναισθήματα, τύψεις, ντροπή, φόβο και αρνητικές δυσλειτουργικές σκέψεις όπως «Είμαι κακός άνθρωπος» «Αυτή είναι η τιμωρία μου-μου αξίζει». Κομβικό σημείο είναι επίσης η ανάγκη του ατόμου να υπακούει και να ακολουθεί κατά γράμμα τους θρησκευτικούς ¨κανόνες¨ και τα ¨πρέπει¨ της πίστης του, ως μέσω της σωτηρίας της ψυχής του.

Κατσαούνη Μαρία

Ψυχολόγος Υγείας (MSc)

Το εμβρυικό αλκοολικό σύνδρομ0 αφορά νεογέννητα, των οποίων οι μητέρες κατανάλωναν αλκοολούχα ποτά κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Οι επιπτώσεις στο έμβρυο είναι αναπτυξιακές, οργανικές αλλά και ψυχικές. Δυστυχώς ο αλκοολισμός εξακολουθεί να είναι ένα σοβαρό πρόβλημα  στις σημερινές κοινωνίες και δεν είναι λίγες οι γυναίκες οι οποίες μένουν έγκυες και δεν μπορούν να τερματίσουν την χρήση αλκοόλ και την εξάρτηση τους, κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης. Αποτέλεσμα είναι να γεννιούνται παιδιά με το σύνδρομο του εμβρυικού αλκοολισμού. Στην Αμερική το ποσοστό των παιδιών που γεννιούνται με το σύνδρομο αυτό φτάνει στο 1 στα 750 γεννήσεις.

Οι επιπτώσεις στο έμβρυο είναι πολλές, καθώς επηρεάζεται η λειτουργία του κεντρικού νευρικού συστήματος,  ενώ κινδυνεύει να χάσει και τη ζωή του. Τα μωρά με αυτό το σύνδρομο γεννιούνται λιποβαρή και συνήθως τις πρώτες μέρες τις γέννησης τους εμφανίζουν στερητικά συμπτώματα αλκοόλ. Παρουσιάζουν ανωμαλίες στα χαρακτηριστικά του προσώπου τους όπως μικρά μάτια, επίπεδη ρινική γέφυρα, μικροκεφαλία, μικρογναθισμό κ.α....

Η παρενόχληση στο διαδίκτυο, συχνά αναφερόμενη κι ως cyber harassment, αφορά την οποιαδήποτε ενόχληση μέσω email, προσωπικών μηνυμάτων, ή καταχωρήσεων σε ιστοσελίδα με ευθείες αναφορές (συνήθως προσβλητικές-υποτιμητικές) προς το άτομο. Προστάδιο της παρενόχλησης είναι η επίμονη, «φαινομενικά» αθώα , και πολλές φορές «κολακευτική» ενασχόληση με την δική σου διαδικτυακή δραστηριότητα, από συγκεκριμένο άτομο. Είναι ο άνθρωπος που θα σχολιάσει το οτιδήποτε κάνεις post πριν καν προλάβεις καλά καλά να το ανεβάσεις. Θα ποστάρει συνεχόμενα πράγματα στον δικό σου τοίχο, αδιαφορώντας ότι αυτά τα βλέπουν και οι υπόλοιποι φίλοι σου. Κι αυτό θα συμβαίνει σε κάθε ώρα της κάθε μέρας, αφού συνήθως το άτομο αυτό δείχνει να είναι συνεχώς και αδιάκοπα παρών στην διαδικτυακή ζωή σου. Είναι επίσης ο άνθρωπος που θα συμμετέχει σε οποιαδήποτε συζήτηση σου με άλλους φίλους σου ακόμα κι αν δεν τον αφορά ή δεν έχει προσκληθεί σε αυτήν. Θα κάνει φίλους κάποιους φίλους σου, σίγουρα θα προσεγγίσει την οποιαδήποτε σχέση σου μόλις βρει την ευκαιρία, και πολύ συχνά θα φτάσει να κάνεις «φίλους» μέχρι και συγγενείς σου.

Μέχρι στιγμής όλο αυτό δείχνει κολακευτικό. Πότε παύει να είναι κολακευτικό;

Όταν αρχίζεις να το αντιλαμβάνεσαι ως ενοχλητικό. Εδώ αξίζει να θυμάσαι πάντα ότι: Επικίνδυνο δεν γίνεται όταν το αντιληφθείς πλέον ως ενοχλητικό, επικίνδυνο ήταν ήδη εξαρχής...

Cosmos
Κατηγορία ΑΠΟΨΕΙΣ

Ο κόσμος μας, ορίζεται από δυο κύριους άξονες: τον χρόνο και την σημαντικότητα.

Χρόνος τι είναι; Χρόνος είναι το παρελθόν ,δηλαδή όσα ήδη ζήσαμε, το παρόν, όσα τώρα ζούμε , και το μέλλον, δηλαδή όσα θέλουμε να ζήσουμε.

Ο κόσμος μας όσων αφορά τον χρόνο ορίζεται όμως μόνο από το σήμερα, από όσα  στο ΤΩΡΑ ζούμε. Κόσμος μας δεν είναι το χθες (αν και υπήρξε), αλλά ούτε το αύριο αφού ακόμα δεν υπάρχει. Ψυχολογικά βέβαια συνήθως,

στο παρελθόν ζούνε οι άνθρωποι που είναι  υπερ-συναισθηματικοί και αρκετά παθητικοί. Στο μέλλον οι άνθρωποι που είναι ιδιαίτερα αγχωτικοί , και υπερ-δραστήριοι. Οι λειτουργικοί άνθρωποι φροντίζουν και προσπαθούν να ζουν στο παρών, έχοντας τις εμπειρίες του παρελθόντος , και φτιάχνοντας τα όνειρα του μέλλοντος τους....

Σε κάθε διαζύγιο υπάρχει ένα μεγάλο διάστημα που μεσολαβεί μέχρι να βρει το κάθε άτομο της οικογένειας ξανά τις προσωπικές του ισορροπίες. Ειδικά όσο το ζευγάρι καταναλώνει τον χρόνο του στο να εκδικηθεί ο ένας τον άλλον , τόσο αυτό το διάστημα μεγαλώνει. Σε κάθε περίπτωση όμως ακόμα και στον πιο ομαλό χωρισμό, η δυσκολότερη προσαρμογή είναι πάντα για τα παιδιά. Για τα παιδιά είναι μια διαρκής προσαρμογή που συνεχίζεται ίσως μέχρι και την πλήρη ενηλικίωσή τους. Κι ενώ ο γονιός σε ένα , δύο ή τρία χρόνια από το διαζύγιο αρχίζει να ξαναφτιάχνει την ζωή του , το παιδί συνεχίζει να προσπαθεί να κατανοήσει την νέα πραγματικότητα που ενώ δεν επέλεξε, πρέπει να ζήσει. Μέσα σε αυτήν την νέα πραγματικότητα , κάποια στιγμή αναπόφευκτα, έρχεται και μια νέα γνωριμία του γονιού που ως σήμερα το παιδί είχε αποκλειστικότητα. Αυτό το βιώνει ως μια εξαιρετικά απειλητική εισβολή στην καθημερινότητα του και ως μια εκ νέου αλλαγή ξανά.

Αυτά που πρέπει σαν γονιός να κάνετε είναι συγκεκριμένα και εύκολα, αρκεί να διαθέσετε και τον κατάλληλο χρόνο:

  • Μιλήστε στο παιδί σας ευθέως και ειλικρινά, με τρόπο πάντα που συνάδει με την ηλικία του, για την νέα σας γνωριμία
  • Μην προσπαθείτε με ψέματα κι υπεκφυγές να καταλάβει από μόνο του, κάτι για το οποίο εσείς οφείλετε να του μιλήσετε
  • Εξηγήστε του ότι ο χρόνος σας μαζί του θα παραμείνει σταθερά δικός σας και δεν θα επηρεαστεί από την νέα γνωριμία
  • Δώστε στο παιδί τον χρόνο που χρειάζεται για να το αποδεχθεί όλο αυτό. Τίποτα δεν γίνεται αποδεκτό αυτόματα , απλά επειδή το είπαμε.
  • Εξηγήστε του ότι ίσως εκπλαγεί από πράγματα που θα του αρέσουν και του ίδιου στο νέο αυτό άτομο
  • Αφήστε το να σας λέει τους προβληματισμούς του και τις ανησυχίες του όσες φορές το χρειάζεται. Είναι παιδί και θέλει να νοιώθει ως παιδί

©www.mersinias.gr

Μετά από την πρώτη περίοδο της εξιδανίκευσης του συντρόφου στα πλαίσια του ερωτικού ενθουσιασμού έρχεται συνήθως η απογοήτευση. Σιγά - σιγά συνειδητοποιούμε ότι ο σύντροφός μας δεν είναι αυτός που ονειρευόμασταν να είναι. Για να αποφύγουμε την απογοήτευση οφείλουμε να  περάσουμε σε μια δεύτερη φάση της σχέσης και να αγαπήσουμε τον σύντροφό μας γι' αυτό που είναι και όχι γι' αυτό που θα θέλαμε να είναι. Αυτή η φάση της ώριμης αγάπης βασίζεται στην προσπάθεια, στην γνώση, στην υπομονή, στη φροντίδα και στον αμοιβαίο σεβασμό. Πρόκειται περισσότερο για ένα ατέλειωτο, περιπετειώδες ταξίδι παρά για ένα στόχο που μπορούμε να πετύχουμε μια κι έξω για πάντα.

H καλή σχέση προϋποθέτει ωριμότητα, συγκρότηση, ισορροπία, αντοχή και υπομονή. Για να επικοινωνήσουμε σωστά χρειάζεται να καλλιεργήσουμε την αυτογνωσία και τον αυτοέλεγχο και να αναζητήσουμε νέους τρόπους δημιουργικής επικοινωνίας. Ο σύντροφός μου δεν ευθύνεται για τα δικά μου αρνητικά αισθήματα. Δεν είναι αυτός που με πληγώνει αλλά ο τρόπος που εγώ αντιλαμβάνομαι και κατανοώ τη συμπεριφορά του. Σε όλες τις περιπτώσεις που πιστεύω ότι αυτός ευθύνεται για τη σύγκρουση, η αλήθεια είναι ότι έχω και εγώ πάντοτε ένα μερίδιο ευθύνης. Κάθε φορά που ενώ ο σύντροφός μου εκφράζει ανάγκες ή παράπονα ή ανησυχίες, εγώ απειλώ, καθοδηγώ, ικετεύω, κολακεύω, ανακρίνω, αμφισβητώ, διακόπτω, κρίνω, κατηγορώ, ενοχοποιώ, γελοιοποιώ, ερμηνεύω ή αλλάζω θέμα εμποδίζω την επικοινωνία και τραυματίζω την αγάπη.

Παλαιότερα υπήρχε η πεποίθηση πως τα παιδιά δεν έχουν άγχος και πως ακόμα και όταν ανησυχούν ιδιαιτέρως για κάποιο θέμα, έχουν τη δύναμη να το ξεπερνάνε, να ξεχνιούνται και γενικώς πως διαθέτουν υψηλού βαθμού ψυχική ανθεκτικότητα ώστε τα θέματα που τα απασχολούν να μην επιφέρουν σοβαρές επιπτώσεις στον ψυχισμό τους. Παρ’ όλα αυτά φαίνεται πως τα παιδιά και άγχος έχουν, και μπορεί αυτό να είναι σε βαθμό που τα βασανίζει, και επιπτώσεις μπορεί να έχει μελλοντικά στην ψυχική του υγεία.

Οι μορφές παιδικού άγχους ποικίλουν από το άγχος του αποχωρισμού, γενικευμένο άγχος, φοβικό άγχος, άγχος υγείας και πολλά άλλα. Καλό είναι όταν εντοπίσουμε ότι κάτι δεν πάει καλά, να απευθυνθούμε σε ειδικό, ώστε το παιδάκι μας να μπορέσει να διαχειριστεί και να ξεπεράσει τις όποιες δυσκολίες αντιμετωπίζει. Δυστυχώς, μελέτες δείχνουν πως ένα αγχωμένο παιδί κατά πάσα πιθανότητα θα εξελιχθεί σε έναν καταθλιπτικό ενήλικα.

Στους γρήγορους ρυθμούς ανάπτυξης των επιχειρήσεων και με κυρίαρχη την οικονομική κρίση των τελευταίων ετών, στην οποία θα αντέξουν μόνο οι ανταγωνιστικές εταιρίες, ο ρόλος του ανθρώπινου παράγοντα θεωρείται ο βασικότερος, δίνοντας βάση τόσο στην ψυχολογική διάθεση και συμπεριφορά καθώς και στην επίτευξη των στόχων του. Απαραίτητο στοιχείο για την επίτευξη των στόχων και την δημιουργία ενός πλαισίου ικανοποίησης από την εργασία, είναι η επικοινωνία και οι σχέσεις που αναπτύσσονται μέσα σε αυτήν.

Επικοινωνία είναι ουσιαστικά η αποστολή μηνυμάτων – πληροφοριών. Μέσα από αυτή την αλληλοεπίδραση μηνυμάτων και πληροφοριών δημιουργούνται οι διαπροσωπικές σχέσεις, που είναι το κλειδί για την δυναμική ανάπτυξη τόσο των ομάδων εργασίας όσο και του ίδιου του οργανισμού-εταιρίας στο ευρύτερο πλαίσιο.

Συχνά οι ανώτερες βαθμίδες μιας εταιρείας καταναλώνουν ένα μεγάλο μέρος του χρόνου τους προσπαθώντας να περάσουν τα μηνύματα στο προσωπικό χωρίς αποτέλεσμα. Αλήθεια πόσες φορές έχει χρειαστεί να γίνουν επαναλαμβανόμενες συναντήσεις για την διευθέτηση των ίδιων προβλημάτων που εμφανίζονται ξανά και ξανά;

Το βέβαιο είναι, ότι η κατανάλωση χρόνου και ψυχικής ενέργειας δεν εξυπηρετεί κανέναν, ανεξάρτητα από την θέση που βρίσκεται ιεραρχικά.

Εδώ θα πρέπει να έχουμε κατά νου ένα σημαντικό πράγμα. Όλες οι συμπεριφορές είναι επικοινωνία. Κανείς δεν μπορεί να «μην» συμπεριφερθεί στην εργασία του.

Άρα ακόμα και αν θέλουμε να αποφύγουμε καταστάσεις, να μην επικοινωνήσουμε, όσο και αν προσπαθήσουμε τα μηνύματα θα μεταφερθούν. Είτε με λεκτικό είτε με μη λεκτικό τρόπο. Ακόμα και αν επιλέξουμε την σιωπή, αυτή η μορφή επικοινωνίας θα δηλώσει κάτι, είτε για μας τους ίδιους είτε για ολόκληρο το σύστημα. Θα είναι μία θέση απέναντι στο εκάστοτε πρόβλημα.